PlusInterview

Elke Vierveijzer: ‘Leef het leven met een toef lucht’

Elke Vierveijzer: ‘Ik heb de neiging om heel erg in mijn hoofd te gaan zitten.’Beeld Saskia Kerkhoff

Elke Vierveijzer (1988) is muzikaal cabaretière en vindt het hoog tijd om de zware dingen des levens meer met elkaar te gaan delen. In programma Lucht gaat het over de kracht van gedeelde pijn.

“Lucht is de voorstelling die ik al zes jaar wil maken. Ik ben het geneuzel zat dat het theaterlied niet interessant zou zijn. Ik wil bewijzen dat het lied juist hartstikke interessant is en veel meer vormen kent dan het traditionele kleinkunstnummer. Waar mijn eerdere voorstelling Zonder genade nog tegen de cabaretvorm aan schuurde, heb ik die nu losgelaten. Ik combineer genres. Ik wil de liederen voor zich laten spreken en in de personages duiken waar ik over zing. Hun pijn laten zien.”

“Ik vind dat het leven een stuk luchtiger wordt als we de zware dingen met elkaar delen. De verbinding met elkaar opzoeken. We leven heel erg aan de oppervlakte en daarin voel ik me vaak eenzaam. Ik lijk soms een van de weinige mensen die worstelt met haar innerlijke bestaanswereld en hoe die te verenigen is met de snelheid en hardheid van de maatschappij.”

Een onoverkomelijk wasje

“Ik heb een sterke hunkering naar het maken van contact, maar ben erg geneigd om me aan te passen. Om het iedereen naar de zin te maken. Ik ben me gaan conformeren naar de verwachtingen van anderen. Als puber was ik een flierefluiter die in het moment leefde en de tijd nogal eens vergat. Dan werden mijn ouders natuurlijk ongerust. Die zeiden: dat kun je niet maken, je komt op tijd thuis. Logisch, maar dat soort dingen in combinatie met de latere verantwoordelijkheden van een volwassen bestaan maakten dat ik mijn eigenheid ben gaan inperken.”

“Dat heb ik waarschijnlijk te veel gedaan. En dan voel je op een gegeven moment dat het niet goed meer gaat. Dat je naar de verwachtingen van anderen leeft. Mijn lied Lijnen gaat daarover. Daarin zing ik: ‘Giet mij niet in een vorm die jou past, omtrek mij niet met lijnen. Want zet je mij in woorden vast, dan zal ik steeds iets meer verdwijnen.’ Dat zeg ik net zo goed tegen mezelf. Ik moet leren dat ik niet verantwoordelijk ben voor het levensgeluk van iedere kassajuffrouw in elk theater waar ik optreed.”

“Vorig jaar zat ik een keer op de bank en het enige wat ik die dag hoefde te doen was een was draaien. Maar dat bleek onoverkomelijk. Dat ging niet. De gedachte dat ik naar boven moest lopen om de wasmand te pakken, mijn kleding in de machine moest stoppen en de boel daarna op moest hangen, het zat er gewoon niet in. Oké, dacht ik, weet je wat, dan ga ik wel wandelen. Maar het kostte me vier uur om mijn schoenen aan te trekken. Toen wist ik: hier klopt iets niet. Dan ga je nadenken waar dat vandaan komt. Waarom ik continu het gevoel heb dat ik onder hoogspanning leef en mezelf zo afpeiger. En dat is toch omdat ik er altijd voor wil zorgen dat anderen zich op hun gemak voelen.”

“Daarnaast heb ik de neiging om heel erg in mijn hoofd te gaan zitten. Buiten het hier en nu te blijven. Als ik volgende week iets moet doen, kan ik daar nu al mee bezig zijn. Ik spreek daarom bewust met mezelf af om niet te denken aan de toekomst. En ik heb een hond gekocht. Die zegt gewoon vijf keer per dag: hallo, je moet met me wandelen, hallo, speel met mij. En die hond zegt ook: hier is het echt superleuk. Op deze plek, op dit moment, dáár is het te doen. Een hond ziet overal lol. Dat vind ik inspirerend.”

De buurman met de bladblazer

“Uiteindelijk zoeken we allemaal een manier om met pijn om te gaan, maar het is niet meer gewoon om die pijn te delen. Daarin schuilt wat mij betreft de eenzaamheid. In Lucht vertel ik dat ik op een herfstige dag naar buiten keek en genoot van de dwarrelende blaadjes. Toen kwam er een buurman en die ging met een bladblazer aan de gang. Dat vond ik vervelend, maar voor hem was het waarschijnlijk een manier om iets van controle uit te oefenen op zijn leven. Als je dat beseft, wordt het veel makkelijker om sympathie voor die ander op te brengen.”

Elke Vierveijzer - Lucht. Maandag en dinsdag in Theater Bellevue, kaarten vanaf 12 euro.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden