Plus

'Elke dag denk ik: yes, ik ga weer iets van belang doen!'

Casper Sikkema (31) klom razendsnel op van stagiair bij Nieuwe Revu tot hoofdredacteur van Vice. Met Vice wil hij millennials wakker schudden. 'Fatalisme helpt deze generatie niet vooruit.'

Casper Sikkema: 'Vice zit vol jonge mensen, en de feestjes hier zijn altijd prima, maar dezelfde jonge mensen werken nog drie keer harder dan ze feesten.'Beeld Ivo van der Bent

U bent nu een half jaar hoofdredacteur van Vice Benelux, waar u leiding geeft aan negen titels. Op welke successen kunt u terugkijken?
"Dat vind ik moeilijk te zeggen. Ik ben ook maar een radertje in een enorm netwerk. Maar als ik iets moet noemen, is dat de lancering van Vice Sports en ons vrouwenplatform Broadly."

"Daarnaast ben ik hard bezig voor elke titel aan lokale toegevoegde waarde te bouwen. ­Vice is een internationaal mediabedrijf, dus een deel van onze content komt uit de VS, de UK of Frankrijk. Millennials (mensen die rond het jaar 2000 volwassen werden) denken niet in grenzen, maar onze doelgroep wil óók verhalen lezen over Nederland. Die stukken worden het beste gelezen en maken Vice herkenbaar en urgent."

Keert die lokale urgentie terug in items over de verkiezingen begin volgend jaar?
"Ja, wij willen er een bijdrage aan leveren dat bij de komende verkiezingen zo veel mogelijk jongeren gaan stemmen. Vice is er voor een generatie die veel onheil over zich heen heeft gekregen. Je ziet tegelijkertijd bij de Brexit dat heel weinig millennials gaan stemmen; ze voelen een afstand tot instituten als de politiek en de media."

"Als Vice de stem van een generatie wil zijn, moet dat een stem zijn die deze generatie niet in slaap sust, maar betrekt bij datgene dat belangrijk is voor die generatie. Fatalisme helpt deze generatie niet vooruit. Daarin hebben we een unieke positie, want we kunnen onze achterban via alle kanalen erbij betrekken. Op de hoofdsite gaat het over identiteit - racisme, seksime - en bij Motherboard, onze wetenschaps- en technieksite, gaat het over klimaatveranderingen."

Vice heeft een eigen reclamebureau, Virtue. Hoe behoudt u redactionele onafhankelijkheid als het commerciële belang een deur verderop zit?
"Het reclamebureau en de redactie zijn twee totaal verschillende afdelingen, ze zitten zelfs in verschillende gebouwen. Het reclamebureau bedenkt niets voor onze redactie en wij bedenken niets voor het reclamebureau. Bij branded content kiezen we altijd voor transparantie door erbij te zetten dat het gesponsord is."

"Daarnaast is het voor ons belangrijk dat we alleen in zee gaan met partijen of producten waar onze doelgroep in gelooft. Geld is interessant, maar het enige wat óns interessant houdt, is onze geloofwaardigheid. Als onze doelgroep ons niet meer geloofwaardig vindt, zijn we snel verdwenen, dus daar letten we heel goed op. En de salesafdeling weet ook goed wat wel en niet bij ons past."

Vice komt begin volgend jaar met een tv-kanaal in Nederland, Viceland. Andere landen hebben al zo'n kanaal. Zit de doelgroep daar wel op te wachten?
"Over Viceland kan ik nog weinig zeggen, want dat moet nog gelanceerd worden in Nederland. Alles wat ik er nu over zeg, is prematuur, en
Viceland valt ook buiten mijn verantwoordelijkheid. Maar de komst van Viceland zorgt ervoor dat we met onze content op alle schermen, digitaal, print, mobiel en lineair, aanwezig zullen zijn."

Wat valt wel binnen uw verantwoordelijkheid?
"Ik geef leiding aan de negen titels die we ­hebben, van Vice.com tot de kanalen die meer niche zijn. Het magazine hoort daar ook bij. Ik hou me bezig met de dagelijkse planning en begeleiding, maar ook met het grotere plaatje, het strategisch neerzetten van de verschillende
titels, het meedenken over manieren waarop we beter kunnen worden en ook buiten onze eigen interessevelden kunnen kijken, want
Nederland is groter dan Amsterdam."

"We bereiken al vier miljoen unieke bezoekers per maand, maar we moeten zorgen dat we een diverse afspiegeling blijven van Nederland. Ook dat gaat over geloofwaardigheid: als wij alleen de bubbel van Amsterdamse hipsters zouden vertegenwoordigen, zouden we niet voldoen aan onze ambitie, namelijk méér zijn dan dat."

"Ik kom van de School voor Journalistiek en de stagiairs die daarvandaan komen, zijn vaak zeer getalenteerd. Het is echter belangrijk dat we ook stagiairs krijgen van andere opleidingen, van kunstacademies bijvoorbeeld, die niet per se op een traditionele journalistieke manier nadenken."

U ging op de School voor Journalistiek stage lopen bij Nieuwe Revu. Vijf jaar later vertrok u er als adjunct-hoofdredacteur, een opvallend snelle carrière. Mist u in de coördinerende functie het schrijven niet, of was uw ambitie toch groter dan de journalistieke drang?
"Heel af en toe kom ik bij Vice nog aan schrijven toe, maar omdat ik bij Nieuwe Revu een veelschrijver was, was ik er op een gegeven moment wel klaar mee. Ik was toen ook niet de meest gedisciplineerde persoon, ik ging vaak van deadline naar deadline."

"Ik had een enorm schuld­gevoel omdat reportages veel beter hadden kunnen zijn als ik er eerder aan was begonnen. Daardoor verdween mijn schrijfplezier. Ik vond het daarom erg aangenaam toen ik adjunct-hoofdredacteur werd bij Nieuwe Revu, wat ik een jaar heb gedaan."

"Vervolgens kreeg ik bij Vice de kans echt aan de slag te gaan met mijn passie voor en ideeën over de journalistiek. Het schrijven heb ik altijd heel leuk gevonden, maar als freelancer zat ik meestal eenzaam te schrijven."

"Ik ging er wel op uit voor reportages, maar ook dan was ik alleen maar bezig met mijn eigen kleine verhaal. Vice is een groter verhaal, het is een plek waar we het verhaal van een generatie kunnen vormgeven. Vroeger stond ik op met: fuck, ik heb een kut-deadline en ik hoop dat ik hem haal, nu sta ik elke ochtend op met: yes, ik ga weer iets van ­belang doen!"

Bent u gedisciplineerder dan u dacht of bent u dat vanzelf geworden, door het tussenstapje als adjunct bij Nieuwe Revu?
"Dat laatste, en ik ben natuurlijk ook ouder geworden. Vroeger blowde ik heel veel, dat was mijn hobby, dat doe ik niet meer. Ik hou nog steeds van een feestje, maar het zou waanzin zijn als ik hier dan het hardst ging van iedereen."

"Vice zit vol jonge mensen, en de feestjes hier zijn altijd prima, maar dezelfde jonge mensen werken nog drie keer harder dan ze feesten. We hebben elke vrijdag een borrel waarbij collega's ook vaak presentaties geven, zodat iedereen in tune is met wat de ander doet."

"We zitten midden in de stad (bij het Rembrandtplein) en als we na het werk met zijn allen een biertje gaan drinken, worden daar ook ideeën uitgewisseld en verhalen geboren. Dat is enorm belang­rijk. Je moet de ideeën na een paar biertjes alleen wel opschrijven om ze te onthouden!"

'Ik was niet de meest gedisciplineerde persoon, ik zat vaak van deadline naar deadline te hikken'Beeld Ivo van der Bent

U kon ooit als redacteur bij Elsevier terecht, maar hebt dat toen niet gedaan. Omdat het blad niet bij u paste?
"Erik Noomen, de toenmalige hoofdredacteur van Nieuwe Revu zei: je mag bij Elsevier gaan werken, maar bij Nieuwe Revu kan meer. Hij gaf me bovendien een eigen reportagerubriek, Sikkema Ontdekt; dat heb ik met veel plezier gedaan en was financieel aantrekkelijk."

Wat is de bizarste reportage die u ooit voor Nieuwe Revu hebt gemaakt?
"Het leukste was dat ik een alibi had om op plekken te komen waar een beschaafd mens niet zo snel zal komen, zoals in een All You Can Fuckbordeel, of een Kinky on the Beachfestijn. Ik was daar meestal als fly on the wall, in bordeel All You Can Fuck heb ik niet mijn steentje bijgedragen aan de sfeer. Daar hoefde ik alleen maar te beschrijven wat er gebeurde en dan had ik al een fantastisch verhaal."

"Het vervelende aan die wekelijkse reportages was alleen dat ik, als ik niet goed had gezocht, ineens bij een fokking korfbalwedstrijd stond waar ik vier pagina's over moest schrijven. Maar ik ging ook naar Amerika om Regilio Tuur te interviewen. Ik hield er op zijn minst een paar goede verhalen aan over om in de kroeg te vertellen.

U bent geboren in Colombia, geadopteerd en opgegroeid in Meppel. Heeft u daardoor een andere visie op Nederland?
"Ik zie er misschien niet heel erg Nederlands uit, maar de grap is dat ik, doordat ik in Meppel ben opgegroeid in een zeer orthodox christelijk milieu, juist zo geassimileerd ben dat ik me nooit heb beziggehouden met het feit dat ik anders ben."

"Ik vind het een voordeel dat ik in Meppel ben opgegroeid, waar men heel anders in het leven staat en andere dingen belangrijk vindt dan in de Randstad. Vanuit dat zeer christelijke milieu kwam ik naar de grote stad, met zijn verlokkingen, gevaren en verhalen. En bij Nieuwe Revu kon ik die verhalen en gevaren op een veilige manier ontdekken."

Veel verhalen op Vice hadden ook in Nieuwe Revu kunnen staan, zoals: 'Ik leefde een week als baller zonder een cent uit te geven' of 'Koken met bloed'. Die verhalen zijn er dus nog steeds, maar het medium is anders.
"Het dna van Vice komt inderdaad overeen met dat van Nieuwe Revu van vroeger. Verhalen waarin grenzen worden verkend zijn erg leuk om te lezen. Daarnaast vertellen ze net iets meer over onze tijd dan verhalen waarin deftig wordt gereflecteerd over het nu. Het is belangrijk dat dit soort verhalen wordt gemaakt. Als mensen bij Vice met een idee voor een verhaal komen, gaat het er niet om het randje op te zoeken, qua drugs of seks, maar betekenis te geven aan het randje."

Tot slot een gewetensvraag: u heeft nooit ergens langer dan vijf jaar gezeten. Hoe lang blijft u bij Vice?
"Vijftig jaar!"

Opgebiecht

Leermeester "Ik vond Marcel van Roosmalen altijd erg goed en grappig, zeker toen ik nog reportages maakte. Ook Erik Noomen, hoofdredacteur van Nieuwe Revu, is belangrijk geweest, omdat hij in me geloofde en mij een wekelijkse reportagerubriek gaf."

De beste uit het vak "Arjen van Veelen van NRC Handelsblad vind ik een goede journalist, die oprecht onderzoekt wat er gaande is. Hij schrijft interessante beschouwende reportages en steengoede columns."

De slechtste uit het vak "Media die kapitaliseren op het ongenoegen en dat ongenoegen redactioneel uitvergroten, waardoor je een filterbubbel van cynisme, vreemdelingenhaat en dom nationalisme krijgt."

Het beste/slechtste advies gegeven "Dat las ik laatst op een bordje op de wc van mijn ouders: 'Gebrek aan grenzen in het leven leidt tot een chaotische levensstijl; gebrek aan verantwoordelijkheid leidt alleen maar tot je eigen zin doen.' Voor mij is dat zowel het beste als het slechtste advies dat iemand je kan geven."

CV

Geboren 3 februari 1985 in Bogotá, Colombia
Opleiding School voor Journalistiek Utrecht, 2008-2013
Loopbaan Vanaf 2010 verslaggever bij Nieuwe Revu; van 2015 tot april 2016 adjunct-hoofdredacteur van Nieuwe Revu; vanaf april 2016 editor in chief bij Vice Benelux

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden