PlusAlbumrecensie

Elbows negende plaat belooft veel goeds voor de tiende

Stefan Raatgever
null Beeld

Corona-albums zijn er inmiddels in alle soorten en maten. Meestal betreft het platen met liedjes geschreven in een periode waarin er ineens veel tijd beschikbaar was, omdat optredens stillagen. Begrijpelijk natuurlijk, maar verfrissend is het dat het Engelse Elbow (Top 2000-hit: One Day Like This) meer heeft gedaan dan zijn lockdownzorgen op muziek zetten.

De band maakte gebruik van de sluiting van de theaters door de tweehonderd jaar oude schouwburg van Brighton te gebruiken als repetitielokaal én opnameruimte. Hoewel de songs inhoudelijk – gelukkig – nauwelijks aan corona raken, is de invloed van de pandemie zo wel degelijk hoorbaar.

Dit negende album van de band klinkt als een nachtclubversie van de filmische rocksound waarmee Elbow al sinds doorbraakalbum The Seldom Seen Kid uit 2008 het gedistingeerde uurtje op festivals door heel Europa vult. De band heeft z’n slagwerk in kracht teruggeschroefd en voegde af en toe jazzy blazers toe. Die keuze klinkt in een leeg theater sprookjesachtig mooi, alsof het zwijgende pluche rondom hen de bandleden dwong hun instrumenten te strelen in plaats van aan te slaan.

Zanger Guy Garvey voelt de gelegenheid goed aan en geeft zijn vocalen net een onsje meer plechtigheid mee, zodat je hoopt dat Flying Dream 1 snel een tweede deel krijgt.

Pop

Elbow
Flying Dream 1
(Polydor)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden