Plus

Einde tijdperk gratis kranten: Metro niet langer op papier

Na 21 jaar verdwijnt dagblad Metro als papieren krant. Metro overleefde de opkomst van de smartphone, maar het coronavirus werd de krant fataal. Daarmee is een einde gekomen aan het tijdperk van de gratis kranten.

Beeld ANP

Wie in 2007 ’s ochtends met de trein reisde had ruim keus: maar liefst vier kranten lagen er opgestapeld in bakken, of werden uitgedeeld door vrolijke jongens en meisjes in kleurrijke hesjes. Helemaal gratis en voor niks. 

In de hoogtijdagen van gratis kranten bestond DAG, een initiatief van KPN en PCM, De Pers, de kwaliteitskrant van investeerder Marcel Boekhoorn, en de inmiddels gevestigde titels Sp!ts en Metro. Die kranten verschenen voor het eerst op exact dezelfde dag, 21 juni 1999, en zouden een paar jaar later samen een dagelijkse oplage van bijna een miljoen exemplaren hebben. Wat begon als een krankzinnig businessidee werd tamelijk onverwachts een groot succes.

Deze week werd bekendgemaakt dat Metro, de ‘last man standing’, niet langer op papier verschijnt. Sinds het uitbreken van de coronacrisis, waardoor het aantal reizigers in het openbaar vervoer kelderde, kwam de krant al alleen nog maar online uit, nu blijkt dat de laatste gedrukte editie op 20 maart was.

Stationshallen

Het verdwijnen van Metro betekent het einde van een tijdperk. Een tijdperk dat aan het einde van de vorige eeuw begon met een opgewekt idee van ondernemers Bart Lubbers, Tiago Jurgens en de Duitse journalist Falk Madeja. Zij hadden gezien hoe de Metro in Zweden, waar het in 1995 was geïntroduceerd, massaal werd gelezen door forenzen en wilden dat ook in Nederland. 

Ze sloten een deal met de NS, zodat de kranten in de stationshallen uitgestald mochten worden. Basismedia, onderdeel van Telegraaf Media Groep, voelde nattigheid en stampte in no-time een concurrent uit de grond, de Sp!ts. Die mocht niet ín de stations uitgedeeld worden, maar wel ervoor. En zo liepen treinreizigers al snel met twee gratis kranten onder hun arm over de perrons.

Inhoudelijk verschilden de twee kranten niet zoveel van elkaar: ze leunden in de eerste jaren vooral op ANP-berichten. Wel had Metro een aantal spraakmakende columnisten, onder wie Theo van Gogh. Nadat hij in 2004 werd vermoord bleef de plek waar zijn column stond een jaar lang leeg, daarna kwam Ebru Umar veertien jaar lang op die plek te staan.

Adverteerders

Na 2008 kwam de klad er in bij de gratis kranten, die op hun hoogtepunt een gezamenlijke oplage van 1,8 miljoen hadden. Als eerste ging de stekker uit DAG, achteraf gezien een doodgeboren kindje dat uitgever PCM naar verluidt zo’n twintig miljoen euro kostte. 

Ook De Pers bleek niet langer levensvatbaar: na vijf jaar en vele tientallen miljoenen verlies was het in 2012 genoeg geweest voor de investeerders. Nadat Metro datzelfde jaar werd ingelijfd door TMG was de markt ineens een stuk overzichtelijker, en nadat in 2014 ook Sp!ts verdween was er nog maar een gratis krant over.

De grootste concurrent van Metro was echter de mobiele telefoon. Reizigers in het openbaar vervoer staarden steeds liever naar hun schermpje voor het laatste nieuws dan dat ze met een papieren krant op hun schoot zaten. 

Vorig jaar lagen er iedere dag nog steeds 200 duizend Metro’s in de groene bakken op het station, maar behalve de oplage daalde ook het bereik (het aantal mensen dat een exemplaar van de krant leest), iets wat voor adverteerders van groot belang is. Vorig jaar werd al gesneden in het columnistenbestand, een bezuinigingsmaatregel die weinig goeds deed vermoeden over de toekomst van de krant. Dat het coronavirus de gratis krant definitief de das om zou doen kon niemand bevroeden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden