Plus Pinkpop

Eerste dag Pinkpop mist de goudglans die bij een 50-jarig bestaan past

De eerste dag van het jubileumfeestje van Pinkpop had niet de gehoopte goudglans die bij een 50-jarig bestaan past. Een uitschieter was er wel: een ouderwets gretige Anouk.

Anouk treedt op tijdens de eerste dag van het muziekfestival Pinkpop. Beeld ANP

Symboliek was er voldoende. Festivalvader Jan Smeets kreeg – eindelijk – zijn standbeeld op het terrein, het getal 50 was op elk denkbare manier gedrukt en de Golden Earring – in 1970 ook op het eerste Pinkpopaffiche – was de eerste grote band die speelde.

Toch had de eerste dag van de jubileumeditie van Pinkpop nog niet de goudglans die past bij het bereiken van zo’n gezegende leeftijd als popfestival. Dat had voor een deel met het weer te maken – hoewel regen uitbleef, was het zelden zo koud en winderig op Pinkpop – maar vooral met de programmering. Die was, voor wie graag naar Landgraaf komt voor een megashow van pakweg Paul McCartney of de Rolling Stones, wel erg karig.

Bij absentie van dergelijke grootheden moet het meezitten. Een optreden van een nieuweling of juist een lid van de oude garde dat precies op z’n plek valt of een artiest die boven zichzelf uitstijgt. In de laatste categorie viel op zaterdag eigenlijk alleen Anouk. De zangeres werd dankzij haar zevende optreden recordhouder op Pinkpop. Een ‘oudje’ noemde ze zichzelf. Maar op die geriatrische leeftijd van 44 bezit Anouk nog steeds het vermogen om zich door haar eigen muziek te laten meeslepen.

Magie

Ze speelde een vertrouwde set waarin vrijwel elk hitsucces van de afgelopen jaren een plek kreeg. Haar Nederlandstalige album, recent in de Ziggo Dome nog ruim vertegenwoordigd, bleef dit keer onaangeroerd. Vooral het slot maakte indruk. Het aaneengesloten gespeelde trio Killer Bee, Nobody’s Wife en Good God voerde de zangeres terug naar de plek die haar ooit die sterke rocksongs moet hebben geschonken. Fraai om te zien hoe een artiest ruim 20 jaar na dato nog steeds die magie weet terug te vinden.

Ook schreef Anouk al eerder Pinkpopgeschiedenis. Haar eerste optreden in 1998 haalde afgelopen week elke historische terugblik. Het was de tijd dat artiesten met succes in de Top 40 per definitie met scepsis werden bezien. Anouk, net doorgebroken met Nobody’s Wife, kreeg een regen aan eieren over zich heen. Ze trok haar besmeurde shirt uit en zong stoïcijns verder in beha.

Dat de tijden zijn veranderd bewees Davina Michelle, die een uur voor Anouk aantrad. Ook haar succes drijft nu nog op die ene grote hit – Duurt te lang – maar de voortekenen laten ook voor haar een langdurige carrière zien. Het Pinkpoppubliek begroette haar met gejuich in plaats van rottend fruit. Gelukkig maar. Michelles optreden was misschien nog te dun en te onsamenhangend om echt te raken, de ontwapenende manier waarop ze haar show bijna letterlijk aanviel werkte aanstekelijk.

Precies de omgekeerde benadering spreidde funkzanger Jay Kay van Jamiroquai tentoon. Hij heeft de hits – Cosmic Girl, Space Cowboy, Canned Heat – én een heerlijke, springerige band, maar mist duidelijk het plezier in zijn eigen repertoire. In trainingsjack met daaronder het opbollende bewijs van zijn genoten succes, bleek hij zelf het minste onderdeel van een verder lekker dansbare show.

Hoofdact Mumford & Sons verbeeldde vervolgens precies waarover Jan Smeets zich in een gesprek met NRC voorafgaand aan het festival had opgewonden. Nu de groepsleden het materiaal van de albums Sigh No More en Babel weer vol in de etalage zetten, is hun optreden een fijn meezingspektakel, maar een glanzende dagafsluiter zijn ze niet.

Smeets maakte zich boos dat Rammstein, Metallica en Eddie Vedder deze maand allemaal hun eigen concerten in Nederland geven. Waarom geen verjaardagsbezoek aan Pinkpop? Het tekent niet alleen de op loyaliteit en vriendschap gebaseerde houding waarmee Smeets al een halve eeuw werkt, maar vooral de ontwikkeling in zakelijkheid die zich parallel daaraan heeft voltrokken.

De tweede dag van Pinkpop staat in het teken van de rentree van het heropgerichte Krezip. Als de zondag al in de maandag is overgegaan maakt Marco Borsato zijn Pinkpopdebuut. Hij zingt een liedje mee tijdens het optreden van afsluiter Armin van Buuren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden