PlusFilmrecensie

Een tocht vol avontuur, maar de geoefende kijker weet hoe Love and Monsters afloopt

Dylan O’Brien in Love and Monsters. Beeld Netflix
Dylan O’Brien in Love and Monsters.Beeld Netflix

“Ik had niet bepaald een standaardjeugd. Nou ja, eerst wel – maar toen verging de wereld.” Met de eerste zin voice-over zet de Netflixproductie Love and Monsters direct de sarcastische, lichtvoetige toon.

Spreker is twintiger Joel (Dylan O’Brien), die de zeven jaar sinds de apocalyps grotendeels ondergronds doorbracht. Een getekende proloog toont vlotjes hoe de menselijke heerschappij over de aarde door onze eigen stommiteiten ten einde kwam. Korte versie: allerlei voorheen onschuldig ongedierte (mieren, kakkerlakken, kikkers) muteerde tot reusachtige monsters, die al snel 95 procent van de mensheid uitroeiden.

De weinige mensen die overbleven, leven nu ondergronds in kleine ‘kolonies’ (inderdaad, een beetje als mieren). De timide Joel is de zwakke schakel van zijn leefgroep – niet alleen omdat hij de enige vrijgezel is, maar vooral omdat hij verstijft bij het minste gevaar. Het is dan ook een ontzéttend slecht idee dat Joel in zijn eentje naar het oppervlak gaat om een tocht van dik 130 kilometer te maken. Toch is dat wat hij doet, op pad naar zijn jeugdliefde Amy, van wie hij zeven jaar geleden gescheiden raakte maar met wie hij wel sporadisch radiocontact hield.

Elke enigszins geoefende filmkijker kan wel zo’n beetje uittekenen hoe die tocht zal verlopen. Joel zal gevaren trotseren, op kleurrijke reisgenoten stuiten (waaronder een trouwe hond) en een onvermoede innerlijke kracht vinden. Elementen die in het begin van de film worden geïntroduceerd, vallen in de derde akte keurig op hun plek. Dat Joel zijn doel zal bereiken is net zo onvermijdelijk als het opzichtig hengelen naar een mogelijke vervolgfilm.

Love and Monsters moet het, kortom, niet van de verrassing hebben. Toch blijft er genoeg te genieten in de vlotte regie van Michael Matthews en de scherpe dialogen van Brian Duffield (over wiens regiedebuut Spontaneous we hier vorige week al lovend schreven). Kom maar op met dat vervolg.

Love and Monsters

Regie Michael Matthews
Met Dylan O’Brien
Te zien op Netflix

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden