PlusSerierecensie

Een superheldensitcom, het is even wennen

Superhelden Vision (Paul Bettany) en Wanda Maximoff (Elizabeth Olsen) zijn beland in een buitenwijk. Beeld Marvel Studios
Superhelden Vision (Paul Bettany) en Wanda Maximoff (Elizabeth Olsen) zijn beland in een buitenwijk.Beeld Marvel Studios

Met WandaVision steekt na een hiaat van anderhalf jaar een frisse wind op in het Marvel Cinematic Universe MCU). De serie is de eerste van een reeks waarmee Disney komend jaar op zijn streamingplatform de superheldenfranchise uitbreidt. Later dit jaar volgen onder meer Loki en The Falcon and the Winter Soldier.

In WandaVision treffen we Wanda Maximoff, beter bekend als de telekinetische Scarlet Witch, en de androïde Vision als pasgetrouwd stel aan in een buitenwijk. Opvallender: we treffen ze aan in een sitcom. Elke aflevering speelt in een volgend decennium, beginnend in de jaren 50.

Lachbandtoestanden

Het zal even wennen zijn voor de Marvelfan. In plaats van in wereldbedreigende situaties belanden Wanda en Vision in lachbandtoestanden. Er is een etentje met de baas, waarvan een promotie afhangt, een bemoeizuchtige buurvrouw (leuke rol van Kathryn Hahn), een Stepford Wives-achtig planningscomité en hilariteit wanneer Vision per ongeluk een plakje kauwgom doorslikt dat verstrikt raakt in zijn tandwielen.

Elizabeth Olsen en Paul Bettany bewegen zich met fijne onderlinge chemie en zichtbaar plezier door deze sitcomwereld. Met de pogingen van Wanda en Vision hun superkrachten verborgen te houden en te integreren in het buitenwijkbestaan plukken de makers inspiratie uit Marvelcomics met vergelijkbare verhaallijnen rond deze superhelden. Die overigens nooit goed afliepen.

Onder de knusse huiselijkheid kruipt het onbehagen, het gevoel dat deze aangeharkte voorstad een soort vacuüm is waarbinnen niets is wat het lijkt. Misschien wel gefabriceerd door Wanda, in reactie op de gebeurtenissen in de laatste twee Avengers-films, waarin Vision werd gedood door halvewereldvernietiger Thanos.

Of dit micro-universum een ontsnapping, gevangenis of allebei tegelijk is, is op dit punt nog speculeren. Wel duidelijk is dat het geen stabiel vacuüm is. Vooral vanaf aflevering twee lopen er scheurtjes doorheen. Een stem uit een radio die zich tot Wanda richt, een speelgoedhelikopter die felgekleurd afsteekt tussen de grijstinten. Het zijn tekens die voorkennis van het MCU vereisen, net als de terloopse verwijzingen naar Stark Industries en Hydra. De tekens worden alleen door Wanda opgemerkt. In een luchtige scène horen de twee ’s nachts geluiden buiten, een gebonk alsof iets naar binnen tracht te breken. Vision gaat kijken, maar ziet niets. Het is een moment dat wellicht veelzeggender is dan de jolige toon van de scène doet voorkomen.

Glazuren buitenlaag

Zo zitten er vaker momenten in die voor meerderlei uitleg vatbaar zijn. “Ik weet eigenlijk niet wat ik hier doe,” merkt een vrouw op die zich voorstelt als Geraldine. Bedoelt ze daarmee de stijve bijeenkomst van het planningscomité of refereert ze aan iets groters? Dat deze Geraldine wordt gespeeld door Teyonah Parris, die ook gecast is voor Captain America 2, lijkt die vraag te beantwoorden.

Het is die onheilspellende ondertoon, die steeds nadrukkelijker door de glazuren buitenlaag heendringt, die de serie ook echt nodig heeft. Want hoe liefdevol ook, die sitcom-gimmick vraagt erom doorbroken te worden. De makers lijken daarvoor alles in stelling te brengen in de beloftevolle eerste afleveringen.

Komische serie

WandaVision

Regie Matt Shakman
Met Paul Bettany, Elizabeth Olsen, Kathryn Hahn
Te zien op Disney+ (9 afleveringen)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden