PlusExpo

Een selfiecultuur – op afstand

Om ondanks alle afgelaste kunstbeurzen het beursgevoel toch vast te houden, heeft Ron Mandos zijn galerie veranderd in een beursstand.

Hans Op de Beeck, Stargazing 2020,Beeld Courtesy of Galerie Ron Mandos

Beursdeelname is topsport. Als galeriehouder moet je vijf dagen lang op je benen staan en scherp zijn. Aan de inrichting van de stand wordt weken, zo niet maanden tijd besteed. Er wordt gepuzzeld op de juiste combinatie kunstenaars en hun presentatie: niet te museaal zodat de klant het zich niet kan voorstellen boven de bank, maar zeker ook geen winkeltje.

Dit jaar was alle moeite voor niks: bijna alle beurzen werden afgelast. Zo ook Art Brussels, waar Ron Mandos al sinds 2006 aan deelneemt. Om het beursgevoel toch vast te houden, heeft hij de galerie nu omgeturnd tot beursstand. En zoals vaker met het aanbod op kunstbeurzen zit het getoonde werk de tijdgeest op de hielen. Dat kan ook gewoon het kenmerk zijn van goede kunst, die zich nu eenmaal op verschillende manieren laat interpreteren, ook als gemoedsbarometer of lotsvoorspeller.

Tijdloos commercieel

Alleen het werk van Ryan McGinness is aan te merken als ‘tijdloos commercieel’. Zijn gelaagde collages van zwarte logo’s en pictogrammen op een achtergrond van bladgoud zijn absoluut hebberigmakend. Popart meets iconografie voor kunsthistorisch geïnteresseerden, maar ook aantrekkelijk voor de meer decoratief ingestelde verzamelaar.

De rest van het aanbod ligt zwaarder op de maag. Hans Op de Beeck maakte een manshoge, grijze rots op een sokkel die dubbelt als slotgracht. Grillige trappetjes leiden naar de top, waar een boom staat met een hut in de takken. Een rakere verbeelding van quarantaine is niet denkbaar.

Bloedmooi

Muntean/Rosenblum bevonden zich al in vrijwillige opsluiting toen ze de schilderijen maakten die getoond worden. Het duo begon in de jaren negentig met afbeeldingen van bloedmooie jongvolwassenen die poseren – een voorloper van de selfiecultuur. In het nieuwe werk staan ze minstens 1,5 meter uit elkaar.

Ook Renato Nicolodi maakt al jaren sculpturen als samengebalde architectonische maquettes. Ze tonen de schoonheid van boogramen en trappen, maar ademen ook de spookachtige stilte die we hebben leren kennen in de eerste weken na 13 maart.

Dat gevoel wordt verder aangescherpt door Levi van Veluw. Aan de ene wand hangen voorstellingen van dorre landschappen met hier en daar een bol of plankje. De schilderijen ertegenover tonen tafels met laboratoriumopstellingen waar de panorama’s een uitsnede van lijken te zijn. In mysterieuze blauwtinten dwingen deze werken ons beter te kijken naar de stickers en spatschermen die onze leefwereld tegenwoordig vormgeven.

Changez! Art Brussels in Amsterdam

Wie Renato Nicolodi, Hans Op de Beeck, Muntean/Rosenblum, Ryan McGinness, Anthony Goicolea, Levi van Veluw, Jacco Olivier
Waar Ron Mandos, Prinsengracht 282
Te zien t/m 16/8

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden