PlusFilm

Een onkwetsbare vrouw? In Wonder Woman 1984 speelt dat geen rol

In Wonder Woman 1984 draait het om een mysterieuze steen die wensen kan vervullen. De film omarmt, net als zijn voorganger, de ridiculiteit van het superheldengenre. Helaas rammelt het script.

Gal Gadot als Diana ofwel Wonder Woman. Beeld Alamy Stock Photo
Gal Gadot als Diana ofwel Wonder Woman.Beeld Alamy Stock Photo

Diana Prince is wijzer geworden. Dat wil zeggen: wijzer over de wereld van sterfelijke mensen. En de rol die vrouwen daarin spelen. Het was een veelgehoord kritiekpunt bij het verschijnen van Wonder Woman in 2017: Diana werd neergezet als een naïeveling in een stoeipakje. Maar die naïviteit was slechts ten opzichte van de wereld waarin ze terechtkwam. Een wereld die vrouwen met een paar woorden aan de zijlijn plaatst: ‘It’s too dangerous. And you’re too distracting.’

Dat Diana niet inherent naïef is, benadrukt opvolger Wonder Woman 1984, opnieuw in regie van Patty Jenkins, nog maar eens door te beginnen op Themyscira, het ­eiland van de Amazones waar Diana uit klei werd ­gevormd en het leven kreeg van Zeus, waar zij als kind (gespeeld door de onverschrokken Lilly Aspell) de waarden meekrijgt die ze haar leven lang zal belichamen: ‘geduld, intelligentie en de moed om de waarheid onder ogen te zien’.

Na deze proloog springt de film naar de jaren tachtig, decennia na de gebeurtenissen uit de eerste film, die zich afspeelde tijdens de Eerste Wereldoorlog. In dit Amerika van Ronald Reagan, spandex leggings en schaamteloze hebzucht doet Diana (Gal Gadot) haar best om op te gaan in het alledaagse. Ze werkt als archeoloog in het Smithsonianmuseum, waar ook de onhandige edelsteenwetenschapper Barbara (Kristen Wiig) werkt. Een vrouw die timide door het leven struikelt, van wie mannen vergeten dat ze haar al eens ontmoet hebben.

De vondst van een mysterieuze steen die wensen kan ­vervullen brengt de twee samen. Diana ziet in de steen het antwoord op de nooit geheelde wond die het sterven van piloot Steve (Chris Pine) sloeg. Maar ze ziet ook het gevaar als de steen in verkeerde handen valt. Zoals die van Max Lord (lekker vet gespeeld door Pedro Pascal), een narcistische zakenman met de aandachtsspanne van een klein kind en een onstilbare honger naar meer, meer, meer.

De steen is de katalysator van een helaas rammelend script dat wordt gespleten door twee antagonisten en een weinig overtuigend uitgewerkte mythologie. Diana vermoedt al snel dat de steen het werk is van een destructieve god. ‘Ik hoop dat ik het mis heb,’ fluistert ze omineus, maar in tegenstelling tot in de eerste film, blijft de godenwereld verder buiten beeld.

Nieuwe krachten

De grootste gemiste kans van deze vervolgfilm is de transformatie van Barbara in de boosaardige Cheetah, de eeuwige rivaal van Wonder Woman in de comics van William Moulton Marston. Barbara wenst de krachten van Diana te bezitten, maar die veranderen ook haar persoonlijkheid. Het doet denken aan Naomi Aldermans roman The Power, waarin vrouwen plots het fysieke overwicht krijgen over mannen en de slinks neerbuigende zeepbel dat vrouwen van nature zachtaardiger of harmonieuzer zijn dan mannen wordt doorgeprikt.

De film doet dat ook even, in een verrassend verontrustende scène waarin Barbara haar nieuwe krachten ­gebruikt tegen een man die haar lastigvalt op straat. Maar buiten dat moment verkent de film nauwelijks wat het betekent om je als vrouw niet langer te hoeven ­gedragen naar een ondergeschikte rol. De ontpopping van Cheetah blijft te veel een schematisch zijpad in een film die vooral lol heeft met de exponentieel groeiende excessen die de steen veroorzaakt.

Net als zijn voorganger blijft Wonder Woman 1984 weg van de bloedeloze ernst die de rest van het D.C.-universum zo teistert, en omarmt de ridiculiteit van het superheldengenre. Al komt het allemaal net wat ­geforceerder over dan bij de eerste film.

Gadot en Jenkins tonen wederom een grote toewijding tot hun hoofdpersonage en waar zij voor staat, en dat is wat de film overeind houdt. Wanneer Jenkins de bombast opschaalt naar 11 en al die masculiene firepower doet ­afketsen op Diana’s pantser, is dat misschien niet subtiel, maar wel effectief.

Het blijft een statement om een vrouw te zien die niet weet wat het is om op te groeien met de notie dat een vrouwenlichaam kwetsbaar maakt en je je daarnaar moet gedragen, in een maatschappij die ondertussen vrouwelijkheid onophoudend in een seksueel kader definieert. Is dat naïef? Eerder bevrijdend.

Patty Jenkins

Na haar indrukwekkende regiedebuut Monster (2003), met Charlize Theron als seriemoordenaar Aileen Wuornos, blijft het lang stil rond Patty Jenkins. Tot ze in 2017 met Wonder Woman de eerste film over een vrouwelijke superheld en de eerste superheldenfilm geregisseerd door een vrouw aflevert. Sindsdien breekt Jenkins meer barrières. Ze sprak zich uit over de scepsis van de studio bij de eerste film, vocht een salarisstrijd uit voor het vervolg. Binnenkort wordt ze de eerste vrouw die een Star Wars-film regisseert. Maar de barrière die ze vooral zegt te willen slechten is om niet langer steeds te worden gedefinieerd als vrouwelijke filmmaker.

Wonder Woman 1984

Regie Patty Jenkins
Met Gal Gadot, Kristen Wiig, Pedro Pascal
Te zien op Pathé Thuis, iTunes, Apple TV, Amazon Prime, Google Play, YouTube, Microsoft Xbox, Rakuten TV

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden