PlusInterview

Een leven zonder Homeland: wennen voor Claire Danes en Mandy Patinkin

Claire Danes en Mandy Patinkin speelden tien jaar lang de hoofdrollen in Homelanddat nu aan zijn laatste seizoen is begonnen. ‘Hopelijk eindigt de serie niet met terreur.’

Mandy Patinkin (links) en Claire Danes spelen de rollen van geheim agenten Saul Berenson en Carrie Mathison. Beeld Showtime

Op een kille middag ­komen Claire Danes en Mandy Patinkin veilig aan in de bar-bibliotheek van het Nomad Hotel in Manhattan. Niemand is onderweg ontvoerd. Patinkin: “Maar de dag is nog niet voorbij.”

Bijna tien jaar lang speelden ze hoofdrollen in de spionageserie Homeland, dat net het achtste en laatste seizoen is ingegaan. Danes is nog één keer de briljante, bipolaire CIA-agent Carrie Mathison. Patinkin blijft nog even haar onverstoor­bare mentor Saul Berenson.

In dat bijna-decennium ging Homeland door terwijl de wacht in Washington wisselde en de Amerikaanse inlichtingendiensten tegen hun zin betrokken raakten bij politieke twisten, zoals toen president Donald Trump van leer trok tegen de FBI. Ook groeide de kritiek op Amerikaanse interventies in het buitenland.

Aan het begin van elk seizoen gingen de acteurs en scenarioschrijvers op ‘spionnenkamp’. Een week lang spraken ze met experts van inlichtingendiensten over wat er ‘in het echt’ was gebeurd of nog kon gebeuren. ‘Vaak nogal zenuwslopend’ vond Claire Danes die gesprekken. Het laatste seizoen draait deels, zeer actueel, om de vredesbesprekingen met de taliban in Afghanistan.

Voor Danes en Patinkin wordt het wennen, een leven zonder Homeland. Het afscheid is ze niet in de koude kleren gaan zitten; na hun allerlaatste scène samen vielen ze elkaar in de armen en bleven lang zo staan.

In de serie werd de relatie tussen Carrie en Saul steeds belangrijker. Waarom?

Mandy Patinkin: “Het zijn echte patriotten, die twee, bereid om hun leven te geven voor hun land. Dat merkten we ook in het spionnenkamp; liefde voor de Verenigde Staten in al zijn facetten bepaalt het leven van die mensen.”

Claire Danes: “Ik had dat nooit helemaal begrepen, want ik ben opgegroeid in een artistiek milieu in New York, waar mensen het gezag vaak een beetje wantrouwen. Die gesprekken met experts uit de wereld van de geheime diensten brachten me enige nederigheid bij.”

Wat maakt Carrie en Saul zo’n goed team?

Danes: “Nou, hij doet alles weloverwogen, staat met beide benen op de grond. Zij vliegt alle kanten op. Ze zijn beiden superintelligent, maar zitten niet op dezelfde golflengte. Toch vullen ze elkaar aan. Zonder Saul zou Carrie zich echt geen raad weten. Hij is haar laatste houvast.”

In 2011 begon het eerste seizoen. Is de serie meeveranderd met de ontwikkelingen in de wereld?

Danes: “Steeds lag de nadruk op wat zich afspeelde bij de inlichtingendiensten, politiek neutrale overheidsinstanties. Onder de medewerkers vind je net zoveel aanhangers van de Democraten als van de Republikeinen, op ­weinig andere plaatsen in de VS zullen beide ­culturen zo naast elkaar leven. Dat bleef me verbazen.”

Patinkin: “Soms ging het in de serie om de vraag wie eigenlijk de terrorist was. Iemand op het ministerie van Buitenlandse Zaken? In een moskee? Een blanke man, een moslim? Dat maakt de serie zo interessant, zo onvoorspelbaar. Politici overal ter wereld denken vooral aan hun eigenbelang, aan hun herverkiezing. In sommige landen zaaien ze haat en angst. Dat kan stemmen opleveren. Maar Homeland is als een roman in twaalf hoofdstukken, verdeeld over acht jaar. Je moet niet alleen het hoofdstuk lezen waarin de politicus de bad guy is, of de gelovige in de moskee. Je moet het als een geheel zien.”

Homeland is racistisch’ was in het Arabisch op een muur gekalkt in een voor de serie nagebouwd Syrisch vluchtelingenkamp. Wat vonden jullie daarvan?

Patinkin: “We kregen al die jaren nogal wat ­kritiek over ons heen, omdat mensen alleen al door hun afkomst als verdacht zouden worden uitgebeeld. Wat mij betreft hadden die graffiti-artiesten met hun protest gelijk. Zo zetten ze iedereen aan het denken.”

Danes: “Ik denk dat we ons bewuster hadden moeten zijn van de gevoeligheden rond racisme en stereotypering. Maar bedenk ook dat Homeland vanaf het eerste begin uitgaat van de veronderstelling dat de hoofdpersonen vaak niet te vertrouwen zijn, van welke huidskleur of afkomst ook. Agent Brody (gespeeld door Damian Lewis, die de serie heeft verlaten) was zo’n typisch Amerikaanse held, tot bleek dat hij ook een verrader zou kunnen zijn. Tegen het einde is Carrie volledig in de ban van Brody. We weten niet of ze zich heeft gecompromitteerd. Bij ons blijft altijd onzeker wat nodig is om de good guy te zijn.”

Meneer Patinkin, u zei eerder te hopen dat Homeland aan het slot ruimte laat voor enig optimisme.

Patinkin: “Daar heb ik voor gebeden, voor gevochten. En ik hoop dat mijn gebeden ­worden verhoord. Ik weet hoeveel er nog op de montagetafel kan veranderen. Maar hopelijk eindigt de serie enigszins positief, eventjes ­zonder die verdomde terreur.”

Danes: “De karakters gaan tot het uiterste, altijd. Hoe vaak zijn jij en ik wel niet ontvoerd?”

Patinkin: “Soms wou ik alleen maar dat ik eens in een andere kofferbak lag.”

Danes: “Ja, al die kofferbakken.”

Patinkin: “En die kappen over onze hoofden.”

Danes: “We maakten weleens de grap dat Carries laden niet vol liggen met lingerie, maar met zulke kappen. En al die keren dat we zwaar werden toegetakeld, soms werd het bijna komisch. Je moet het allemaal niet te letterlijk nemen, anders wordt het erg extreem. Ik denk dat we daarin geslaagd zijn zonder te sentimenteel, te rechtlijnig of te simplistisch te doen. Dat was de kunst. Homeland was gedurfd, spannend en origineel. Maar ook onze zwaar beproefde karakters en onze kijkers verdienen lof.”

Als het kon, zou u dan zijn doorgegaan?

Danes: “Het slokte me helemaal op. Sinds het begin van de serie ben ik ook nog moeder geworden van twee kinderen. Dus had ik nauwelijks tijd voor andere dingen. Als actrice is het belangrijk dat je veel verschillende rollen kan spelen. Zo bekeken is het dus goed dat er een eind aan komt, maar wat mij betreft hadden ze door kunnen gaan. Voor Alex Ganza (scenarist en bedenker, red.) werd het echter te zwaar.”

Hoe waren de laatste dagen op de set?

Danes: “Na onze laatste scène samen werd ik behoorlijk emotioneel, dat kon iedereen zien. Toen pas besefte ik dat het echt voorbij was, maar voelde ik me ook trots en dankbaar. ­Daarna moest ik alleen nog wat niet al te zware scénes spelen.”

“Ik verkeerde in een milde staat van ontkenning, op een vreemde manier kalm, alsof ik er niet echt meer bijhoorde. En het lijkt soms nog steeds of ik niet besef dat we zijn gestopt. Maar ik ben weer aan het koken geslagen, braad kip en dat soort dingen. Het helpt om Carrie Mathison uit me te krijgen.”

Patinkin: “Ik had niet het lef om zo snel na het einde een tijdlang gewoon niets te doen. Dus begon ik een concerttournee (Patinkin is ook zanger, red.) Maar daarna? Ik zit vol vragen, maar heb niets om op terug te vallen.”

Danes: “Ik ook niet, wie wel? Ik bedoel, ik heb nog nooit iets zo lang achter elkaar gedaan. Ik ben nauwelijks zo lang getrouwd. Zoiets kom ik nooit meer tegen.”

Patinkin: “Wacht even, je weet nooit wat nog op je pad komt. Die onwetendheid, het onverwachte, is de charme van ons leven.”

Houden jullie contact?

Danes: “Ja, we hebben geen keus.”

Patinkin: “We zijn familie.”

© The New York Times
Vertaling René ter Steege

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden