PlusBlikvangers

Een kunstwerk van 76 huizen, in Tuinwijck

De stad staat vol met kunst, van wereldvermaarde kunstenaars tot anonieme beeldhouwers. Wat zijn de verhalen achter deze beelden?

Kunstwerk Polderweggebied; je ziet het pas als je het doorhebt.Beeld Nosh Neneh

Toen ik er in 2001 kwam wonen, was Tuinwijck – tot 1939 lag hier het gelijknamige volkstuinencomplex – voor mij een onbekend stuk Amsterdam. 

Je kwam er nooit. Het wijkje lag klem tussen een klein bedrijventerrein – autohandelaren, een nachtclub met een bedenkelijke naam, met hekken afgezette ruimtes voor containers – de gashouder die in een sportzaal was omgetoverd (de Wethouder Verheijhal), een spoortunneltje naar de Indische Buurt, en het Muiderpoortstation.

Aan de rand, Nicolaas de Roeverstraat 3, de bungalow waar schrijver-columnist Renate Rubinstein vanaf 1985 woonde in de tijd dat ze een geheime affaire had met collega Simon Carmiggelt. Elke dinsdag kwam Carmiggelt, tot zijn dood in 1987, in Tuinwijck bij haar langs. Lees Rubinsteins postuum verschenen Mijn beter ik (1991), dat de nodige ophef veroorzaakte, want Carmiggelt werd beschouwd als ‘de meest getrouwde man van Nederland’.

Een rafelrand van Amsterdam, tot aan de bouw van Oostpoort werd begonnen. Of, zoals op de site Tuinwijcker.nl is te lezen: ‘Verscholen in de oksel van het Muiderpoortstation ligt nog steeds wat wij, de buurtbewoners, de mooiste buurt van Amsterdam-Oost vinden: Tuinwijck. In deze stille, groene oase weerklinken meer vogelgeluiden dan ooit, in de tuinen scharrelen egels en op warme avonden scheren de vleermuizen langs de hemel.’

Een wijk met kleine huizen, oorspronkelijk opgedeeld in een boven- en benedenwoning (duplexwoningen, ook wel BeBo-woningen genoemd (Beneden-Boven). Het waren niet al te spectaculaire woningen, zeg maar gerust saaie, rechttoe rechtaanwoningen.

En toen kwam de Franse kunstenaar Franck Bragigand (1971) de boel wat opvrolijken in opdracht van Woningbedrijf Amsterdam. Zijn plan was de voorgevelpanelen in verschillende kleuren te schilderen. De bewoners mochten zelf de kleur bepalen. Omdat hij vindt dat kunst binnen ieders bereik is. “Door mensen mee te laten beslissen over kleurkeuzen stel ik me open voor uitzonderingen op de regel. Zo bereik ik mijn doel: dat mensen tevreden zijn.”

Zo kwam op een dag Bragigand – hij noemt zichzelf een realistische schilder – op de koffie. Hij liet verschillende kleurontwerpen zien. Wij kozen voor de kleur rood, die later in verschillende tinten op de panelen is aangebracht (Van der Vijverstraat 32).

De wijk knapte er enorm van op. Het ging om 76 huizen, vier panelen per huis. Tuinwijck wordt sindsdien omschreven als ‘een openbaar kunstwerk van 304 monochrome schilderijen’.

Ik heb dus in een schilderijententoonstelling gewoond. Wie kan dat zeggen?

Wat Urban Concern
Sinds 2002
Kunstenaar Franck Bragigand
Waar Tuinwijck (Polderweggebied, Oost)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden