De dansers in Vessel transformeren non-stop van de ene naar de andere vorm.

Plus

Een kluwen van lijven in Vessel van Damien Jalet

De dansers in Vessel transformeren non-stop van de ene naar de andere vorm. Beeld Damien Jalet en Kohei Nawa

Zijn dansers noemt hij helden, maar hun gezicht zien we niet. Choreograaf Damien Jalet weekt ze in Vessel los van hun geslacht, herkomst en leeftijd. ‘Laten we eens kijken naar wat we gemeenschappelijk hebben.’

Eigenlijk ben ik als acteur begonnen. Daarna werd ik danser bij onder anderen Sidi Larbi Cherkaoui en nu noem ik wat ik doe choreografie.”

Damien Jalet maakt dans, maar niet in de traditionele zin van het woord. Zijn dans is elke keer omgeven door uitzonderlijke werelden, terwijl de bewegingen geënt zijn op oeroude mythen en rituelen. In Les méduses fungeerden zijn dansers als medium tussen museumbezoekers en beeldhouwwerken in het Louvre. In Skyd zeilden ze in het theater van Gothenburg als onverschrokken alpinisten van een steile wand naar beneden. In de film The Ferryman waren het woeste sjamanen met dierenhuiden in een indrukwekkend landschap.

Beeldend kunstenaars Marina Abramovic en Jim Hodges, filmregisseur Gilles Delmas, modeontwerper Hussein Chalayan en componist Ruychi Sakamoto zijn enkele kunstenaars met wie Jalet samenwerkte. Luca Guadagnino zag zijn creatie in het Louvre en vroeg hem de dans te leveren voor de film Suspiria. Vessel maakte de choreograaf met de Japanse beeldend kunstenaar Kohei Nawa.

Bergen en vulkanen

“Ik heb een hele sterke connectie met Japan en ben er de afgelopen vijftien jaar al meer dan twintig keer geweest. Het is een fascinerende cultuur. Hun opvatting van tijd bijvoorbeeld, waarbij dat wat er al lang niet meer is en dat wat nog gaat komen, zijn verbonden. Hun diepgewortelde besef deel uit te maken van een groter geheel en minder belang te hechten aan het ego; iedereen stelt zich voor met zijn familienaam. De vulkanische eilanden, waar de bewoners zich immens bewust zijn van hun omgeving. De bergen die ze als heilig beschouwen. Dat vind ik allemaal erg inspirerend.”

“Toen ik het werk van Kohei Nawa ontdekte, wilde ik meteen graag met hem samenwerken. In Nagoya had ik Foam gezien, een immense installatie waar je als bezoeker dwars doorheen loopt. Het bijzondere is: zijn werk heeft iets heel fysieks, het gaat over zwaartekracht, vormen die ontstaan, beweging. Maar voor mij was het van belang dat hij geen toneelbeeld zou ontwerpen voor een choreografie van mij. Ik wilde een synthese realiseren tussen lichamen en hun omgeving. Een echte in-between.”

Zijn antwoord op de vraag of Vessel nu een dansvoorstelling of een installatie is, is resoluut: “Vessel is echt gemaakt als voorstelling voor het theater.” Om er meteen aan toe te voegen: “Maar van de andere kant is het wel zo, dat we er ook een expositieversie van hebben gemaakt. Daarvoor zijn de bewegingen die de dansers maken gescand en in 3D uitgeprint. Beide werken zijn een synthese tussen beeldende kunst en dans.”

Water en zetmeel

Voor de zeven dansers in Vessel is het hard werken. Omgeven door water en katakuriko – een soort aardappelzetmeel uit de Japanse keuken – transformeren zij non-stop van de ene naar de andere vorm, naast elkaar in groepsformaties, samen met een partner of in een hele kluwen lijven. Ze buigen voorover, wiegen vanuit de heupen, spannen rug- en schouderspieren aan, maar houden hun hoofden altijd verborgen.

“Het gaat erom om naar een oerenergie, de essentie van het lichamelijk potentieel te gaan. Daar is geen gezicht en geen verticaliteit, rechtop staan voor nodig. Het gaat om een organisch onderzoek, startend vanuit het gegeven dat het lichaam voor een groot deel bestaat uit water. Door het lage tempo heeft de toeschouwer de tijd zijn eigen associaties en invulling te projecteren, net als bij het bekijken van een beeldhouwwerk in een museum. Meegevoerd door de soms hallucinerende muziek, het lichtontwerp en de lichamen die continu vervormen, kan hij tijdens de voorstelling voor zichzelf bedenken wat het is dat ons tot mens maakt.”

“Zelf denk ik dat de negatieve impact van de mens te groot is. Hoe gaan we om met alles wat er ons om heen is, hoe kunnen we terug naar bescheidenheid? Dat is de vraag die ik in Vessel op een abstracte manier wil stellen. Het is een uitnodiging aan het publiek zich te verwonderen over het menselijk lichaam en te reflecteren over onze plaats in de wereld.”

Vessel, Damien Jalet & Kohei Nawa, 14 en 15/5, ITA.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden