PlusInterview

Een intieme film over sekswerk: ‘Deze vrouwen hebben een enorme levenskracht’

Met Filles de joie creëren de Belgische filmmakers ­Frédéric Fonteyne en Anne Paulicevich een intiem portret van de heel gewone levens van drie prostituees.

Regisseurs Frédéric Fonteyne en Anne Paulicevich.Beeld -

Filles de joie balanceert tussen komedie en tragedie. Waarom was die mix belangrijk voor u?

Paulicevich: “Ten eerste omdat dat is hoe wij de wereld zien. Het leven is vol duisternis én licht, belachelijke dingen én drama. En in de wereld van prostitutie zijn die extremen nog veel sterker.”

Fonteyne: “Dat was voor mij de grote openbaring tijdens de negen maanden research die we voor de film deden. De vrouwen die dit soort werk doen, hebben een enorme levenskracht. Dat is een belangrijk deel van wat we wilden laten zien – hun kracht, en dat ze ook gewoon vrouwen als alle anderen zijn.”

Hoe pakte u die research samen aan? Er zal in die omgeving op een man heel anders zijn gereageerd dan op een vrouw.

Fonteyne: “Anne heeft heel veel tijd doorgebracht in de woonkamer achter de schermen van een echt bordeel, precies zoals je in de film ziet. Maar als man kon ik daar absoluut niet naar binnen.”

Paulicevich: “Frédéric is er misschien drie keer kort geweest. Maar ik bracht er dagen en dagen door, uren achter elkaar. Het hielp enorm dat de vrouwen daar wisten dat we fictie wilden maken – het is geen documentaire. En ik kwam er niet aanzetten met allerlei vooringenomen clichébeelden.”

In de film speelt u met die clichés rond prostitutie, bijvoorbeeld het hoertje met een hart van goud.

Paulicevich: “Precies. Want ook dat is hoe het leven is, clichés zijn overal. Dus in een film is het zaak ermee te spelen en ze tegelijkertijd te proberen te ontstijgen.”

Hoe werkte u samen als regisseurs?

Fonteyne: “De grote uitdaging voor mij was om de levenslust en de energie die we daar hadden gezien naar de film te vertalen. Dat moest in fictie, het had nooit in documentaire gekund.”

Paulicevich: “Ik denk dat Frédérics rol was om echt in het moment te zijn op de set, tijdens de opnames. Hij stond voor de fictie, ­terwijl ik meer de bewaker was van de realiteit die ik in de research had gezien.”

De structuur van de film is ongebruikelijk: pas na een flinke tijd verspringt het perspectief van personage Axelle naar haar collega’s.

Fonteyne: “Het idee was om haar te volgen tot haar problemen haar naar een dood spoor leiden – ze kan geen kant meer op. Pas dan springen we naar iemand anders, en zie je dat diegene óók is vastgelopen.”

Paulicevich: “Iedereen is de hoofdpersoon van zijn of haar eigen leven; alle anderen zijn slechts bijfiguren. Films volgen meestal diezelfde logica, en dat wilden we doorbreken.”

Hoewel de film grotendeels focust op het dagelijks leven van deze vrouwen, begint en eindigt hij met iets zeer onalledaags: een moord.

Paulicevich: “Ook daar spelen we met een cliché. Al die detectiveseries op tv beginnen hetzelfde: met een vrouw die is vermoord. En dan gaan mannen dat oplossen. Dat cliché wilden we omdraaien – we beginnen met de moord en tonen duidelijk dat deze drie vrouwen het gedaan hebben. Vervolgens is de vraag waaróm ze deze extreme daad begaan.”

Filles de joie is te zien in Filmhallen en Het Ketelhuis 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden