PlusRecensie

Een hedendaagse combinatie van pure schoonheid en afschrikking

Vermeulens hallucinerende beelden worden deels gevoed door zijn belangstelling voor psychedelica.  Beeld
Vermeulens hallucinerende beelden worden deels gevoed door zijn belangstelling voor psychedelica.

Peter Struycken vertelde een paar weken geleden in deze krant dat kleuren bij daglicht zijn als kikkers in een kruiwagen. Hij doelde daarbij op de steeds wisselende omstandigheden waarop we kleuren waarnemen en hoe moeilijk het is om kleurverhoudingen op elkaar af te stemmen.

Philip Vermeulen (1986) tovert nu zijn kikkers in de duisternis tevoorschijn. Zijn kinetische beelden bij W139 komen zuchtend en steunend op gang. Vanuit het donker ontvouwen ze zich als analoge, trage materie. Als de beelden eenmaal op gang zijn gekomen, vergeet je de fysieke kwaliteiten. Dan worden ze kleur, licht, geluid.

Whether Weather bestaat uit een reeks bladen die beschenen worden door wit licht. De bladen doen denken aan de schoepen van een ventilator. Door ze met verschillende snelheid ten opzichte van elkaar te laten draaien breekt het licht en ontstaat een spectrum van kleur en geluid. Interferentie zorgt voor allerlei patronen. In rap tempo verschijnen en verdwijnen de kleuren in allerlei kolkende figuren. In een vergelijkbare installatie laat Vermeulen een aantal 3D-geprinte bollen op topsnelheid ronddraaien tot de kleuren bezit nemen van de ruimte.

Diepgewortelde emoties

Er gaat ook onmiskenbaar een dreiging uit van de draaiende objecten. Ze gaan zo hard en veroorzaken zoveel windgeruis dat de indruk ontstaat dat ze uit elkaar zouden kunnen knallen. Met deze hedendaagse combinatie van pure schoonheid en afschrikking geeft Vermeulen een nieuwe invulling aan het sublieme, dat in vroeger eeuwen vaak werd ingezet om diepgewortelde emoties over leven en dood aan te spreken.

Vermeulen studeerde onder meer op de afdeling ArtScience aan de Koninklijke Academie in Den Haag. Zoro Feigl en Oscar Peters, kunstenaars die de kinetische kunst weer op de menukaart van de hedendaagse kunst zetten, herkenden zijn talent.

Vermeulens hallucinerende beelden worden deels gevoed door zijn belangstelling voor psychedelica. Door de zintuigen te ontregelen ontstaat verwarring en verwondering. In een reeks kleinere werken wordt op een subtiele manier met de optische werking van interferentie gespeeld. Door twee roosters over elkaar te leggen en deze een klein beetje ten opzichte van elkaar te bewegen, ontstaat een moiré-effect.

De tentoonstelling leidt uiteindelijk naar een installatie die op een grote bioscoopzaal lijkt. Het publiek neemt plaats voor een groot scherm, waarna een zacht gegrom hoorbaar wordt. Het geluid wordt steeds luider. Iets onduidelijks komt als een stoomlocomotief op gang. Tegelijk begint het grote doek te bewegen, waarbij het wordt beschenen door lampen. Op een gegeven moment ontstaat een visuele illusie, waarbij de toeschouwer door een duistere tunnel lijkt te worden voortgestuwd. Daarna blijf je achter met een diep, pulserend geluid, als de ademhaling van een duiker die zojuist naar de diepzee is afgedaald.

Verbógen verbrijzeld

Philip Vermeulen

Waar W139, Warmoesstraat 139

Te zien t/m 3/10

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden