Recensie

Een gat in de gevel als toegang tot hedendaagse tombe

De drempel voor galeries is voor sommigen nog steeds hoog. Weg met die drempel dus, moeten Sander Breure en Witte van Hulzen bedacht hebben voor hun nieuwe tentoonstelling bij Tegenboschvanvreden.

De onderwaterwereld van Open Air. Beeld LNDW-studio
De onderwaterwereld van Open Air.Beeld LNDW-studio

Sterker nog, de hele gevel moest er maar uit. En de hele gevel ging eruit. Oké, alleen de onderste etage en er blijft een piepklein drempeltje over, maar je loopt zo van de gracht de galerie binnen. Wat een beetje een vreemde ervaring is voor mensen die regelmatig bij Tegenboschvanvreden komen. Maar ook toeristen kijken verbaasd op als ze langs het pand lopen. Zijn ze net gewend dat je bij veel Nederlanders zo naar binnen kunt kijken, zie je ineens een pand dat überhaupt geen gevel heeft.

De ingreep is misschien een knipoog naar The World Is My Oyster, een legendarisch kunstwerk uit 1996 van Job Koelewijn bij de galerie van Fons Welters. Koelewijn liet de achtermuur van de galerie weghakken, tot er een gat overbleef ter grootte van een voetbaldoel. De toeschouwer keek rechtstreeks in de de tuin van de buren. Door iets weg te halen, werd de blik op de werkelijkheid anders. Maar de ingreep van Sander Breure en Witte van Hulzen is niet bedoeld om anders naar de werkelijkheid te kijken. Het gat in de gevel is er om daadwerkelijk te betreden. Het is het kunstenaarsduo te doen om de grens tussen het persoonlijke en publieke domein op te heffen.

Dat laatste streven zit al langer in hun werk. Zo lieten ze in 2019 dansers, vermomd als gewone treinreizigers, een choreografie uitvoeren op Utrecht Centraal. Perfect synchroon voerden ze doodnormale handelingen uit. Het viel sommige andere reizigers op, anderen niet. Sommige reizigers werden ongewild onderdeel van de performance. Maar dat was 2019. Inmiddels hoef je met performances nergens meer aan te komen. Veel te onzeker, veel te veel risico’s. In de galerie liggen diverse objecten van klei op hoge, rode tafels. De wanden zijn onregelmatig blauw gesausd, tot een meter of twee. Daarboven en -onder zijn enkele letters geschilderd. De objecten op de tafels zijn afgietsels van lichaamsdelen. Aan de voorzijde liggen twee handen op elkaar, dan volgen armen een kop, romp, benen en een hiel. De vormen van de lichaamsdelen zijn wat rimpelig, alsof je ze onder water ziet. Vandaar natuurlijk die blauwe schildering op de muren. Vanaf de gracht zijn we een onderwaterwereld ingelopen.

De tentoonstelling blijkt geïnspireerd op een tombe uit de oudheid. In de Griekse stad Paestum, in het huidige Italië, is een graf gevonden uit ongeveer 470 voor Christus met muurschilderingen, waaronder een duiker. Er wordt beweerd dat de figuur een sprong maakt van het leven naar de onderwereld.

Open Air - Sander Breure & Witte Van Hulzen
Waar: Tegenboschvanvreden, Bloemgracht 57
Te zien: t/m 24/7

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden