PlusBeeldspraak

Een enorme vlieg! In de bioscopen wemelt het van de gigantische beesten

Een kolossale aap, een reuzenreptiel en een gigavlieg maken de bioscoop onveilig. Maar waar is de betoverende megamot uit Mothra gebleven?

 Mothra verheft zich boven Godzilla en reuzenkreeft Ebirah in het Japanse Ebirah, Horror of the Deep (1966).  Beeld Alamy Stock Photo
Mothra verheft zich boven Godzilla en reuzenkreeft Ebirah in het Japanse Ebirah, Horror of the Deep (1966).Beeld Alamy Stock Photo

Bijwerkingen, dus toch! Bultjes in de nek, alsof ik door een vampier gebeten was. Ineens kwamen ze opzetten. Na een tijdje begon het gejeuk. Waar gaat dat heen? Wat te doen? Natuurlijk: de bijsluiter lezen. Het was alweer weken geleden toen de eerste prik gezet werd, dus dat werd zoeken. Maar voor het woud van mappen en folders op het bureaublad het juiste bestand prijsgaf schoot de noodkreet van de postzegelverkoopster door mijn hoofd. Een paar uur voor het gejeuk begon had ze haar wanhoop uitgesproken: “Ik word levend opgegeten, mijnheer, het stikt hier van de muggen!”

Terug naar de spiegel voor een nadere inspectie. Een vampier kon het niet geweest zijn: ik had nog een spiegelbeeld. Daarin waren inmiddels twee onmiskenbare sporen van insectenbeten zichtbaar. Dus niet krabben en ook niet wroeten in bijsluiters. Het waren de winkelmuggen. Die vergrijpen zich aan iedereen die het postagentschap betreedt. Zouden muggen ook immuniteit tegen covid ­opbouwen? Niet alleen in de buurtwinkel, maar overal waar hun voedsel wordt gevaccineerd? Of gebeurt er iets anders met ze?

Dan krijgen we deze zomer last van Janssenmuggen en Pfizermuggen, met her en der geïsoleerde populaties AstraZenecamuggen. En daartussen de gulzige cocktailmuggen, die prikken overal wat van mee. Als we de voedselketen volgen komen we bij de zwaluwen en vleermuizen, die de muggen massaal opeten of aan hun kroost voeren. Wat gebeurt daar dan mee? We leven in een openluchtlaboratorium. De wereld is een petrischaal geworden.

Speurneus

Vergeef me mijn bijwerkingen. De natuur is eindeloos fascinerend en vol raadsels en wanneer ik over de beesten ­nadenk slaat het hoofd soms op hol. Na het winkelmug­genincident dacht ik er verstandig aan te doen de zinnen te verzetten met werkzaamheden. Er was een Franse film die gerecenseerd moest worden, een komedie. Humor helpt altijd, net als vrolijke muziek. De lach zou het gejeuk vanzelf verdrijven. Wat kon er misgaan?

Mandibules was inderdaad grappig, maar wat kwam daar nou uit de kofferbak van de gestolen auto? Een enorme vlieg! Bijna een meter van kop tot staart. Het zal je maar gebeuren. In de dagen waarop ik de Franse komedie liet bezinken zoemden er twee Italiaanse filmvliegen door de bovenkamer. De eerste die binnenkwam was de strontvlieg die Marcello Mastroianni door Rome achtervolgt in het kostelijke Dramma della gelosia van Ettore Scola. ­Mastroianni had mot met een ex, die wist dat hij in de buurt was omdat ze zijn vlieg herkende. Dat was mijn eerste filmvlieg. Die vergeet je nooit meer.

Het andere onvergetelijke exemplaar zat in Dario Argentos krankzinnige Alpenthriller Phenomena. Het was een grote sarcofaag, volgens de entomoloog in de film. De ­kadavervlieg werkt als speurneus mee aan de oplossing van een moordzaak. Wanneer die plotkronkel zich aandient begrijp je ineens waarom de entomoloog een aap als butler heeft en waarom de slaapwandelende heldin met insecten kan communiceren.

Nachtmerries

Als de wereld daadwerkelijk een petrischaal geworden is, dan mogen de laboratoriumvliegen in beide versies van The Fly niet onvermeld blijven. Daarin gaat de menselijke experimenteerdrift gepaard met hoogmoed die door een verdwaalde vlieg wordt afgestraft, waarbij de geleerden in vliegen veranderen. Dat was onbedoeld grappig in 1958 en diep tragisch in 1986, toen David Cronenberg ermee aan de haal ging. De Canadees nam de materie serieus. Hij wilde als kind entomoloog worden.

Ik droomde als dreumes niet fijn over insecten, ze ­beheersten mijn nachtmerries. Tot ik Mothra leerde kennen. Dat is een gigantische mot of vlinder uit de megastal van de Japanse Tohofilmstudio, waar Godzilla sinds 1954 de dienst uitmaakt. Het betoverende insect maakte haar debuut in Mothra (1961) en speelde vervolgens gastrollen in de lange reeks Godzillafilms. Haar Amerikaanse debuut in het eco-apocalyptische smijtfestijn Godzilla: King of the Monsters (2019) beroofde Mothra jammerlijk van haar volgelingen op het radioactief besmette Infant Island uit de Tohofilms, waarin ze als een god aanbeden wordt.

Daarbij vervullen twee miniatuurmeisjes een sleutelrol: ze onderhouden telepatisch contact met de vlinder en haar rupsen en geven haar een stem. En wat voor een! De identieke tweelingzussen Emi en Yumi Ito brengen met zoetgevooisde stemmen de ene serenade na de andere ten gehore. Dat ze voor de gelegenheid tot pocketformaat verkleind zijn en zich tot een uit vilt en kippengaas opgetrokken reuzenvlinder richten, doet daar niets aan af. Integendeel: de minimeisjes en de maximot vullen elkaar zo mooi aan dat een vent van 57 er zestig jaar na dato nog steeds natte ogen van krijgt.

Of zouden dat de bijwerkingen zijn? Waar is de bijsluiter?

Mandibules gaat deze week in première, Godzilla vs Kong draait in de bioscopen. Mothra (1961) verscheen op blu-ray bij het Britse Eureka!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden