PlusGalerierecensie

Een enorm roombroodje gepresenteerd als architectonisch hoogtepunt

In een jakhals of een roombroodje kun je niet wonen, maar in deze groepstentoonstelling worden ze wel als architectuur gepresenteerd. Drie visies op een alternatieve wereld, die variëren van weemoedig tot hallucinant.

Edo Dijksterhuis
Toni van Tiel, Roombroodjesautomaat met uitzicht (2021). Beeld David Meulenbeld
Toni van Tiel, Roombroodjesautomaat met uitzicht (2021).Beeld David Meulenbeld

Papieren architecten zou je de drie deelnemers aan Two Parts Impossible, One Part May Be kunnen noemen. Ze ontwerpen huizen, straten en monumenten die nooit in het echt gebouwd zullen worden. Het is geen architectuur waarin je kunt wonen, maar deze architectuur gaat wel wonen in het hoofd van de kijker. Zonder zich iets aan te trekken van bouwvoorschriften, schoonheidscommissies of praktisch gebruik worden de gebouwen een projectiescherm voor angsten, hoop, een op hol geslagen verbeelding en een toekomstbeeld dat de wildste sciencefictionscenario’s overstijgt.

Verlaten fabriekspanden in miniatuur

Choki Lindberg blijft van de drie kunstenaars het dichtste bij de realiteit. De Deense fotograaf speurt met Google Maps wereldsteden als Caïro, Mexico-Stad en Tokio af, op zoek naar verlaten fabriekspanden, winkels en woningen. Die bouwt ze na als miniatuur en voegt er het hare aan toe. Lindberg gaat naar binnen met haar camera, waar op de stoffige vloer afgedankte computeronderdelen liggen of een schedel, vanitassymbool bij uitstek.

De grijze herinnering aan de dood contrasteert hevig met het warme zonlicht en de overdadige plantengroei achter het raam dat steevast het middelpunt van de foto vormt. De combinatie roept een melancholisch gevoel op, tegen het sentimentele aan, maar raakt ook een snaar in onze tijd van lockdown en verplicht binnen zitten.

Als Alice in Wonderland

In de steengoede gouaches van Toni van Tiel is de wereld ook verlaten maar bevangen door een Alice in Wonderlandachtig surrealisme. Een snackautomaat staat midden in het landschap, met een reusachtig roombroodje bij wijze van uithangbord erbovenop. Een fontein is gemaakt van reusachtige stukken toast waar een straal koffie tussenuit stroomt. En het water uit een kraan klatert niet naar beneden maar beschrijft een kris-krasroute naar een andere kraan, terwijl op de voorgrond een opblaasgiraffe ligt waar de lucht is uitgelopen.

Gemuteerde fauna

Dieren spelen de hoofdrol bij Jeroen Cremers, die ze in keramische sculpturen kruist met geometrische vormen. Een nijlpaard heeft een puntige piramide in plaats van een kop en bij een jakhals groeien rode kubussen uit zijn nek. De beesten doen denken aan Egyptische grafbeelden, maar hebben ook iets buitenaards. Naast die gemuteerde fauna toont Cremers grote schalen die gezien de titel Forbidden Fruit doorsnedes van vruchten moeten voorstellen, maar er borrelt van alles uit op, waardoor het eerder bovenaanzichten van een heksenketel lijken.

Hoewel Cremers met zijn keramiek, dat verwant is aan bakstenen en tegels, het dichtste bij de architectuur staat, drijft hij er juist het verste van af. Vergeleken met Lindbergs omfloerste weemoed en Van Tiels vrolijke absurdisme is zijn werk bijna grimmig te noemen. Met z’n drieën creëren de exposanten een alternatieve wereld waarvan in het midden blijft of die wensdroom of nachtmerrie is.

Two Parts Impossible, One Part May Be

Jeroen Cremers, Choki Lindberg, Toni van Tiel
Waar Galerie Bart, Elandsgracht 16
Te zien t/m 29/1

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden