PlusFilmrecensie

Een dronepiloot beslist in Outside the Wire wel erg makkelijk over leven en dood

Outside the Wire van regisseur Mikael Håfström stelt zich de toekomst van oorlog voor, maar mist empathie en inlevingsvermogen, waardoor de actiescènes leeg en nutteloos aanvoelen.

Damson Idris en Anthony Mackie in Outside the Wire. Beeld Netflix
Damson Idris en Anthony Mackie in Outside the Wire.Beeld Netflix

Outside the Wire stelt zich de toekomst van oorlog voor: geen gevechtsvliegtuigen, maar op afstand bestuurbare drones. De actiefilm met moordend tempo probeert hiermee iets zinnigs te zeggen over de menselijke aard, maar is vooral een verwarrende race tegen de klok.

Harp (Damson Idris) is een drone­piloot in de nabije toekomst – het precieze jaar wordt niet vermeld, maar een snelle rekensom maakt duidelijk dat we ons in 2041 bevinden – die een direct bevel negeert. Als ­gevolg sterven twee jonge voet­soldaten, al redt hij wel de levens van 38 anderen. Als berisping wordt hij naar het oorlogsgebied in Oost-Europa gestuurd, waar hij écht gevaar loopt.

Het idee: dronepiloten maken dit soort mensenlevens kostende beslissingen omdat ze de realiteit van oorlog niet kennen; voor hen is het schieten via een scherm aan de andere kant van de wereld net zoals een ­videogame. Het is daarom curieus dat de film de vorm aanneemt van een videogame: van de zandkleurige cinematografie tot de flauwe en vaak tenenkrommende dialoog en de ­opbouw van het plot, dat bestaat uit missies waarnaartoe moet worden gelopen of gereden.

De film focust op empathie en oorlog. Het is een verhaallijn die op het eerste gezicht misschien diep oogt, maar dat lijkt alleen maar zo doordat hij enorm verwarrend is. Er wordt een aantal half uitgewerkte, politiek geëngageerde balletjes opgegooid – de positie van de zwarte man in de Verenigde Staten en het geweld dat Amerikaanse drones veroorzaken – maar die worden halverwege verlaten voor Call of Duty-achtige actiescènes.

Zo mist de film over empathie enig vleugje inlevingsvermogen, waardoor de dure actiescènes leeg en nutteloos aanvoelen – des te meer omdat de man te midden van dit schietgeweld (Anthony Mackie) een onschendbare androïde is.

In de toekomst van regisseur Mikael Håfström is het nog steeds vreemd ofwel opwindend als een vrouw ­biseksueel is. Van de effecten van klimaatverandering is geen sprake en de VS is nog steeds een supermacht. Uiteindelijk is het uitstapje naar de toekomst vooral een ­excuus voor vechtrobots en androïde supersoldaten. Leuk voor een game misschien, maar dit is een afgezaagde kijkervaring.

Outside the Wire

Regie Mikael Håfström
Met Damson Idris, Anthony Mackie, Pilou Asbæk, Emily Beecham
Te zien op Netflix

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden