PlusBoeken

Een coming-of-age­roman die inslaat als een tedere fragmentatiebom

Fictie
Ocean Vuong
Op aarde schitteren we even
Vertaald door ­Johannes Jonkers
Hollands Diep, €21,99
237 blz Beeld
FictieOcean VuongOp aarde schitteren we evenVertaald door ­Johannes JonkersHollands Diep, €21,99237 blz

In zijn dichtbundel Night Sky with Exit Wounds (2016) vatte Ocean Vuong (1988) zijn familieachtergrond schokkend ­direct samen: ‘An American soldier fucked a Vietnamese farmgirl. Thus my mother exists. Thus I exist. Thus no bombs = no family = no me./Yikes.’ Drie jaar later krijgen de psychische wonden die die geschiedenis sloegen een centrale rol in de heel wat omzichtiger debuutroman van deze Vietnamese Amerikaan, Op aarde schitteren we even.

‘Ik schrijf je om je te bereiken,’ aldus de verteller, de 28-jarige Hondje, op de eerste pagina aan zijn ‘lieve’ én analfabete (!) ma, ‘zelfs als elk woord dat ik opschrijf één woord verder van jou is verwijderd.’ Het is het begin van een associatieve woordenstroom waarin hij, opgegroeid in Hartford, Connecticut maar inmiddels een succesvol schrijver in New York, om tal van trauma’s heen cirkelt.

Om die van zijn schizofrene grootmoeder, die zichzelf tijdens de Vietnamoorlog als prostituee in leven hield. En om die van moeder Rose die, als ‘halfbloed’ een verschoppeling in haar ­geboorteland, in de VS in een gewelddadige relatie met zijn vader terechtkwam, en nu als alleenstaande moeder voortploetert in een nagelstudio.

En Hondje zelf? Die kreeg niet alleen te maken met de worstelingen van een immigrantenkind, zijn moeder reageerde ook (fysiek) haar frustraties en angsten op hem af. Het feit dat hij homoseksueel is maakte hem nog eenzamer en geïsoleerder.

Het had makkelijk een larmoyante litanie van tweedegeneratieleed ­kunnen worden. En hoewel ­Vuongs dichterlijke proza soms ontaart in woordverliefd gegalm, schitteren zijn zinnen je veel vaker fraai tegemoet. Schrijnende herinneringsflarden, zoals dat moment waarop zijn moeder lachend opmerkt dat de ribben van een varkenskarkas sprékend lijken op die van een verbrand mens, worden ­soepel afgewisseld met essayistische uitwijdingen over de etnische achtergrond van Tiger Woods of de onstuitbare opkomst van pijnstillerverslaving in Amerika.

Dan hebben we het nog niet eens gehad over het rauwe hart van deze roman: de verdoemde jeugdromance tussen de veertienjarige verteller en de twee jaar oudere Trevor, een redneckjongen die later beslist geen ‘flikker’ wil worden, maar met wie hij evengoed aarzelend en extatisch liefde en seksualiteit ontdekt. Tot ook hun verhaal er één van pijn en verlies wordt, in deze hybride van prozagedicht en coming-of-age­roman die inslaat als een tedere ­fragmentatiebom.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden