Eefje de Visser: ‘Ik schrijf heel beeldend, het is bijna alsof ik een film beschrijf. In die beelden ben ik super­concreet, maar een verhaal wordt het niet.’

PlusInterview

Eefje de Visser wil verdriet op een warme manier brengen

Eefje de Visser: ‘Ik schrijf heel beeldend, het is bijna alsof ik een film beschrijf. In die beelden ben ik super­concreet, maar een verhaal wordt het niet.’Beeld Lonneke van der Palen

De Nederlandse Eefje de Visser nam thuis in Gent met haar Vlaamse vriend Bitterzoet op, een wonderschoon album met dromerige electronica en filmische teksten in de eigen taal.

Eefje de Visser aan de lijn vanuit Gent, de Belgische stad waar ze een sinds een paar jaar woont. Af en toe klinkt door de telefoon een luide gitaar. “Ja, sorry, er is hier een band aan het opnemen.”

Het huis dat ze met haar vriend Pieterjan Coppejans bewoont, is tevens opnamestudio. De Vissers vierde album Bitterzoet kwam er ook tot stand.

Met je vriend thuis een plaat opnemen, het klinkt als iets dat makkelijk zou kunnen ontsporen. “Hij en ik werken over het algemeen heel goed samen. Dit is een vak dat toewijding eist, maar er moet wel een grens zijn, we waken ervoor echt excessief bezig te zijn met de muziek. Gelukkig hebben we allebei ook een leven buiten de muziek.”

Zenuwen

En het werkt niet op de zenuwen dat er thuis geregeld andere muzikanten herrie staan te maken? “Binnenkort gaan we in het huis hiernaast wonen. Ik geef toe dat het me fijn lijkt iets meer afstand van de studio te hebben.

Bitterzoet is de voorlopige kroon op De Vissers werk. Elektronisch was de muziek op de drie albums die er aan vooraf gingen ook al, maar nu is de gitaar geheel verdwenen.

De dromerige songs op de plaat schreef ze volgens een inmiddels beproefde methode. “Het begint bij mij altijd met muziek. Eerst zijn er flarden, korte stukjes. Later volgen de melodie en akkoorden, dan is het eigenlijk al een liedje, maar nog wel zonder tekst. Die tekst improviseer ik eerst in het Engels, merkwaardig genoeg. Van Engelstalige songs maak ik vervolgens Nederlandse songs en dan begint het opnemen.”

Ritmiek

De Visser produceerde Bitterzoet samen met haar vriend Pieterjan, de songs schreef ze alleen. Voorheen stoorde De Visser zich bij het schrijven van teksten niet aan metrum of maat, ze propte gewoon net zoveel woorden in een zin als haar goeddunkte. De merkwaardige ritmiek die dat vaak opleverde, was bijna een soort handelsmerk.

“Het werd een beetje een maniertje, vond ik, een trucje. En ik wilde niet in herhaling vallen. Ik heb geprobeerd kernachtiger te zijn. Ik houd ook van klassieke popmuziek, zoals van Fleetwood Mac of Chris Isaak. Er zitten in mijn muziek nu ook zanglijnen waarbij mijn stem meer ruimte krijgt en en er meer rust zit in de melodie. Die rare ritmiek zit af en toe nog wel in mijn muziek, maar niet zo nadrukkelijk meer.”

Associatief zijn haar teksten nog wel. Zou ze zich kunnen voorstellen in de toekomst verhalende teksten te schrijven? “Vroeger, voor ik mijn eerste plaat uitbracht, deed ik het zo, maar ik ben er gewoon niet zo goed in. Henny Vrienten, die kan dat, een verhaaltje vertellen, voor mijzelf voelt het heel gekunsteld.”

“Ik zou mijn teksten zelf nooit associatief noemen. Ik vind het een vage term en weet ook niet zo goed wat ermee wordt bedoeld. Ik schrijf heel beeldend, het is bijna alsof ik een film beschrijf. In die beelden ben ik superconcreet, maar een verhaal wordt het niet. Veel meer dan door Nederlandstalige songschrijvers word ik geïnspireerd door de Engelstalige popmuziek, waarin in de teksten meer wordt geëxperimenteerd.”

Ze noemt Radiohead, Massive Attack, Frank Ocean, Air en Feist als voorbeelden van artiesten die het soort teksten schrijven waarvan ze houdt: “Die gaan op een heel andere manier om met tekst dan gebruikelijk is in Nederlandstalige songs. Het is zo veel losser. Er zit wel diepgang in, maar het is allemaal niet zo letterlijk.”

Melancholie overheerst op Bitterzoet – het zat er in met zo’n titel natuurlijk. “Mijn muziek gaat vaak over de dingen waar ik verdriet van heb. Maar dat wil ik wel op een mooie, warme manier brengen. Elektronische muziek heeft van zichzelf iets koels, het luistert dus heel nauw.”

Toch nog even over haar teksten: “Ik vind ze, vanwege al die beelden, toch wel degelijk verhalen. Het zijn songs zonder conclusie, dat wel. En dat vind ik wel zo eerlijk. In mijn hoofd is het een wirwar van gevoelens en gedachten.”

Mijn lief

Wonen en werken in België bevalt De Visser goed. “Ik ben ik Nederland best vaak verhuisd, dus ik heb niet één stad waar ik iedereen, vrienden en familie, bij elkaar heb. Pieterjan heeft dat wel in Gent, dus de keuze was snel gemaakt. Heel vervlaamsd ben ik niet. Mijn g is nog net zo hard als eerst en ik heb ook nog altijd een rrrrrr. Ik heb het tegenwoordig wel over mijn lief en zeg eerder ‘zat’ dan ‘dronken’.

Hoe is de muziekscene van Gent? “Bloeiend en cool. Heel eclectisch en een beetje psychedelisch. Het is een relatief kleine stad, kleiner in elk geval dan Utrecht waar ik hiervoor woonde. Heel Vlaanderen is klein. Het zijn maar een paar provincies met drie grote steden: Antwerpen, Gent en Brussel. In de muziekwereld kent iedereen elkaar wel zo’n beetje.”

Dan moet ze ook Roos Rebergen kennen, de Nederlandse zangeres die tegenwoordig in Antwerpen resideert en daar het ook al zo sterke, jongste Roosbeefalbum Lucky heeft opgenomen. “Zo klein is Vlaanderen blijkbaar ook weer niet. Ik kom haar met enige regelmaat tegen op festivals, maar we kennen elkaar alleen oppervlakkig.”

Eefje de Visser: Bitterzoet (Sony). Op 21 maart treedt de zangeres op in Paradiso. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden