PlusReportage

Dylandokter Arie de Reus werd wereldberoemd met zijn collectie van Bob

Bob Dylan wordt maandag 80 jaar. Verzamelaar Arie de Reus viel in 1968 voor zijn stem. ‘Van de Stones moest ik niets hebben, maar bij Dylan was het meteen raak.’

Arie de Reus is dé verzamelaar van Bob Dylan. Dit is maar een klein deel van zijn wereldberoemde collectie. Beeld Susanne Stange
Arie de Reus is dé verzamelaar van Bob Dylan. Dit is maar een klein deel van zijn wereldberoemde collectie.Beeld Susanne Stange

Met tellen is hij al lang geleden gestopt. Arie de Reus (68), huisarts in ruste te Eefde, Gelderland, heeft geen idee hoeveel elpees, singles, cassettes, cd’s en zelfs mastertapes hij van Dylan in de kasten heeft staan. Kasten vol boeken zijn er ook. Laten we het er op houden dat het er bij elkaar veel zijn, héél veel. Het is niet alleen de grootste, maar ook belangrijkste Dylancollectie van Nederland.

De roem van De Reus als verzamelaar en kenner blijft niet beperkt tot eigen land. Regelmatig wordt hij om advies gevraagd bij officiële Dylan-releases. Zo is hij de laatste jaren betrokken bij de Bootleg Series, de serie cd en elpee-boxen met niet eerder (officieel) uitgebrachte muziek van de Amerikaanse singer-songwriter. ‘Additional research Arie de Reus’ staat er dan bij de credits.

Het leverde hem een mooi cadeau op. Uit een wandkast met duizenden elpees trekt De Reus zonder aarzelen een door de meester zelf gesigneerd exemplaar van The Times They Are A-Changin’. ‘To Arie,’ staat er op. En daaronder: ‘Best wishes, Bob Dylan 2013’. “Hij heeft mijn naam geschreven,” zegt De Reus, die naar de tekst kijkt alsof hij hem voor het eerst ziet.

Opnameapparaat uit

Met Dylans manager Jeff Rosen heeft De Reus zo’n goed contact dat die hem van muziek voorziet die verder niemand in de wereld heeft. Wil het bezoek misschien iets horen van het dit jaar te verschijnen nieuwe deel in de Bootleg Series? Voordat De Reus de muziek opzet, moet de verslaggever wel zijn opnameapparaat uitzetten.

De Reus ontvangt geregeld collega-Dylan­fanaten in zijn heiligdom, maar het is soms wel oppassen. Het is voorgekomen dat hij na zo’n bezoek iets miste in de verzameling. “Het waren altijd Duitsers.”

Arie de Reus was 15 jaar oud en woonde nog in Rotterdam toen hij in maart 1968, hij zal het nooit vergeten, viel voor Dylan. “Op de verjaardag van een vriend hoorde ik voor het eerst Like a Rolling Stone. Met de Beatles had ik niet zoveel, van de Stones moest ik niets hebben zelfs, maar bij Dylan was het meteen raak. Ik viel voor zijn stem.”

De albums Highway 61 Revisited en Blonde on Blonde nam de jonge Arie de Reus over met een bandrecorder. Het eerder verschenen The Times They Are A-Changin’ was de eerste elpee van Dylan die hij kocht. “Voor 8,95 gulden. Het was een aanbieding, elpees kostten gewoonlijk rond de twintig gulden. Ik vond er eerst niet veel aan. Een zanger met alleen een akoestische gitaar, het klonk heel anders dan wat ik al van hem kende. Sommige fans waren woedend geweest toen Dylan in 1965 elektrische muziek ging maken, ik moest er juist aan wennen dat er ook nog een akoestische Dylan bleek te bestaan.”

Twee weken wachten

In de jaren zeventig begon hij serieus te verzamelen. “Nu heb je snel contact met andere verzamelaars waar ter wereld ook. Toen moest je brieven schrijven. Als je iemand in Amerika benaderde, duurde het zeker twee weken voor je antwoord kreeg.”

Het hoogste bedrag dat hij voor een plaat betaalde was 5000 dollar voor een testpersing van het album Blood on the Tracks uit 1975. Het is een van zijn lievelingsplaten van Dylan. Andere favorieten zijn de bovengenoemde sixtiesklassiekers Highway 61 en Blonde on Blonde.

Na al die jaren is het nog vooral Dylans stem die hem aanspreekt. Opvallend, want voor nogal wat mensen is die juist een struikelblok. “Dylan is een geweldige zanger, zijn phrasing is echt ongelooflijk. Er is een tijd geweest dat bij hem elke plaat een eigen stem had. En hij goochelt nog steeds ontzettend met zijn stem.”

Met de veelgeroemde teksten van Dylan, winnaar van de Nobelprijs voor Literatuur 2016, heeft hij dan weer minder. “Ik ben niet zo van dat uitpluizen. Er zijn heel veel boeken over geschreven, en die ik heb ik allemaal wel, maar ik ben daar verder niet zo heel erg mee bezig.”

null Beeld Susanne Stange
Beeld Susanne Stange

De Dylandokter noemden ze hem in Eefde en sommige oud-patiënten knippen voor hem nog altijd alles uit wat ze over Bob Dylan tegenkomen in de krant. Sinds De Reus een paar jaar geleden zijn praktijk aan huis sloot, leverde dat veel ruimte op. Wat goed uitkwam, want ook zijn vrouw Ida is behept met het verzamelaarsgen (kinderboeken en antieke poppen).

Hibbing, Minnesota

De Dylanverzameling is op de bovenverdieping verspreid over meerdere vertrekken. Bij een rondleiding toont De Reus drie originele jaarboeken uit de late jaren vijftig van Dylans middelbare school in Hibbing, Minnesota. In een ervan staat een handgeschreven opdracht van hem aan zijn klasgenote Cookie.

Indrukwekkend is het boekje When The Jewish People Was Young, dat Dylan las toen hij zich voorbereidde op zijn bar mitswa. “Hij heeft dit in handen gehad en bestudeerd,” zegt De Reus eerbiedig. “Dylans moeder heeft het ooit aan de buurvrouw gegeven, die het heeft verkocht.”

En nu staat het hier op een zolder in het Gelderse Eefde. We stellen Arie De Reus een onmogelijke vraag en plaatsen daarbij een denkbeeldig pistool tegen zijn hoofd: als hij van zijn collectie maar één item mocht behouden, wat werd dat dan? Vréselijke vraag, vindt hij, maar hij zakt onderuit in zijn stoel, sluit zijn ogen en komt dan toch redelijk snel tot een keuze.

Het wordt die testpersing van Blood On The Tracks. ”Er zijn er in de hele wereld maar een paar van.”

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden