Plus Albumrecensie

Dwalen in de periferie van de VS op het nieuwe album van Bruce Springsteen

Het decor is bekend, alleen de hoofdrolspelers zijn anders. De karakters op Bruce Springsteens 19de studioalbum verschijnen zoals altijd in eenzame Amerikaanse stadjes, op lege snel­wegen en in afgebladderde motels.

Bruce Springsteen, Western Stars, (Sony Music) Beeld RV

Maar de hoofdrolspelers op Western Stars verkeren wel in een andere levens­fase dan die op pakweg Born to Run (1975), The Ghost of Tom Joad (1995) of Magic (2007). De oude filmacteur op de titelsong, de versleten stuntman op Drive Fast of de romanticus op slotstuk Moonlight Motel; ze zijn er allemaal van doordrongen dat hun gloriejaren achter hen liggen. Met weemoed, maar ook dankbaar blikken ze terug en maken ze zich op voor het laatste stuk van hun leven.

Moeilijk is het niet om in die figuren ook de maker van de liedjes te herkennen. Springsteen wordt binnenkort 70 en is duidelijk in overpeinzende stemming beland. Wat heeft mijn leven betekend, lijkt hij zich meer dan ooit af te vragen op de dertie sfeerrijke en merendeels ontroerende liedjes van Western Stars.

Levenstwijfel

Zoals vaker op zijn zonder de E-Street Band opgenomen albums doet hij dat aan de hand van personages die zich door de Amerikaanse periferie begeven. Ze wachten op de trein uit Tucson, dwalen langs de grens van Montana of liggen wakker ‘ergens ten noorden van Nashville’.

Op Springsteens laatste soloalbum, Devils & Dust uit 2005, stond hij zijn liedjes alleen de meest noodzakelijke instrumentatie toe. De begeleiding op akoestische gitaar en mondharmonica leverde een beklemmend mooi album op dat herinnerde aan het donkere Nebraska uit 1982.

Hoewel de toonzetting op Western Stars wederom naar somberte neigt (Tucson Train bevat Springsteens levens­twijfel: That voice that keeps me awake at night/ When a little ­peace would make everything right/If I could just turn off my brain), koos Springsteen nu voor rijkere arrangementen.

Aangenaam vooruitzicht

Met de viool van Soozy Tyrell en het orgel van Jon Brion op prominente plekken schept Springsteen een fraaie muur van geluid. Dat hij in tempo en ritme weinig varieert zorgt er wel voor dat Western Stars de luisteraar niet het volle uur op het puntje van zijn stoel houdt.

Dat lukt wel met de titelsong, waarop een blazerssectie figureert, maar nooit overheerst. Het is een krachtproef waarop The Boss vertelkunst en muziek fraai laat samensmelten. Het relaas van de filmacteur die ooit tegen­over de grootste westernsterren speelde, maar nu blij is als hij zijn laarzen aankrijgt, is zo mooi dat je het meteen opnieuw wilt beluisteren. En hij bevat ook een van Springsteens mooiste verhalende zinnen: Once

I was shot by John Wayne, yeah, it was towards the end/ That one scene’s bought me a thousand drinks/ Set me up and I’ll tell it for you, friend.

Springsteen wil later dit jaar alweer een nieuwe plaat met de E-Street Band opnemen. Als hij in deze vorm verkeert, is dat een fijn vooruitzicht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden