Duncan Laurence: ‘Waarom ik won? Ik weet het niet’

Het werd de zege waarnaar de Nederlandse Songfestivalfans 44 jaar smachtten. Duncan Laurence schreef zaterdag Eurovisiehistorie in Tel Aviv. Misschien nog wel het meest tot zijn eigen verbazing. “Waarom ik won? Ik weet het niet.’’

Duncan Laurence na de winst met de glazen trofee. Beeld ANP

De klok in Tel Aviv kroop naar de 3 uur in de nacht toen Duncan Laurence zijn glazen trofee nog maar eens beetpakte. De persconferentie van de winnaar van het Eurovisie Songfestival was al even onderweg. Tot dan toe was Laurence ondanks de hysterie rond hem zijn gebruikelijke zelf: evenwichtig, welbespraakt in het Engels en tactisch laverend rondom vragen met een mogelijke dubbele bodem.

Totdat hem werd gevraagd de laatste minuut voor de verlossing van de zenuwslopende puntentelling te beschrijven. “Ik dacht alleen maar: ‘Kom op! Kom op met die punten! Mijn hartslag zat boven de 200. Het ging tussen mij en John (Lundvik namens Zweden, red.) op het laatst. Ik vind hem geweldig, we hebben afgesproken samen een liedje te gaan schrijven. Hadden al telefoonnummers uitgewisseld. Ik dacht: ‘Oké, Duncan, wees niet teleurgesteld als je van hem verliest.’’ Een blik naar zijn bokaal: “Maar oh wow, deze uitkomst voelt stukken beter.’’

Rustpunt

Tot dat uitgelaten moment was Laurence opmerkelijk genoeg een rustpunt geweest in een zaal vol onophoudelijk stromende tranen. Ilse DeLange, die Laurence voordroeg als deelnemer en zijn podiumact nauwkeurig uitdacht, lanceerde zichzelf huilend in de armen van haar vriend Bart. Maar ook daarna, voor de camera, kon ze haar tranen niet stelpen. Sterker: ook haar woorden gingen hun eigen gang. “Ik heb gewoon geen idee hoe ik me moet voelen,’’ probeerde ze haar ongeloof samen te vatten. “Er bestaat geen boek voor hoe je nu moet reageren.’’

Hoewel de Nederlandse winst door de wedkantoren was voorspeld, bleek de zege in het echt nog mooier en emotioneler dan ieder lid van de Oranje-delegatie zich kon voorstellen. Niet alleen schreef Duncan Laurence popgeschiedenis door na 44 jaar van smachten eindelijk voor een nieuwe Nederlandse Eurovisiezege te zorgen. Hij bevrijdde de Nederlandse equipe ook van het juk van jaren van proberen, vallen, opnieuw proberen, in de buurt komen, weer uitglijden en het daarna toch maar weer proberen.

Wie hem, nog geen 12 uur na zijn laatste uithaal op het podium, uitgeput in zijn vliegtuigstoel zag opgekruld, begreep hoeveel het laten slagen van een Songfestivalmissie van een muzikant vraagt. Laurence - zo onervaren dat hij een week voor vertrek naar Israël zijn eerste eigen concert gaf - moest zich in de tredmolen van het Eurovisiecircus uitvinden als permanent in de schijnwerpers gevangen artiest.

Is het neonverlichte liedjesfestijn voor iedere debutant wennen, Laurence (Duncan de Moor, 25) moest zich vanaf moment één als gedoodverfde winnaar langs alle camera’s bewegen. Hij deed dat als een politicus van het vrolijke type: zonder een woord te veel te zeggen, maar altijd met een glimlach. Het woord ‘druk’ wilde hij niet meer horen, verkondigde hij halverwege zijn twee weken in Tel Aviv.

Favorietenrol

Met zijn vingers om zijn gewonnen bokaal kwam hij terug op die favorietenrol. “Ik heb die lyrische voorspellingen nooit beschouwd als waarheden. Het waren voorspellingen, meer niet. Het is het Songfestival. Bijna per definitie onvoorspelbaar. Ook tijdens de stemming durfde ik lang niet te dromen van winnen. Pas toen ik - trofee in de hand, confetti om mijn hoofd - mijn nummer voor de tweede keer zong, begon het door te dringen. Ik voelde ik me weer precies als die regel uit mijn liedje: a small town boy in a big arcade.’’

Hij recenseerde die eerste uitvoering van Arcade als Eurovisiewinnaar als ‘niet heel erg goed’. De losgelaten spanning sloeg op zijn stembanden. Het was niet verwonderlijk na een puntentelling die zonder meer de meest dramatische was sinds de invoering van het nieuwe systeem waarbij het bekendmaken van de jurypunten en de publieksstemmen is losgetrokken. DeLange omschreef het wachten op de uitslag zonder omwegen als ‘heel erg verschrikkelijk.’

Die tensie bouwde zich op toen Nederland bij de vakjury’s twee landen moest laten voorgaan: Zweden en het verrassend hoog gewaardeerde Noord-Macedonië. Maar waar het publiek die twee liet vallen (9de en 12de), haalde Arcade bijna de hoogste score. Daarmee schoof hij ook Italië, uiteindelijk tweede, nipt voorbij. “De mensen thuis hebben besloten,’’ concludeerde Laurence. “Waarom ze mij kozen? Eerlijk waar: ik weet het echt niet. Blijkbaar heb ik hen weten te raken. Die gedachte maakt me erg trots.’’

Zenuwen

Hoewel hij moet hebben beseft dat er 200 miljoen mensen meekeken, was tijdens zijn optreden van grote nervositeit nauwelijks iets hoorbaar. “Tijdens de laatste repetitie overvielen de zenuwen me,’’ blikte hij terug. “Dat wilde ik voorkomen. De achtergrondzangers en ik hebben elkaar toegesproken: we moeten terug naar de essentie van het lied. Als we weer helemaal voelen wat we zingen, volgt de rest vanzelf.’’

Die strategie slaagde. Laurence was drie minuten lang één met zijn liedje. Hij zong meeslepend en aarzelde niet tijdens de moeilijke passages. Zijn reactie na de laatste noten vertelde zijn verhaal in enkele tellen: een volledig verbaasde blik, een diepe zucht en een grote lach. Het was volbracht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden