Duizenden bezoeken open dag Concertgebouw

Exterieur van het Concertgebouw. Foto ANP Beeld
Exterieur van het Concertgebouw. Foto ANP

AMSTERDAM - Het Concertgebouw hield zaterdag de eerste open dag. Tijdens Concertgebouw Open traden ongeveer vijftig amateurgezelschappen en solisten voor één keer op in de ideale omgeving. Dat ging met groot enthousiasme.

Uit de antichambre op de bovenverdieping klinken bij het openen van de deur flarden piano, licht klassiek, maar die gaan al snel verloren in het geweld van Mokums Bluf in de goed gevulde Dirigentenfoyer, waar de Amsterdamse meezingers centraal staan. Terwijl de zaal veelstemmig laat weten liever in Mokum te verblijven zonder poen, dan in Parijs met één miljoen, wurmt een in smetteloos wit gehulde blazerssectie zich door het meezingpubliek naar het balkon van de grote zaal - om daar even later met nog veel meer blazers de beroemde akoestiek te testen.

Het is een dag vol botsingen van muziekstijlen, zaterdag in het Concertgebouw, maar die leiden nergens tot ongelukken. De organisatoren van Concertgebouw Open hebben een bonte mengeling van orkesten, koren, solisten en bands uit de hele stad verzameld voor optredens op hun droomplek - wat onder de amateurmusici leidt tot gepaste opwinding (''We zijn er, Emma, we staan in het Concertgebouw!'').

In het publiek denken we toch vooral de ervaren Concertgebouwbezoeker te herkennen en misschien iets minder de buitenstaander op wie was gehoopt, maar dat mag de pret niet drukken.

Als het de bedoeling is de muziekliefhebber te laten beleven dat in het Concertgebouw meer te doen is dan 'stilzitten terwijl het verboden is adem te halen', zoals presentator Paul de Leeuw het formuleert, dan is dat gelukt. Kinderen liggen languit verspreid over de treden naar het podium van de grote zaal, waar de Jazz Warriors Big Band uit de Staatsliedenbuurt een moppie Duke Ellington ten beste geeft - terwijl twee jongetjes tussen het publiek achter een meisje aan jagen.

De Leeuw leert ons tussendoor dat het een hardnekkig fabeltje is dat de koningin in de grote zaal haar eigen stoel heeft. ''Ze gaat maar gewoon zitten waar ze haar willen hebben.''

Boven, in de Museumfoyer, is de knutselwerkplaats een hit, waar kinderen een eigen fluit of saxofoon van pvc-buizen in elkaar kunnen draaien. Een handige docent leert ze vervolgens hoe je ook echt tonen uit het eindfabrikaat kunt peuren - al zijn het dan valse tonen. Het beste kun je natuurlijk je opa of vader aan het werk zetten, en het zelf houden bij deskundig commentaar. (Vader, rood aangelopen van de met gevaar voor eigen ledematen geleverde inspanningen: ''Niet waar! Ik heb het precies gedaan zoals op de tekening!'' Dochter: ''Toch zitten de gaatjes te ver uit elkaar.'')

Het Russisch Kamerkoor, dat in de kleine zaal optreedt, zoekt nieuwe leden met interesse in Russische klassieke muziek. ''Nul procent Russisch bloed is geen bezwaar.''

In de Solistenfoyer wekken de liedjes van Harry Bannink en Annie M.G. Schmidt jeugdsentimenten bij oma's met hun kleinkinderen, van wie de eersten nog uit hun hoofd de kat van ome Willem weten te bezingen, die op reis is geweest, voor zeven maanden naar Parijs, bonjour en voulez vous, waarna hij alleen nog kopjes geeft op z'n Frans.

Net als de kleinkinderen hun oma's in opperste concentratie proberen te volgen in het refrein, waait de zoete geur van verse popcorn door de deur naar binnen. (PAUL VUGTS)

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden