Plus

Dromen van de toekomst: 2019 door de ogen van zes kunstenaars

PS vroeg zes fotografen naar hun visie op het komende jaar. Een standbeeld, dichte ogen, paarden en tijd voor nieuwe projecten - er is hoop.

Beeld Carla Kogelman

Valavond, prachtig Vlaams woord voor wat bij ons schemering heet. Het was valavond toen Stephan Vanfleteren (Kortrijk, 1969) in Luik een hem intrigerend gebouw zag.

Van de tekst die erop was geschilderd, zag hij alleen het laatste woord: 'time'. Zoals zovelen worstelt fotograaf Vanfleteren met de tijd. Uren, dagen, maanden, jaren zelfs; ze vliegen voorbij. Rijk is hij die zijn telefoon niet op hoeft te nemen, vindt Vanfleteren.

Hij zou het ook wel rustiger aan willen doen, maar weet vooralsnog niet hoe. En dan zijn er nog veel andere dingen waar hij zich zorgen over maakt: die rare leiders tegenwoordig, de ecologie.

Gesloten ogen
Nee, een geboren optimist is hij niet, maar in alle donkerte is op zijn foto toch ook hoop te ontwaren. Het is een streep van een straalvliegtuig, daar hoog in de lucht, maar je kunt er ook een vallende ster in zien. Een cadeautje, zegt Vanfleteren.

Beeld Charlotte Dumas

Ronduit hoopvol is de bijdrage van Carla Kogelman (Raalte, 1961). Al jaren fotografeert ze twee Oostenrijkse zusjes, wat onlangs het boek Ich bin Waldviertel opleverde.

In het dorpje waar de zussen wonen, ontmoette ze ook Johanna, die ze fotografeerde toen die na een zwemkunstje in een vijver weer boven water kwam. Dat Johanna op de foto haar ogen dicht heeft, vindt Kogelman mooi: de hoop komt zo echt van binnenuit.

Gesloten ogen ook op de bijdrage van Paul Bogaers (Tilburg, 1961). Of beter: bij de vrouwen­figuren op zijn foto zijn bij sommige de ogen vervangen door schelpen, zoals dat ook gebeurt in kunst uit Afrika en Oceanië.

Beeld Koen Hauser

Het maakt de vrouwen, die hij construeerde van papier-maché, anoniem. De foto's die hij gebruikte voor hun gezichten vond Bogaers op internet; het zijn vrouwen met een schoonheidsmasker. Wat dit met 2019 te maken heeft? Simpel: komend jaar presenteert Paul Bogaers de beeldengroep waar hij al lang aan werkt.

Gedachten en dromen
Koen Hauser (Rijswijk, 1972) loopt met zijn foto Feniks temt haar paarden even­eens vooruit op werk dat hij in 2019 wil laten zien. Druk, druk, druk was hij de laatste tijd vooral met opdrachten, nu wil hij zich weer meer op zijn vrije werk richten.

Hij hulde zich virtueel in een creatie van Fong Leng (getiteld Phoenix). Ook met behulp van de computer liet hij zichzelf eruitzien als een standbeeld. Liefhebbers herkennen het gebaar dat hij maakt als dat waarmee bij dressuur een paard tot rust wordt gemaand.

Beeld Paul Bogaers

In het werk van Charlotte Dumas (Vlaardingen, 1977) spelen paarden al lang een belangrijke rol. Nieuw is dat ze haar foto's combineert met sumi-e, de Japanse schildertechniek in gewassen inkt.

De foto van het paard, dat de toekomst in lijkt te kijken, liet ze afdrukken op speciaal Japans papier dat tegen nattigheid kan. De penseelstreek symboliseert gedachten en dromen.

Maakbaarheid
Erwin Olaf (Hilversum, 1959) was in China. Hij zag er de toekomst. In Sjanghai waande hij zich in de tekenfilmserie The Jetsons, alleen de vliegende schotels ontbraken. Azië zal de toekomst dicteren, meent hij. Je merkt het al aan muziek- en modetrends.

Wat hem ook fascineerde in Sjanghai: de maakbaarheid van de mens. Wie er geld voor heeft, laat er sleutelen aan zijn uiterlijk. Hij schrok toen hij de eerste keer een Chinese vrouw zag met, net als het model op zijn foto, afgeplakte ogen. Niks aan de hand: ze had gewoon zojuist een oogcorrectie ondergaan.

Beeld Erwin Olaf
Beeld Stephan Vanfleteren
Beeld Carla Kogelman
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden