Plus

Dries Roelvink: 'Er is ook een Dries van vóór de zwembroek'

Het vroeg wat doorzettingsvermogen, maar over een kleine maand staat Dries Roelvink dan toch in Paradiso. Intussen is hij druk bezig met zijn 'herpositionering'.

Dries Roelvink Beeld Linda Stulic

Dries Roelvink spuit nog snel even een geurtje in zijn hals als hij in de lobby van het Apollo Hotel zijn bezoek verwelkomt. Om de schouders een vertrouwd, vlek- en kreukloos wit overhemd, net even twee knoopjes verder open dan gebruikelijk.

Hij heeft er twintig in zijn kast hangen, allemaal van hetzelfde merk, allemaal iets ingenomen bij de taille. Hij kan het hebben. Met een glimlach: "Die overhemden worden zo vaak gewassen dat er na twee jaar nieuwe moeten komen. Dan is de stof dunner geworden en dat ziet er wat slordig uit."

Slordig is geen eigenschap die Roelvink zich graag laat aanmeten. Zeker niet nu hij volledig bezig is met zijn 'herpositionering'. Hij gebruikt de term een keer of tien tijdens het gesprek. Als hij dat doet, vouwt hij zijn handen open en beweegt hij ze met een groots gebaar uit elkaar. Alsof er over een wonder wordt gesproken.

Roelvink is vanaf 19 september te zien in een nieuw seizoen van SBS-programma Effe Geen Cent te Makken en belt na de zomer weer dagelijks in bij NPO Radio 1-programma 1 op 1 voor zijn korte bijdrage aan het eind van het programma van Sven Kockelmann.

Maar eerst gaat op 10 september een langgekoesterde wens in vervulling: een optreden in Paradiso. In 1995 stond Roelvink al in Carré, en in 1996 in Het Concertgebouw, maar dat verdomde Paradiso lukte maar niet - ondanks meerdere pogingen.

Het had nog best wat voeten in de aarde om in Paradiso terecht te komen.
"Ruim een jaar geleden bracht Topnotch de cd Parels van de Jordaan uit, waar ook een nummer van mijn moeder (Alie Roelvink) op staat. Daar zat een avond in Paradiso aan vast. Ik heb eens rondgekeken en dacht: hier moet ik ook staan. Ik heb iemand aangesproken, maar dat kon niet op veel enthousiasme rekenen. Paradiso is toch vooral de pop- en rocktempel."

"Later stuurde ik een mailtje, maar dat werd niet beantwoord. Ook na een paar telefoontjes werd ik niet teruggebeld. Dus ja, ik voelde wel dat ik er niet welkom was."

Het kwam toch goed; nadat Café Nol het vijftigjarig bestaan in Paradiso had gevierd, bleek het via via mogelijk dat Roelvink een eigen avond kreeg. 10 september brengt hij, in het Engels, onder meer een ode aan sterren - denk Mick Jagger, Prince, David Bowie - die hem voorgingen.

Ruth Jacott en zoon Dave ver­gezellen hem op het podium. Roelvink heeft de avond tot in detail uitgedacht. "Ruth doet ook een nummer alleen. Voor mij een goed omkleedmoment. Ik wil opkomen in een mooi pak, maar ik wil al snel terug naar mijn witte overhemd en daarna misschien nog naar jeans met een paar gaten erin, zodat ik een beetje in Paradisostijl eindig."

U wilde eigenlijk altijd al Engelstalig zingen, maar die platen verkochten nooit, toch?
"Ik ben altijd gek geweest op Tom Jones en Engelbert Humperdinck. In het verlengde daarvan heb je Tony Christie en Neil Diamond. Al die ballads werden bij ons thuis gedraaid. Ik heb in mijn carrière twee keer een Engelstalig album gemaakt. Het werd wel uitgebracht, maar dan moest ik het zelf betalen. Ook de promotie­mannen botsten in Hilversum op weerstand. 'Zo zien wij Dries Roelvink niet,' was de opmerking. Het Swiebertje-effect."

"Mensen kennen mij van de braderie of het café. Ik kom binnen met 'Ja, ja, ik kom, ik kom eraan' en maak feest. In Paradiso wil ik ook ontroeren en momenten creëren waarop mensen zeggen: nou, dit is echt goed. Er is natuurlijk een Dries van vóór de gele zwembroek. Die zwembroek heeft me nogal wat schade toegebracht."

U begint er zelf over.
"Zeker. Toen ik begon als zanger, lag ik goed bij de Tros en ging het vrij gestaag. Toen kwam die aanbieding van de ANWB om reclames te doen. Daar heb ik iets te veel aan de korte termijn gedacht; ik had geen idee dat die zo'n groot ding zouden worden. De styliste zei dat het reclamebureau de kleinste zwembroek het leukst zou vinden. Ik trok hem aan en kon het hebben."

U was al een fervent sportschoolganger?
"Ja, de sportschool en het strand zijn mijn plekken. Ik zat er dus niet zo mee. Als ik geweten had het ervoor zou zorgen dat ik als zanger én als mens niet meer serieus genomen zou worden, weet ik niet of ik het had gedaan. Ik heb een paar mistakes gemaakt."

Toch maar de platte vraag: wat schoof het?
"Zo'n tachtigduizend euro - dat was toen ongeveer tachtig optredens. Ik heb vanochtend nog even zitten denken, omdat ik wist dat ik met jou ging babbelen, waar het nou mis is gegaan. Mensen zeggen nu: Dries, het lijkt wel alsof je eindelijk de laatste stap naar de top aan het ­maken bent. Hoe komt het dat dat eerder niet lukte?"

"Ik denk dat het komt doordat ik tot drie keer toe zomaar een vriend van mij manager heb gemaakt. Eén kwam uit de detailhandel, een ander uit het vastgoed en de laatste uit de autobranche. Die kwam ik dan tegen op verjaar­­­dagen, ze zeiden een paar rake dingen en een paar weken later waren ze mijn manager."

Ziet u aan uw zoons Dave en Donny, die inmiddels ook bekend zijn, hoe belangrijk het is een goed management te hebben?
"Ja, je ziet dat er bij hen een plan achter zit."

Inmiddels is het zover dat Frank Wisse, de manager van Dave en Donny Roelvink, ook wel eens advies geeft aan vader Dries. Onlangs wilde Kruidvat een reclame maken met Dave en Dries om aandacht te genereren voor een nieuwe winkel in Spanje.

"Ik zou in een zwembroek moeten flyeren op het strand. Er stond een mooi bedrag tegenover, dus ik had alweer tegen Dave gezegd dat we dat maar moesten doen. Frank heeft het toen tegengehouden. 'We zijn net bezig met je herpositionering,' zei hij. Frank heeft Kruidvat gebeld dat we het wilden doen, maar dat er niet geflyerd zou worden en dat ik gewoon een overhemd aan zou doen. Dat vonden ze daar meteen goed."

Toch maar even over die 'herpositionering'. Is die begonnen bij NPO Radio 1?
"Jazeker."

Hoe kwam uw rol daar tot stand?
"De redactie had bedacht dat het grappig zou zijn als tegen het eind van 1 op 1 een aantal volkse BN'ers iets over het thema van de uitzending zouden zeggen. Zowel Sven als de redactie vond dat ik meteen de goede toon te pakken had. De andere volkse BN'ers zijn niet meer gevraagd."

'Mijn uitgavenpatroon loopt de spuigaten uit. We noemen het niet eens meer 'uit eten' als we even naar Palladium of In the City op het Leidseplein lopen' Beeld Linda Stulic

"Ik ga 's ochtends douchen, lees mijn krantje, eet mijn beschuitje, zet mijn kopje koffie en ga achter mijn blocnote zitten. Om 10.00 uur word ik gebeld door de redactie over de gast van die dag. Als de redactie om 10.05 uur nog niet gebeld heeft, word ik nerveus en ga ik vraagtekens appen."

Ik vond het nogal een wonderlijke combinatie: Kockelmann-Roelvink.
"In heb begin las ik dat veel mensen dat vonden. 'Het failliet van Radio 1', schreven sommige mensen. Dries Roelvink, de man van de gele zwembroek, die meepraat over bloedserieuze onderwerpen - dat moest niet kunnen. Op enig moment werd mij gevraagd wie mijn teksten schrijft. Langzamerhand kantelde dat beeld. Nu zijn de reacties enthousiast."

Eens hoorde ik u vragen stellen over de ontmoeting tussen Trump en Kim Jong-un.
"Dat vond ik het leukste item van het seizoen. Jaap de Hoop Scheffer was te gast. Ik vroeg hem hoe de smalltalk eruit zag, voorafgaand aan zo'n ontmoeting. Vraagt Kim Jong-un eerst aan Trump of hij 's ochtends ook zo'n chagrijnige vrouw heeft? De Hoop Scheffer ging er heel serieus over praten. 'In het scenario-Roelvink...', enzovoorts. Hij ging het uitleggen. Aan mij!"

U zegt het met grote verbazing in uw stem.
"Dries Roelvink, zanger uit De Pijp, de man van de verkeerde zwembroek en de vreemde soap. Ik vond het geweldig. De voormalige secretaris-generaal van de Navo nam mij serieus. Dat heb ik wel­eens gemist."

In Trouw stond een column waarin werd gesteld dat u uw rol bij Radio 1 te danken hebt aan Trump: door zijn verkiezing heeft de NPO zich ten doel gesteld 'de gewone man' meer aan het woord te laten.
"Als ik bij mijn columnpje niet meteen to the point kan komen, stel ik me voor dat ik met een microfoon de Albert Cuyp op ga. Ik kom hier uit de buurt en kan wel bedenken wat kooplui vinden. Die columniste noemde het 'de stem van het volk'; ik denk eerder dat ik de stem van de straat ben."

Maar u vindt het luxe leventje ook zeer aangenaam. Wat trekt u in deelname aan een programma als Effe Geen Cent te Makken?
"Het loopt soms de spuigaten uit, als je mijn leven bekijkt. Ik treed veel op in het buitenland en ik eet nog maar één of twee keer per week thuis. Het zijn verder altijd restaurants, vooral La Brochette in Buitenveldert en Dynasty op de Reguliersdwarsstraat. We noemen het niet eens meer 'uit eten' als we even naar Palladium of In the City op het Leidseplein lopen."

CV Dries Roelvink

Geboren
1 januari 1959, Amsterdam

Loopbaan
1985: wint talentenjacht Shorts of London
1995: optreden Concertgebouw
1996: optreden Carré
2005: realityserie Ik Ben Dries op AT5
2007: reclamespotje in gele zwembroek
2007: deelname Sterren Dansen op het IJs
2008: film I Love Dries
2011: nummer 1-hit met Alleen Door Jou
2013: deelname Jouw Vrouw, Mijn Vrouw VIPS
2013: boek Toverballen
2015: realityserie De Roelvinkjes op RTL 5
2018: radiocolumn 1 op 1 op NPO Radio 1
2018: deelname Effe Geen Cent te Makken

"Ik vind het een uitdaging om te kijken hoe we dat uitgavenpatroon kunnen doorbreken. Het is ook goed om aandacht te vragen voor mensen die écht moeten rondkomen van die duizend euro. Dave en Don komen weer even thuis wonen en we gaan een maand lang leven van duizend euro en moeten onze telefoons en auto's inleveren. Nou, hoe dat allemaal moet..."

Drie jaar geleden begon u aan De Roelvinkjes en had u ook een doel: Dave uit zijn bed krijgen en zijn imagoprobleem oplossen.
"Die bezorgdheid is weg. Ik kreeg hem toen niet aan de gang en hij leefde van mijn geld. Hij vroeg elke week om een paar honderd euro, want hij moest op stap. Nu verdient hij meer dan ik."

Wat doet dat met uw ego?
"Ik ben daar best trots op. Ik heb hem een soort van gelanceerd. Bij Don heeft dat nog even geduurd. Hij wilde bouwkundig ingenieur worden. 'Je bent heel wat van plan,' zei ik altijd. Maar Don vond het raar dat ik deed alsof het leven zich alleen in de showbizz afspeelt."

Niet zo'n vreemde gedachte.
"Dat heb ik toen maar zo gelaten, tot hij een beetje depressief werd. Hij was ook iets te zwaar. Toen zijn we naar een psycholoog geweest. Die man zei tegen mij: hij heeft een te laag zelfbeeld. Alles draaide altijd om Dave. Ze keken al bijna over Donny heen of 'zijn knappe broer' eraan kwam. Dat heeft hij gevoeld."

"Hij is vanaf toen elke dag met mij mee gegaan naar de sportschool. Afvallen, diëten. Hij liet alles staan, at ook mijn ballen uit de jus niet meer, en werd een ander mens. Op een gegeven moment zag ik van die enorme blokken op zijn buik liggen."

"Hij is naar een fotograaf gegaan en toen is het balletje gaan rollen. Als je nou allebei niet echt een passie hebt, en op school lukt het niet, kom dan maar in mijn wereld."

Opgebiecht

Leermeester
"Ik heb veel geleerd van Ben Cramer. Ik kocht zijn platen vroeger en heb zelfs nog een duet met hem opgenomen."

De beste uit het vak
"Ik ben groot fan van Tom Jones. Zijn stemkleur en bereik zijn het beste, ooit."

De slechtste uit het vak
"Ik kan het succes van Guus Meeuwis moeilijk verklaren. Lijkt me een fijn mens, maar voor mij persoonlijk heeft hij een te kleine stem om me te raken."

Het beste advies gegeven
"Van Lee Towers: 'Als je geschoren wordt, moet je stilzitten.'"

Het slechtste advies
"Van een voormalig manager: 'Bouw een chippendale-act in je optreden.' Moest ik na twee nummers mijn overhemd uittrekken, enzovoorts. Ik heb het één keer gedaan en toen nooit meer."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden