PlusToneel

Drie Zusters: eigenzinnig en sterk gespeeld

Drie Zusters van Eline Arbo Beeld Sanne Peper
Drie Zusters van Eline ArboBeeld Sanne Peper

Drie Zusters

Door Eline Arbo/Toneelschuur Producties
Gezien 21/11, Toneelschuur
Te zien Aldaar t/m 12/12, Bellevue 15/12-20/12

“Hoe lang staan we hier al? Het voelt als bijna 120 jaar,” zegt Olga tegen Masja, twee van de drie zusters uit het gelijknamige stuk van Anton Tsjechov (1900), in de bewerking van regisseur Eline Arbo.

Het is haar laatste regie bij Toneelschuur Producties na een succesvolle periode; vooral haar Weg met Eddy Bellegueule naar Edouard Louis was raak: ze won de Regieprijs 2020, de vier Eddy’s werden collectief genomineerd voor de Louis d’Or.

Het verhaal van Drie Zusters is bekend: ze willen terug naar Moskou maar zullen nooit hun suffe provincieplaatsje verlaten. Eline Arbo maakt dat mooi inzichtelijk door haar Olga (Keja Klaasje Kwestro), Masja (Sarah Janneh) en Irina (Diewertje Dir) in een smal speelvlak te plaatsen waar ze de kont nauwelijks kunnen keren, terwijl de mannen in hun leven vrijelijk in en uit deze plexiglas kijkdoos stappen. Vooral Benjamin Moen als Wersjinin en Matthijs IJgosse (Toezenbach) maken daar een mooi wedstrijdje verplassen van, filosoferend over een tijd waarin vrouwen wellicht kiesrecht zullen hebben (‘en wat daarna, de dieren soms?’).

Niets veranderd

De zusters ogen aanvankelijk met hun witte kappen en zwarte kleding als een gereformeerd gezin op zondag, maar hun regisseur trekt de lijn van 120 jaar geleden in de drie volgende bedrijven in stappen door naar het heden. Als flowerpowermeisjes van 1965 klinkt hun We gotta get out of this place als een noodkreet. Net als Running op that hill, in een synthpopsetting anno 1988 en Kwestro kan anno 2020 I’m in love with my future van Billie Eilish zingen tot ze een ons weegt, het glazen plafond maakt die toekomst weinig rooskleurig. Er is kortom niets veranderd.

Naar Moskou? Why? Reykjavik is qua emancipatie een veel betere keuze, zo blijkt uit de schokkende cijfers over de positie van vrouwen die hun schoonzus Natasja (Ntianu Stuger) moeiteloos oplepelt. De kans dat ze ooit die kant opgaan, is uiteraard klein (het blijft tenslotte Tsjechov).

Arbo drukt ons met de neus op de feministische feiten in een eigenzinnige, muzikale en sterk gespeelde Drie Zusters, voor ze op weg gaat naar nieuwe avonturen. Zij wel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden