PlusFilmrecensie

Dreamlife: onbedoeld een mooi commentaar op het huidige tijdsgewricht

Beeld Het Parool

In juli 1962 deed de Franse speleoloog Michel Siffre (1939) zijn horloge af. Hij daalde af in een grot in de Franse ­Alpen, om 130 meter onder de grond zijn intrek te nemen in een kamp vlak bij een gletsjer. Daar verloor Siffre het besef van tijd omdat het ritme van dag en nacht aan hem voorbijging. In de daaropvolgende jaren heeft Siffre zich nog herhaaldelijk teruggetrokken om, afgesloten van de buitenwereld, onderzoek te doen naar het menselijke ­bioritme. Zo sloot hij zich in 1972 een half jaar op in een onderaardse grot in Texas, waar zijn lichaam langzaam overging op een wakker-slaapcyclus van 48 uur.

Het experiment vormt de basis voor de eerste speelfilm van Melvin Moti (1977), die tot nu toe bekend was van zijn korte, abstracte films. In het begin van Dreamlife, die eerder dit jaar in wereldpremière ging op het International Film Festival Rotterdam, daalt het personage Emile af in een diepe grot. Assistenten in een bovengronds kamp houden zijn toestand in de gaten via meetapparatuur.

Wat volgt is een film waarin allerlei wetenschappelijke, artistieke en spirituele vraagstukken de revue passeren. Er wordt ingezoomd op de rotswanden, waar prehistorische afbeeldingen van dieren en handen opdoemen en weer verdwijnen. De voice-over vertelt over het begin van de kunst en over de relatie tussen mens en dier. De grotten worden gepresenteerd als een collectieve verbeelding van de mensheid, als een ondergrondse ruimte voor dromen.

Een relatief grote rol in de film is weggelegd voor een digitaal geanimeerde muis. Zoals het konijn in Alice in Wonderland de hoofdpersoon meeneemt naar een ondergrondse schijnwereld waarin feit en fictie door elkaar lopen, zo leidt de virtuele muis Emile naar een verhaal over het ontstaan van het brein en ons bewustzijn, die in een droomachtige toestand worden gevormd.

Emile probeert zijn toestand zo wetenschappelijk mogelijk vast te leggen met de apparatuur waarmee hij zich heeft omringd, maar uiteindelijk gaat hij hallucineren. Om de verwarring compleet te maken, is de chronologie in de film deels overhoopgehaald. Ook is niet helemaal duidelijk hoe het experiment eindigt, omdat meerdere scenario’s voorbijkomen.

De verhaallijn van de film schakelt steeds heen en weer tussen de min of meer wetenschappelijke verhalen van de voice-over en de dromerige beelden van sterren, lichtvlekken, en geanimeerde lichamen. Hoe weten we eigenlijk zeker dat we bestaan? Is ons leven in werkelijkheid een droom?

Moti neemt voor zijn debuut veel hooi op zijn vork en de gesprekken en monologen zijn soms een beetje gekunsteld (“Time is change,” mompelt de hallucinerende Emile). Maar het thema van de film, die werd gemaakt voor het uitbreken van de pandemie, is onbedoeld ook een mooi commentaar op het huidige tijdsgewricht.

Dreamlife

Regie Melvin Moti

Met Sam Louwyck, Wine Dierinckx, Vincent van der Valk, Sallie Harmsen

Te zien in Museum De Pont, Tilburg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden