PlusAchtergrond

Drama Girl is een intrigerend mengsel van documentaire en fictie

Drama Girl, de tweede film van Vincent Boy Kars, is genomineerd voor een Tiger Award. De film gaat vanavond, tijdens het IFFR, in première. ‘Het is niet mijn verhaal; het is mijn interpretatie van Leyla’s verhaal.’

Jonas Smulders (links) en Leyla de Muynck in Drama Girl.Beeld -

Vincent Boy Kars (1990) lacht. “Voor mij is er geen beter festival dan het International Film Festival Rotterdam om met mijn film te starten.”

Dat komt mooi uit, want Kars’ tweede lange film Drama Girl is geselecteerd voor de Tiger Competitie van het IFFR. “Ik woon al tien jaar in Rotterdam,” zegt Boy, “en ga al tien jaar naar het filmfestival, dus het is best bizar om nu zelf in die competitie mee te draaien. Al mijn vrienden kunnen op de fiets naar de vertoningen en kruipend naar huis na de première – en tegelijk is het een groot internationaal podium. Je weet op het IFFR dat je iets geks kunt verwachten. Mensen staan er open voor iets nieuws.”

Iets nieuws biedt Drama Girl zeker: de film is een intrigerend mengsel van documentaire en fictie. Kars en hoofdpersoon/hoofdrolspeler Leyla de Muynck herscheppen samen dramatische momenten uit haar echte leven, rond de dood van haar vader en het begin en het einde van een relatie. De Muynck ‘speelt’ zichzelf, ­tegenover acteurs Pierre Bokma, Elsie de Brauw en Jonas Smulders als respectievelijk haar ­vader, haar moeder en haar vriendje.

Grens tussen spel en het leven

Drama Girl is na Independent Boy uit 2017 het tweede deel van wat een drieluik moet worden over, in de woorden van Kars, ‘het volwassen worden van mijn generatie’. In Independent Boy, te zien op documentairefestival Idfa, nam Kars een maand lang de regie over in het leven van zijn goede vriend Metin. Voor opvolger Drama Girl wilde hij iemand die hij nog niet kende centraal stellen. Productiebedrijf Halal koppelde hem aan twintiger De Muynck.

“De omschrijving die Vincent vooraf van het personage had geschreven, dat wás ik,” zegt De Muynck. “Ik vond het construct van de film heel interessant. Ik ben danseres van beroep, of performance artist – ik doe allerlei dingen die draaien om het gebruik van je lichaam als kunst. Ik zag het als een extreme manier van met je ­lichaam bezig zijn en met onderzoeken waar de grens is tussen spel en het echte leven. Wat ­gebeurt er als je controle hebt en die verliest?”

Controle is een sleutelwoord voor Drama Girl. Meer dan in Independent Boy toont Kars zijn controle over de visuele middelen waarmee hij het verhaal vertelt, in de strakke kaders en de zelfverzekerde manier waarop hij ruimte laat voor de interpretatie van de kijker.

Wat betreft het narratief moest hij juist de controle verder loslaten. “Het is niet mijn verhaal; het is mijn interpretatie van Leyla’s verhaal,” legt hij uit. “Het scenario waarmee we de set op gingen was mijn interpretatie van Leyla’s ­perceptie van de werkelijkheid – een verhaal over een verhaal over een verhaal. Mijn doel is altijd een film te maken die van ons allebei is, die we kunnen uitdragen: dit is onze wereld. Dus ik wilde zo dicht mogelijk bij haar werkelijkheid blijven. Hoe minder het raakt aan wat zij echt doormaakte, hoe minder het haar confronteert.”

Positieve benadering

Die confrontatie zoekt Kars voor zijn films juist op. In Drama Girl speelt zij zich voor het oog van de camera af, als het vliegwiel dat de film zijn energie geeft. “Vincent had het gevoel dat hij mij moest kraken,” zegt De Muynck. “En dat voelde voor hem lastig, terwijl dat niet per se mijn bedoeling was. Soms had ik oprecht het gevoel niet meer te weten wat ik nog meer kon geven. Het is ook gewoon mijn manier om met bullshit om te gaan. Ik denk altijd: je kunt het ook positief bekijken.”

Maar de echte confrontatie komt voor De Muynck nog, denkt Kars – bij de première in Rotterdam donderdagavond. “Als je zo’n film kijkt met een zaal vol mensen die je niet kent en je hoort al die mensen reageren op dingen die je doet of zegt, dan word je je heel bewust van hoe je overkomt op anderen. Van die anderhalf uur gaat Leyla misschien wel meer leren dan van het hele maakproces. Het maken was chaos en als ze nu in haar eentje naar de film kijkt, dan zit ze alleen maar naar zichzelf te kijken. Pas als het zo openbaar wordt, ga je echt iets over jezelf leren.”

Kars kijkt er vooral naar uit om de film aan zijn naasten te laten zien. “Mijn broertje, mijn zusje en mijn moeder hebben er nog niets van gezien. Terwijl hij ook gaat over het verlies van mijn eigen vader; het gevoel van de afgelopen jaren heb ik er wel in proberen te stoppen. Ik ben benieuwd hoe zij dat ervaren en of zij er een beetje troost uit kunnen halen.”

Drama Girl is na donderdag nog driemaal op het IFFR te zien en draait vanaf 5/3 landelijk in de bioscoop.

Tiger Competition: deze films maken kans

Drama Girl is een van de tien genomineerde films van de Tiger Competitie, het vlaggenschip van het IFFR, en de enige volledig Nederlandse film die meedingt in deze internationale competitie. Toch is het Nederlandse aandeel in de competitie dit jaar relatief groot, dankzij drie films van ­buitenlandse makers, waaraan een Nederlandse coproducent was ­verbonden.

Kala azar, van de oorspronkelijk Griekse, maar inmiddels in Nederland werkende regisseur Janis Rafa, draait om een man en een vrouw die in een postapocalyptisch ogende wereld voor zieke dieren zorgen. De van oorsprong Venezolaanse en naar Canada geëmigreerde film­maker Jorge Thielen Armand keert terug naar zijn geboorteland voor

La fortaleza, een portret van een man die zijn demonen bevecht, waarin Thielen Armands vader de hoofdrol speelt.

Nasir van Arun Karthick uit India is een sociaalrealistisch drama over een winkelbediende die als moslim te ­lijden heeft onder het groeiende ­hindoenationalisme in het land.

De enige andere Europese film in het programma is, net als Drama Girl van Vincent Boy Kars, een mengsel van docu en fictie. Het meer dan drie uur lange Spaanse El año del des­cubrimiento draait om een vergeten moment uit de Spaanse geschiedenis: in 1992 werd bij protesten het regionale parlementsgebouw in ­Cartagena afgebrand.

De aandacht die het IFFR van oudsher heeft voor de Aziatische cinema, leidde dit jaar tot de selectie van twee films: de Zuid-Koreaanse harde misdaadfilm Beasts Clawing at Straws van Kim Yonghoon en het Chinese The Cloud in Her Room van Zheng Lu Xinyuan, een verstild portret van een land waar de samenhang aan het ­verdwijnen is.

Daarnaast valt dit jaar het grote aandeel van Zuid-Amerikaanse filmmakers op. Naast de eerdergenoemde Venezolaanse film is ook een film uit Brazilië geselecteerd (het ijzersterke Desterro van Maria Clara Escobar) en liefst twee uit Argentinië: Piedra sola van Alejandro Telemaco Tarraf, over een lamaherder die zijn kudde moet beschermen tegen een poema, en Si yo fuera el invierno ­mismo van Jazmín López, waarin onderhuidse spanningen opborrelen wanneer vier filmmakende vrienden zich voor een project terugtrekken in een afgelegen, fotogeniek landhuis.

Aan de Tiger Award is een geld­bedrag van 40.000 euro gekoppeld. Daarnaast is er een juryprijs ter waarde van 10.000 euro. Beide worden, samen met andere festivalprijzen, uitgereikt op vrijdag 31 januari.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden