PlusFilmrecensie

Door de toon en sprookjesachtige stilering wordt Adieu les cons al vergeleken met Amélie

Still uit Adieu les cons  (Albert Dupontel in zijn rol als IT-specialist Jean-Baptiste Cuchas). Beeld
Still uit Adieu les cons (Albert Dupontel in zijn rol als IT-specialist Jean-Baptiste Cuchas).

In de films van Albert Dupontel wemelt het van de mensen die door de samenleving en omstandigheden op een zijspoor zijn gezet. Dat geldt ook voor zijn nieuwste film, Adieu les cons (‘Vaarwel, klootzakken’), in maart de grote winnaar bij de uitreiking van de Césars, de Franse evenknie van de Oscars.

Wanneer Suze Trappet (Virginie Efira) hoort dat ze lijdt aan een zeldzame auto-immuunziekte besluit ze in de tijd die haar rest op zoek te gaan naar de zoon die ze als 15-jarige kreeg en gedwongen afstond. Daarbij krijgt ze hulp van een IT-specialist (Dupontel zelf), die zijn werk ziet worden afgenomen door een jongere generatie, en een blinde ­archivaris (Nicolas Mariè) die is weggestopt in een archief waar nooit iemand komt.

Dupontel stort de drie onwaarschijnlijke bondgenoten in een reeks bizarre situaties met een plot die bewust aaneenhangt van toevalligheden. Het kleurrijke universum dat Dupontel creëert, staat net buiten onze realiteit, is niet gebonden aan de wetten ervan, al is het wel degelijk een reflectie erop.

Adieu les cons is een kluchtige aanklacht tegen incapabele politie en bureaucratie, tegen een systeem dat de mens tegenover zich niet meer ziet, maar alleen een probleem dat geld en tijd kost en daarom zo snel mogelijk op iemand anders’ bord geveegd moeten worden. Zoals de afweercellen in het lichaam van Suze, die vriendelijke cellen aanzien voor indringers en agressief de deur uitwerken.

In een cameo duikt Terry Gilliam op; de invloed van diens werk, en dan vooral Brazil, is evident in de personages die steeds verder verstrikt raken in de ambtelijke molen en de visuele, slapstickachtige grappen. Wat betreft dat laatste is de film minder inventief en ambitieus dan Dupontels vorige, Au revoir là-haut, over twee Franse ­soldaten die vernuftig wraak nemen voor het fysieke en mentale letsel dat hen is aangedaan in de Eerste Wereldoorlog.

Dupontel zet in Adieu les cons meer in op het aanbrengen van emotionele diepte. Daarbij scheert hij vrijwel continu langs een licht kitscherig sentiment. Zoals wanneer Suze samen met de blinde archivaris monsieur Blin door de stad rijdt en hij de straten beschrijft uit zijn herinnering, terwijl de camera toont hoe alles inmiddels is veranderd. Ten prooi gevallen aan commercie en gentrificatie.

Het is een toon, in combinatie met de sprookjesachtige stilering, die hier en daar vergeleken wordt met Jean-Pierre Jeunets Le Fabuleux destin d’Amélie Poulain, en net als bij die film levert dat felle voor- en tegenstanders op. Je kunt er ook een oprecht pleidooi voor medemenselijkheid in zien, dat constant dreigt te worden ondermijnd door een hang naar goedkope nostalgie en net te flauwe grappen.

Adieu les cons

Regie Albert Dupontel
Met Virginie Efira, Albert Dupontel, Nicolas Marié
Te zien in Cinecenter, Filmhallen, Het Ketelhuis, City

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden