PlusRecensie

‘Donda’, de nieuwe Kanye West: nét twintig nummers te veel

Dit weekend verscheen, na maanden van uitstel, het tiende studioalbum van Kanye West, Donda. Het is een te lang uitgesponnen allegaartje van half uitgewerkte ideeën, met hier en daar een briljant moment. West is zijn focus kwijt.

Roelf Jan Duin
Kanye West bij het Donda-luisterevenement in Atlanta, Georgia. Beeld Getty Images for Universal Music
Kanye West bij het Donda-luisterevenement in Atlanta, Georgia.Beeld Getty Images for Universal Music

Met een permanente stroom aan grote en kleine relletjes weet Kanye West al jaren de aandacht op zichzelf gericht te houden. Zijn huwelijk met (en scheiding van) Kim Kardashian, steun aan Donald Trump, worsteling met psychische problemen, gesneefde poging om president te worden en onnavolgbare tirades tijdens interviews of concerten: enerzijds maakt de controverse deel uit van de artiest die West is. Anderzijds leidt de ophef af van datgene wat hem tot een van de belangrijkste figuren in de populaire cultuur van deze eeuw maakt: zijn muziek.

Want of West nu een egomane gek of een muzikaal genie is (een combinatie lijkt het meest waarschijnlijk), met de zeven albums die hij tussen 2004 en 2016 uitbracht, vanaf zijn debuutplaat The College Dropout tot en met The Life of Pablo, zette hij een monumentale reeks neer die bepalend was voor het geluid van de hedendaagse popmuziek. Zijn magnum opus My Beautiful Dark Twisted Fantasy uit 2010 wordt alom beschouwd als een van de beste hiphopalbums ooit.

Maar naarmate Wests uitspattingen de overhand kregen, raakte hij ook muzikaal steeds meer de weg kwijt. Het ultrakorte Ye (de artiest deed onlangs een aanvraag om zijn naam ook officieel in ‘Ye’ te veranderen) duurde slechts 23 minuten en was meer een collage van onafgemaakte schetsen dan een volwaardig album. Ook Jesus is King, waarin West zijn liefde voor God beleed, was weinig overtuigend.

Richtingloos

Op Donda lijkt West zoekender dan ooit. Het album duurt 108 minuten en bevat 27 nummers. Dat zijn er zeker 20 te veel. Het album mist samenhang, liedjes zijn veel te lang uitgesponnen en de teksten missen de scherpte en spitsvondigheid die Wests vroegere werk zo onweerstaanbaar maakten.

Sterke momenten zijn er wel, zoals het grimmige trapnummer Off the Grid, de gospel van Keep the Spirit Alive en Believe what I say, met een sample van Lauryn Hill’s Doo Wop (That Thing). Daar staan te veel richtingloze nummers tegenover die slechts als opvulling dienen. En waar West vroeger nog maatschappelijk relevante thema’s aansneed en zijn opgeblazen ego nog kon relativeren met humor en zelfspot, begint zijn religieuze gezever op Donda gaandeweg irritant te worden: “I talk to God everyday, that’s my bestie / they are playing soccer in my backyard I think I see Messi” is een draak van een punchline.

Focus kwijt

Nu is bij het bespreken van Wests werk wel enige voorzichtigheid geboden: bij eerdere albums ontpopte de brille zich ook pas na verloop van tijd. 808s & Heartbreak uit 2008 werd lauwtjes ontvangen, maar bleek een baanbrekend album dankzij het gebruik van autotune. Het avantgardistische Yeezus stuitte aanvankelijk op onbegrip, maar geldt inmiddels als een van de artistieke hoogtepunten in Wests loopbaan.

Toch lijkt de kans klein dat Donda over tien jaar als een keerpunt voor West wordt beschouwd. Op Yikes, een van de weinige hoogtepunten van zijn album Ye, noemde West de bipolaire stoornis waar hij mee kampt zijn ‘superpower’. Die zou ervoor zorgen dat momenten van somberte en neerslachtigheid worden afgewisseld met perioden waarin hij hypercreatief en gefocust is. Precies die focus lijkt hij nu al een paar jaar kwijt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden