Plus

Dolle Mina Nani Kamphuis is altijd baas over haar leven gebleven

Kunstenaar en lerares Nani Kamphuis (74) streed in de jaren zeventig als Dolle Mina voor de vrouwenzaak. Ze kwam even over uit de VS, waar ze woont, voor de expositie Amsterdam Magisch Centrum. Ze is er prominent te zien op een iconisch tijdsbeeld.

Toen: Nani Kamphuis in 1972 Beeld Jaap Herschel/ Spaarnestad

Ze werd laatst gebeld door een vriend. Hij had haar gezien op een foto in het Stedelijk Museum, waar de expositie Amsterdam Magisch Centrum is te zien. Op de foto, een iconisch beeld, ­staat Adriana 'Nani' Kamphuis met twee andere jonge vrouwen van de actiegroep Dolle Mina.

Ze tillen hun shirt op: 'Baas in eigen buik' staat er op hun blote buiken geschreven. "We protesteerden bij een bijeenkomst van alleen mannen over de legalisering van abortus. Wij wilden daar als vrouwen graag zélf over beslissen."

Lange haren en rok
De dag voor ze teruggaat van Zeeland naar haar tweede huis in de Amerikaanse staat Oregon, waar ze midden in de wildernis woont, brengt ze nog even een bezoek aan de hoofdstad. Speciaal om die foto te bewonderen. Die lijkt eerst onvindbaar.

"Ben ik daarom naar Amsterdam afgereisd?" Het gemopper slaat om in gejubel als de foto van de strijdbare Nani opeens prominent in beeld verschijnt in de introductiefilm. "Het was de leukste tijd!"

Met haar lange haren en een enkellange rok ziet Kamphuis er anno 2018 meer uit als een hippie dan in 1972, toen de foto werd genomen. Een rebelse en vrije geest is ze altijd al geweest.

Als Dolle Mina deed ze mee aan ludieke media-­acties, ze viel seksbioscopen binnen met spandoeken, stelde seksisme aan de kaak tijdens een missverkiezing en streed voor kinderopvang, zodat ook moeders aan het werk konden. Kamphuis werkte in die tijd als kleuterjuf en studeerde pedagogiek.

Verre reizen
Zonder een woord ­Engels te spreken, vertrok ze met haar toen 6-­jarige dochter naar de Verenigde Staten om daar een master te gaan halen. "We reisden het hele land door en woonden in communes. Een paar maanden en dan trokken we weer verder. Ik zag het als een onderzoek naar de ideale woongroep.

Ik maakte veel goede vrienden, onder meer bij de White Panthers, die vaak in de gevangenis zaten voor bezit van marihuana. Zelf rookte ik nooit iets."

Onvrije mensen
Ook verbleef ze kort bij Bhagwan, die toen net met zijn volgelingen van India naar Oregon was verhuisd. "Verschrikkelijk vond ik het er, het was een soort ziekenhuis voor onvrije mensen. Ik was van mezelf al vrij."

Haar kinderen reisden met haar mee de wereld over. Haar oudste dochter is nu geitenboer in Amerika en maakt prijswinnende kazen. Kamphuis glundert: "Een kaas heet Dolle Mina, naar mij." Recent is Kamphuis aan borstkanker geopereerd en bestraald.

"Over een maand word ik 75. Vrienden hebben een concert georga­niseerd bij mij op het land, bevriende artiesten treden op. Mensen kunnen een donatie doen, daarvan kan ik straks hopelijk een aantal natuurlijke behandelingen betalen om te herstellen van de chemo. Dat ik al die liefde krijg van mijn vrienden, heelt uiteindelijk meer dan geld."

Zachtjes begint ze te zingen: 'Love is the answer. You know the answer is love.'

Speaking of the Sixties, Stedelijk Museum. Op 19 oktober vanaf 19 uur vertellen hippies, provo's, Dolle Mina's en Damslapers over hun ervaringen.

Nu: Nani Kamphuis in 2018 Beeld Ernst Coppejans
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden