PlusInterview

Docu over Marc de Hond donderdagavond op tv: ‘Die energie en humor bleven’

Marc de Hond in 2015. Nada van Nie: ‘Marc leerde zichzelf zijn energie te behouden tot het echt niet meer gaat.’ Beeld ANP Kippa

Nada van Nie volgde Marc de Hond (42) tot kort voor zijn recente overlijden. Het resultaat is een documentaire die donderdagavond te zien is op Net 5. Wat haar vooral raakte, was zijn blijvende energie.

Tot de dood ons scheidt, zoals de documentaire heet – en dat zegt alles over de inhoud met niet Marc de Honds werk, maar zijn privéleven als focus – stond bij Net 5 nooit in de tv-gidsen. Sterker, Nada van Nie verkondigt pas nu dat haar emotionele werk donderdagavond te zien is. Het zegt volgens haar alles over de op 3 juni aan kanker overleden theater-, televisie- en radiomaker, rolstoelsporter en voormalig ­internetondernemer.

“Hij had zelf een heel precies idee hoe en wanneer alles moest verlopen. Altijd de regie willen houden, ook nu hij er niet meer is,” vertelt Van Nie, die benadrukt dit volledig te respecteren. Dat er op deze manier nauwelijks tijd bestond de indringende documentaire vooraf te promoten, is naar eigen zeggen geen enkel probleem. “Deze film maakte ik ook niet in opdracht, ik wilde het zelf graag draaien. Als ik het uiteindelijk niet verkocht kreeg, zou het alleen voor Marcs familie zijn.”

Een bericht van De Hond op Facebook was voor filmer en voormalig actrice en tv-persoonlijkheid Van Nie (53) het vertrekpunt, nu anderhalf jaar geleden. “Marc meldde dat bij hem blaaskanker was geconstateerd met daaronder dat je nu eenmaal moet dealen met de kaarten die voor je worden gedeeld in het leven. Zegt iemand die eerder al een tumor (een in zijn ruggenmerg waardoor hij in een rolstoel belandde, red.) overleefde! En dan nog positief blijven? Dat raakte me. Ik zocht contact omdat ik wilde weten hoe zoiets werkt in het brein.”

Kreeg u daar tijdens het draaiproces antwoord op?

“Zeker. Hij denkt daadwerkelijk dat hij zich nog geen zorgen hoeft te maken als het ergste leed nog niet in zicht is. Iets wat veel mensen wél doen. Die krijgen slecht nieuws en voelen zich al voor de helft verloren. Marc leerde zichzelf zijn energie te behouden tot het echt niet meer gaat. Tot die tijd besloot hij elke dag ongelooflijk intens te genieten van zijn gezin (met vrouw Remona en kinderen Livia en James van 3 en 1, red.). Dat verraste mij ook het meest: hoe hij op deze manier ook de mensen die hij liefheeft en het meeste verdriet hebben om zijn verlies, positief hield. Hij droeg hén tijdens zíjn ziekte.”

Maar u moet hem toch ook emotioneel hebben meegemaakt? Hoe zag u hem veranderen in die anderhalf jaar?

“Die energie en zijn humor, die bleven. Maar hoe zieker, hoe kwetsbaarder hij werd. Tot hij bijna vrij was van remmingen. Hij werd ook heel melancholisch. In het begin van de film is dat heel anders, dan is hij nog niet zo afgepeld. Als documentairemaker die een eerlijk en compleet beeld van iemand wil schetsen, moet je ook dát vastleggen. Daarbij fungeerde ik meer en meer als vlieg op de muur. Dan was je er, maar ook weer niet. Snap je? Dat vertrouwen was er. We spraken af dat als het echt te heftig werd, hij ‘pinguïn’ zou roepen. Dat leek hem een grappig codewoord. Dat gebeurde nooit. Ik was overal bij, hooguit niet bij uitslagen van de artsen. Het waren ook momenten dat ik zelf besloot even een stap achteruit te doen.”

Wanneer stopt de documentaire?

“Ik had enkele dagen voor hij ons verliet nog een gesprek met hem. Toen hij thuiskwam na het ziekenhuis en wist dat hij niet meer beter zou worden. Tijdens één gesprek eerder vond een moment plaats dat ik nooit meer vergeet. Hij zei: ‘Er zit heel veel Remona in mij. Ik hoop maar dat er nu ook heel veel Marc in Remona zit, zodat zij dit alles een beetje aankan, want het wordt zwaar.’ Dat je zo van iemand kan houden. Dan voel je ook hoe oneerlijk het is. Er zijn zoveel mensen die er een puinhoop van maken en nauwelijks beseffen dat ze leven. En dit overkomt dan Marc, die ik nooit boos zag of hoorde zeggen: ‘Waarom ik?’”

Wat doet dit alles met u?

“Je bent heel intens met mensen bezig, dus het raakt je uiteraard. Al werkt het hanteren van een camera heel apart. Alsof je dankzij het kijken door een lens toch altijd net voldoende afstand kunt houden. Dan nog… De grootste uitdaging was dit alles zo goed als alleen te doen. Je maakt iets heel schrijnends van dichtbij mee. Dat moet je verwerken. Er waren veel momenten dat ik thuiskwam en tegen mijn partner zei: kom, we gaan nu even zitten hoor. Ik wil wel gezegd hebben: ik lijd voor Marc en zijn familie. Ik zal nooit denken: wat als mij dit overkomt? Dat doen veel mensen wel en dat irriteert me. Natuurlijk, het is een menselijke reactie, maar dan luister je onvoldoende naar wat een ander te zeggen heeft. Het gaat over hén. Hij verliest zijn leven.”

Mensen kennen u misschien nog als actrice (van onder andere Honneponnetje) of als tv-presentatrice. Bent u nu fulltime filmmaker?

“Ik kocht vier jaar geleden een camera, omdat ik documentaires wilde maken met persoonlijke verhalen. Eerder volgde ik al Glennis Grace (Het meisje uit de Jordaan, red.) en een van mijn volgende projecten gaat over de Dolly Dots, die hopelijk volgend jaar hun geplande tournee mogen doen. Ik word nog weleens gevraagd voor andere opdrachten, maar ik wil altijd vrij zijn mijn onderwerpen te kiezen. Ik heb hiermee echt mijn roeping gevonden.”

Tot de dood ons scheidt, vanavond 20.30 uur, Net 5

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden