Lijstje

Dit zijn de 20 films die te zien zijn tijdens het Parool Film Fest (en waar het de rest van 2022 over zal gaan)

Léa Seydoux speelt in ‘Un Beau Matin’ een tolk. In letterlijke, maar ook figuurlijke zin. Beeld Cherry Pickers
Léa Seydoux speelt in ‘Un Beau Matin’ een tolk. In letterlijke, maar ook figuurlijke zin.Beeld Cherry Pickers

Filmliefhebbers kunnen zich van 6 tot en met 9 oktober tijdens het Parool Film Fest weer vier dagen lang onderdompelen in de beste, meest gelauwerde arthousefilms van het komende bioscoopseizoen – van de Gouden Palmwinnaar van Cannes tot de openingsfilm van Venetië en de Nederlandse Oscarinzending. Dit zijn de 20 films die te zijn zijn.

Joost Broeren-Huitenga

Un Beau Matin

Sandra (Léa Seydoux), de hoofdpersoon van Mia Hansen-Løve’s achtste speelfilm, is tolk. Niet alleen is het haar beroep, ook in haar privéleven is ze constant aan het vertalen, in figuurlijke zin. Voor haar 8-jarige dochter, die ze alleen opvoedt. En voor haar vader, een voormalig professor in de filosofie die door een neurodegeneratieve ziekte snel aftakelt, zowel lichamelijk als geestelijk. Dan loopt Sandra een oude vriend tegen het lijf en worden ze verliefd, hoewel hij nog getrouwd is. Zo tolkt Sandra ook continu tussen het verleden dat ze met haar vader aan het afsluiten is, het bedwelmende heden van haar nieuwe relatie, en de toekomst van haar dochter.

Las bestias

Wat het uitgangspunt had kunnen zijn voor een aflevering van Ik vertrek, wordt in handen van de Spaanse filmmaker Rodrigo Sorogoyen een zinderende thriller. Het Franse stel Antoine en Olga verhuisde naar het platteland van Galicië om een biologische boerderij te beginnen. Maar de koele ontvangst van de lokale bevolking slaat om naar een ronduit vijandige sfeer wanneer het stel zich verzet tegen de komst van een windmolenpark. Sorogoyen vertaalt de klassieke tegenstellingen tussen nieuwkomers en locals, vooruitgang en behoudzucht in een hedendaagse western.

Call Jane

De roze wolk van huisvrouw Joy (Elizabeth Banks) spat ruw uiteen als blijkt dat haar zwangerschap haar eigen leven in gevaar brengt. Maar in het Amerika van de jaren zestig is abortus verboden en beslist een groep oude mannen of er een medische uitzondering gemaakt kan worden. Als het oordeel ‘nee’ is, wendt Joy zich tot ‘The Janes’, een ondergronds netwerk van vrouwen die vrouwen helpen, onder leiding van de charismatische Virginia (Sigourney Weaver). Het wakkert bij Joy de ambitie aan om zich ook voor de goede zaak in te zetten. Maar hoe openlijk kan en wil ze die strijd voeren?

Competencia oficial

Na in eerdere films al de dikdoenerij van de beeldende kunst en van de literaire wereld op de hak te hebben genomen, richten de Argentijnse regisseurs Mariano Cohn en Gáston Duprat hun pijlen nu op de filmindustrie. Een miljardair wil een film financieren en eist het beste van het beste. En dus ritselt zijn assistent de gevierde maar excentrieke regisseur Lola Cuevas (Penélope Cruz), en Hollywoodster Félix Rivero (Antonio Banderas) en theatergrootheid Iván Torres (Oscar Martinez) voor de twee hoofdrollen. Dat blijken nogal veel ego’s voor één project. Met haar onorthodoxe repetitieproces stelt Cuevas haar sterren steeds meer op de proef.

Good Luck to You, Leo Grande

Haar echtgenoot bracht Nancy Stokes weliswaar een huis, stabiliteit en een gezin, maar hij bracht haar nooit tot een orgasme. Nu is Nancy (Emma Thompson) met pensioen en weduwe en vindt ze het hoog tijd voor wat avontuur in haar leven. Ze huurt sekswerker Leo Grande in en sleept hem mee naar een hotelkamer, met een verlanglijstje. Maar Nancy rekende er niet op dat ze naast goede seks ook een goed gesprek zou krijgen. De afspraak krijgt een vervolg. Terwijl er iets opbloeit tussen de twee, verschuift ook de machtsdynamiek en brokkelen secuur opgebouwde façades af.

Jane by Charlotte

Charlotte Gainsbourg bouwde al een respectabele carrière op als actrice (Jane Eyre; Melancholia) en zangeres. Met deze documentaire debuteert ze als regisseur. De film is een liefdevol portret van haar moeder, de iconische zangeres en actrice Jane Birkin. In de intieme gesprekken tussen moeder en dochter passeren onderwerpen als ouder worden, sterfelijkheid en beroemdheid. Aan hun gedeelde leven, met uiteraard een hoofdrol voor hun echtgenoot en vader Serge Gainsbourg (1928-1991), blijken de twee soms zeer verschillende herinneringen te hebben. Een persoonlijk en poëtisch portret van een vrouw die velen van ons alleen denken te kennen.

Koning Worst

Met de poppenanimatie Knor leverde Mascha Halberstadt dit jaar een instant klassieker af: een even hartverwarmende als eigenzinnige en aaibare film die met recht het stempel ‘voor jong en oud’ kreeg. De prequel Koning Worst speelt zich 25 jaar eerder af, en onthult hoe er rattenstaarten in de wedstrijdworst terechtkwamen. Wanneer Greetjes vader, slager Tuitjes, de strijd aangaat met zijn Italiaanse concurrent Smakkerelli, staat het rustieke dorpje Moppel op zijn kop. De jaarlijkse worstwedstrijd brengt Greetje in een tweestrijd: kiest ze voor haar vader, of voor zichzelf?

The Lost King

Na vijfhonderd jaar verdwenen te zijn geweest, werden in 2012 de overblijfselen van de Britse koning Richard III teruggevonden onder een parkeerplaats in Leicester. De zoektocht werd opgezet door geschiedenisamateur Philippa Langley, wiens fanatisme leidde tot onbegrip bij familie en vrienden en die door experts sceptisch werd behandeld. Regisseur Stephen Frears (The Queen, Philomena) vertelt het verhaal van deze vrouw, die zich niet opzij liet zetten en de wereld dwong om een van meest controversiële heersers in een nieuw licht te zien.

Narcosis

Een hecht gezin raakt ontwricht wanneer de vader tijdens een professionele duik niet meer bovenkomt. Geen lichaam, geen afscheid, alleen een huis vol herinneringen. Om dit ongrijpbare verlies het hoofd te bieden, ontwijkt Merel (Thekla Reuten) alles wat met de dood van haar man te maken heeft. Haar twee jonge kinderen moeten dus zelf op zoek naar hun eigen antwoorden. Na enkele gevierde kortfilms is dit intieme familiedrama het speelfilmdebuut van Martijn de Jong. Hij schopte het direct tot Nederlandse Oscarinzending voor dit jaar.

Nothing to Laugh About

De veertig jaar oude komiek Kasper Berntsen heeft alles wat zijn hartje begeert: een vaste avond bij de grootste comedy club van Oslo, een beeldschone vriendin, roem en alle privileges die daarbij horen. Tot hij op een rampzalige dag alles kwijtraakt, en ook nog eens te horen krijgt dat hij een dodelijke vorm van kanker heeft. Deze hartverwarmende ‘dramedy’ toont hoe hij met vallen en opstaan zijn ziekte accepteert en in weerwil van alle ellende de lach terugvindt.

Plus que jamais

‘What to do when you are dying’, vraagt de 33-jarige Hélène de zoekmachine. Het leidt haar naar bergen zoetsappige plaatjes-met-citaatjes, maar ook naar Mister, een Noorse blogger die zijn eigen ziekte met een ruwe poëzie tentoonstelt. In een opwelling besluit Hélène naar Noorwegen te reizen. Voor Mister, en om haar aftakelende longen wat lucht te geven. Ze moet dit alleen doen, besluit ze – tot woede van haar partner Mathieu (Gaspard Ulliel, in zijn laatste filmrol voor hij op 37-jarige om het leven kwam bij een ski-ongeluk). In hoeverre hebben de stervenden het recht om dood te gaan zoals zij dat willen?

R.M.N.

Een fabriek in een klein Roemeens dorpje huurt enkele Sri Lankaanse arbeidsmigranten in. Ze vervangen de jonge generatie Roemenen, die op hun beurt naar West-Europa trekken om hun kansen te vergroten. Mannen zoals Matthias, die net terug is in het dorp na jaren in Duitsland te hebben gewerkt. De confrontatie met de ‘vreemdelingen’ haalt in het dorp een gierput aan verdrongen frustraties en angsten boven. De afkorting van de titel is niet alleen de landcode van Roemenië, maar ook de Roemeense versie van de MRI-hersenscan. Dat is wat regisseur Cristian Mungiu hier doet: hij licht zijn land door.

Return to Dust

De timide Cao is onvruchtbaar en al een poosje voorbij wat op het Chinese platteland als de huwbare leeftijd wordt beschouwd. Ze wordt door haar familie uitgehuwelijkt aan de bescheiden Ma, die net als zij door zijn familie is verstoten. Het onmogelijke gebeurt: de twee worden verliefd terwijl ze samen een leven opbouwen in een van de lemen hutjes van het dorp. Totdat die vervallen huisjes op last van de lokale overheid gesloopt moeten worden. Regisseur Li Ruijun reisde terug naar zijn afgelegen geboortedorp voor zijn zesde speelfilm.

Rimini

Als hun moeder overlijdt, keren twee broers een laatste keer terug naar het huis waar ze opgroeiden. Nadat moeder ten grave is gedragen, gaan ze elk weer huns weegs. Terwijl zijn broer terugkeert naar zijn leven in Roemenië (dat Ulrich Seidl zal tonen in zijn volgende film Sparta), keert Schlagerzanger Richie Bravo terug naar Rimini. Die Italiaanse kustplaats blijkt in de winter een guur oord, gehuld in nevel en grijze sneeuw. Opnieuw duikt Seidl zonder blikken of blozen in de diepste krochten van de menselijke misère.

Revoir Paris

Virginie Efira voegt opnieuw een krachtige rol toe aan haar oeuvre met dit portret van een vrouw die een terroristische aanslag overleeft. Het is een incident dat lijkt op de reeks aanslagen op 13 november 2015 in Parijs – een drama dat regisseur Alice Winocour van dichtbij meemaakte: haar broer was destijds aanwezig in concertzaal Bataclan, een van de doelwitten. Revoir Paris gaat over de nasleep van zo’n aanslag. Efira’s personage Mia herinnert zich slechts flarden van wat ze doormaakte. Ze probeert te reconstrueren wat haar overkwam, in de hoop daarna haar leven weer op te kunnen pakken.

The Stranger

“Adem schone lucht in, en adem het zwarte uit.” Dat is de mantra waarmee undercoveragent Mark (Joel Edgerton) zich staande houdt, terwijl hij steeds dichter bij zijn doelwit komt. Henry (Sean Harris) is hoofdverdachte van de gruwelijke moord op een dertienjarige jongen die al acht jaar onopgelost is. Mark moet zijn vertrouwen winnen om hem een bekentenis te ontlokken. Thomas M. Wright baseerde zijn intense, sfeerrijke thriller op een echte zaak uit 2003. Hij focust niet op het onderzoek, maar op de relatie tussen deze twee mannen, die geen van beiden zijn wie ze zeggen, maar iets delen dat wél echt is.

Tori et Lokita

De Waalse broers Jean-Pierre en Luc Dardenne wenden hun vaak gekopieerde, maar zelden geëvenaarde stijl in hun twaalfde speelfilm aan voor het verhaal van twee immigranten die van Afrika naar België trekken. De harde realiteit van het vluchtelingenleven brengt Tori en Lokita tot elkaar. Ze doen alsof ze broer en zus zijn, in de hoop hun kansen op een verblijfsvergunning te vergroten. Terwijl ze daar eindeloos op wachten, worden ze van verschillende kanten in het nauw gedreven. Zoals vrijwel altijd werkten de Dardennes met onervaren acteurs voor deze documentaire-achtige speelfilm, die hen in Cannes een speciale juryprijs opleverde.

Triangle of Sadness

“Ontspan je trieste driehoek,” krijgt fotomodel Carl tijdens een casting te horen – die zit blijkbaar ergens tussen zijn wenkbrauwen. Dat kost Carl moeite, maar het zal voor de kijker geen probleem zijn bij deze messcherpe satire, waarmee regisseur Ruben Östlund op het filmfestival van Cannes de Gouden Palm won – zijn tweede op rij na The Square. Carl en zijn vriendin, model en influencer Yaya, komen terecht op een cruise voor de allerrijksten ter wereld, tussen Russische oligarchen, Britse wapenhandelaren en Scandinavische techmiljardairs. Als het schip tijdens een storm zinkt, komt ieders ware aard boven.

Het verzwijgen

Dertig jaar geleden kreeg Marieke van der Winden, nota bene op de begrafenis van haar moeder, te horen dat haar geliefde grootouders tijdens de Tweede Wereldoorlog collaboreerden met de Duitsers. Haar moeder Lieke, die al op 48-jarige leeftijd overleed, droeg dit geheim haar hele leven met zich mee. Pas nu durfde Van der Winden het aan om met deze documentaire op zoek te gaan naar de waarheid over haar familie. Die blijkt ontluisterend en zet niet alleen haar grootouders in een nieuw daglicht, maar ook de verstoorde relatie met haar moeder.

Vortex

In hun kleine Parijse appartement, volgestouwd met boeken, leeft een ouder stel al decennia lang op elkaars lippen. Toch wordt de afstand tussen de twee steeds groter – niet fysiek maar geestelijk, want de vrouw lijdt aan alzheimer en verliest steeds meer het contact met de realiteit. De legendarische Franse actrice Françoise Lebrun en de Italiaanse regisseur Dario Argento geven sober maar charismatisch invulling aan hun levensechte personages, wiens leven regisseur Gaspar Noé filmt in splitscreen – hij rechts, zij links. Het benadrukt des te meer hun verwijdering, en maakt de zeldzame momenten van toenadering alleen maar indrukwekkender.

Voor speeltijden, locaties en kaarten kijk hier.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden