Plus Festivalrecensie

Dit was Wonderfeel, het Lowlands van de klassieke muziek

Het eerste lustrum van Wonderfeel, het Lowlands van de klassieke muziek, trok op landgoed Schaep en Burgh in ’s-Graveland dit weekend meer bezoekers dan ooit. De circa 130 concerten verdeeld over 7 podia werden bezocht door 9200 mensen, van wie 1100 kinderen, zoals de organisatie trots laat weten.

Wonderfeel trok 9200 bezoekers, van wie 1100 kinderen Beeld Foppe Schut

Hartstikke leuk, die kinderen. Samen met vader en moeder of andere vormen van ouderschap zitten ze in het gras, op stoeltjes of op een van thuis meegebrachte plaid geconcentreerd te luisteren naar de vaak breekbare muziek. Of soms krijsen ze er gewoon gezellig dwars doorheen, ook prima. Daar doet niemand moeilijk over tijdens dit sfeervolle festival in de openlucht, op dit schitterende lommer­rijke terrein.

Weeshuis van de hits

Wonderfeel is sowieso muzikaal een interferentieel geheel. Op sommige plekken komen de klanken van drie richtingen op je af. Tijdens zachte passages op het ene podium hoor je in de verte het applaus klateren bij een ander podium. Het mooist is het trouwens als het regent. Dan krijg je onherhaalbare natuursoundscapes, waarin de regen de bladeren aan bomen en struiken verandert in ruisende percussie-instrumenten, die toverachtig mengen met pianoklanken van ergens verderop.

De programmering van Wonderfeel is zeer breed en gaat van de laagdrempelige, of zelfs geheel drempelloze Avond van de liefde die Floris Kortie op ‘Het Veld’ presenteert tot uitdagende muziek op de podia ‘White ­Label’, waar het Kaja Draksler Octet speelt, of het podium ‘Ongehoord’ waar een Zweeds vocaal kwartet plus vertelster het publiek trakteert op vijf wereldpremières achter elkaar.

Langs Het Veld staan ook de tenten voor de vette hap, het bier en andere dranken. Het past allemaal perfect bij de geluiden die Kortie op het podium voortbrengt: ‘Wie is hier vanavond met iemand waar hij liefde voor voelt?’

Veel handen gaan de lucht in. Smaakvoller gaat het eraan toe in ‘Weeshuis van de hits’, waar celliste Ella van Poucke en pianist Caspar Vos de cellosonate van Rachmaninov spelen. Of bij ‘Solo’, waar de Amerikaanse violiste Elicia Silverstein muziek van Biber, Bach, Berio en Sciarrino aan elkaar knoopt.

Minstens zo subtiel is de voorstelling in ‘De Schuur’, waar de Welsh-Britse auteur Horatio Clare voorleest uit zijn boek over Bachs reis van Arnstadt naar Lübeck (om Buxtehude op het orgel te horen spelen) en accordeonist Vincent van Amsterdam delen uit de Goldbergvariaties ten gehore brengt. Is er een mooier instrument dan het accordeon?

Sprookje

“Dit was verreweg het bijzonderste concert van de dag,” zegt een man tegen zijn vrouwelijk gezelschap. Hij had geluisterd naar de oogst van het project Music Masters On Air, een samenwerkingsverband van vijf Europese muziekfestivals, dat jonge componisten de kans biedt hun muziek in verschillende landen te laten horen. Het thema van dit jaar was ‘sprookjes’, dat door elk van de deelnemende componisten op persoonlijke wijze was ingevuld.

Het stuk Once upon a Two Times Three van de Nederlandse deelnemer Aart Strootman sprong er in elk geval wat betreft eigenwijsheid uit. Hij liet het narratief van het Grimmsprookje over de schoenlapper – uitstekend voorgedragen door Stina Elblad – gaandeweg overwoekeren door numerologische abstractie en mengde onderwijl vierstemmige renaissance-polyfonie met modules uit de minimal music en met het prachtige getinkel van wahwahtubes. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden