PlusAlbumrecensie

Dit schoolconcert van Thelonious Monk moest rassenrellen sussen

Thelonious Monk - Palo Alto

Oudere Amerikanen moet het allemaal bekend voorkomen. De chaos waarin de Verenigde Staten zich nu bevinden, had zijn voorloper in 1968. Toen was het de moord op Martin Luther King die het land in lichterlaaie zette, op veel plekken letterlijk. Het was ook het jaar waarin presidentskandidaat Robert Kennedy om het leven werd gebracht. En ver weg in Zuidoost-Azië voerde het Amerikaanse leger een hopeloze oorlog, in Vietnam.

San Francisco

Danny Scher was in 1968 een 16-jarig joch in Palo Alto, een plaats in de buurt van San Francisco. Ook daar werd heftig geprotesteerd en woedden rellen, zeker in het vooral door zwarten bewoonde East Palo Alto. ‘Jazzhead’ Scher had een droom. Met muziek wilde hij in Palo Alto een wapenstilstand bewerkstelligen. Hij bedacht een concert van jazzpianist Thelonious Monk te organiseren op zijn middelbare school.

Dat lukt je nooit, hield iedereen hem voor. Het lukte hem wel. Op 27 oktober gaf Monk een concert op Schers highschool. De opnames die er met een eenvoudige bandrecorder van werden gemaakt, lagen ruim een halve eeuw te niksen op een zolder, maar zijn nu officieel uitgebracht. En het is verbazend hoe helder en scherp Monk en de zijnen (saxofonist Charlie Rouse, bassist Larry Gales en drummer Ben Riley) klinken op het simpelweg Palo Alto getitelde album.

Horen we in Don’t Blame Me, waarin alleen Monk zelf speelt, nou echt het leer van zijn pianokrukje kraken? Er zal flink aan de opnames zijn geklust, maar het geluid is zeldzaam warm en diep. In een concert van iets meer dan drie kwartier speelden Monk en zijn band vooral composities van Monk zelf, waaronder tot echte jazzklassiekers uitgegroeide stukken als Well, You Needn’t en Blue Monk.

Het ging in 1968 niet goed met Monk. Hij had geestelijke en lichamelijke problemen en zat financieel aan de grond. Maar een grote naam was hij nog wel degelijk. Er waren daarom nogal wat mensen in Palo Alto die niet geloofden dat de jonge Danny Scher de jazzmuzikant had weten te strikken voor een schoolconcert.

Voorverkoop

Kaartjes had Scher in de voorverkoop nauwelijks weten te slijten. Maar op de middag van het concert stonden op het parkeerterrein van de school toch een paar honderd mensen te kijken of Monk, die in oktober 1968 een engagement van drie weken had in een jazzclub in San Francisco, misschien toch echt naar Palo Alto kwam. En ja hoor, daar kwamen hij en zijn bandleden aan in de door Danny Schers broer bestuurde auto van pa Scher, de bas stak uit het dak.

En toen kocht iedereen natuurlijk alsnog een kaartje. Op het album Palo Alto klinkt het applaus tussen de nummer behalve enthousiast ook bijna devoot. Een toegift zat er vanwege het contract met die jazzclub niet in. “We moeten ervandoor,” bromt Monk aan het einde van het schoolconcert, “we gaan weer aan het werk.”

Jazz

Thelonious Monk - Palo Alto (impulse)

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden