Marjolijn de Cocq. Beeld Artur Krynicki
Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Dit is nu eenmaal de handtekening van Karin Slaughter

PlusMarjolijn de Cocq

‘Wie heeft in de boeken zitten kleuren en met wie zijn stiftjes?’ ‘Straks komen klanten terug met het boek, omdat er een kind in heeft gekrast met een stift die doordrukt.’ ‘Massaal aanmelden als misdruk.’

Ophef in de Facebookgroep Tips uit het boekenvak. Neeh! Die rare groene/rode/alle kleuren van de regenboog-krabbel! Wat staat er eigenlijk? ‘Leef,’ of zoiets? Een lachertje!

En het was zo goed bedoeld. Bijna twintig jaar kwam ze elk jaar naar Nederland om ‘de nieuwe Karin Slaughter’ te signeren. Nu had Slaughter wereldwijd 25.000 exemplaren van een hand­tekening voorzien, waarvan 5000 voor Valse getuige in de Nederlandse boekhandels. ‘Wij vinden het jammer om te lezen dat sommigen van jullie de gesigneerde exemplaren vinden tegenvallen, maar dit is nou eenmaal Karin Slaghter (sic) haar handtekening’, reageerde ­uitgeverij Harper Collins. ‘Wij kunnen die uiteraard niet wijzigen, omdat niet iedereen dit een mooie handtekening vindt.’

Ik interviewde Slaughter in juni 2018 voor deze krant; ze signeerde toen mijn exemplaar van Gespleten – en echt, het staat er; iets van ‘leef’ met een fliebertje erachter. Het zal, mijn handtekening verdient ook geen schoonheidsprijs. Laten we het over ‘de nieuwe’ zelf hebben – een tijd geleden al ontving ik een ‘ongecorrigeerd vooruitexemplaar’ in een canvas cadeautas van de uitgeverij, met in rood de print ‘Karin Slaughter, Queen of Crime.’

Meer dan verdiend

Het predicaat is meer dan verdiend. Op haar dertigste debuteerde ze met Blindsighted (Nachtschade) en sindsdien publiceert ze elk jaar een boek – in Nederland vanwege de Maand van het Spannende Boek in juni vaak eerder dan in de Verenigde Staten, waar het gunstiger is haar boeken in juli of augustus uit te brengen. Series, losstaande thrillers, ze zijn hard, actueel en altijd goed – ook Valse getuige weer, met zijn setting in het coronatijdperk dat voor Slaughter onontkoombaar was, maar niet te nadrukkelijk aanwezig is.

Crux in haar werk, zoals ze het zelf in 2018 benoemde: de misdaden waarover ze schrijft, gebeuren echt. “Het is in deze wereld erg gevaarlijk om vrouw te zijn. Ik maak me er enorm boos over dat er versluierde taal wordt gebruikt als het om geweld tegen vrouwen gaat. ‘Ongewenste intimiteiten’ als omschrijving voor aanranding of verkrachting, come on. Dat is als zeggen dat er Joden zijn overleden in de Holocaust, in plaats van vermoord. Ik wil die discussie openbreken. Ik schrijf over bad shit happening.”

Bad shit happening indeed, in Valse getuige. Dat is haar ware signatuur.

Marjolijn de Cocq schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden