PlusHet beste van 2021

Dit is de mooiste muziek van 2021 volgens onze Paroolrecensenten

null Beeld Tzenko
Beeld Tzenko

Van grote liveconcerten konden we in 2021 maar heel even genieten, maar gelukkig kan er thuis en onderweg altijd naar muziek geluisterd worden. Dit zijn de mooiste albums van dit jaar volgens onze Paroolrecensenten.

Stefan Raatgever

Weer geen Pinkpop, opnieuw geen North Sea Jazz en ook Lowlands werd te elfder ure voor de tweede keer afgelast. Om de zaken van de positieve kant te bekijken: de veerkracht van de muziekindustrie blijkt ongekend. Zelfs na ruim anderhalf jaar van bittere kou op de livepodia – Nederlands grootste arena’s waren tussen de verschillende lockdowns dit jaar precies zes weken open – worden er volop plannen gemaakt voor 2022. Concertagenda’s zijn vol, de affiches van de verschillende festivals ogen bijzonderlijk aanlokkelijk en de ene na de andere tournee wordt aangekondigd.

Toch zijn de gevolgen van de coronapandemie overal voelbaar. Soms in het groot, soms in het klein. Zo kon de Ziggo Dome bij de heropening op 1 oktober geen barpersoneel meer vinden. Het volledige bestand van biertappers bleek een functie elders te hebben gevonden. Een gecharterde bus vol studenten uit Maastricht bracht uitkomst bij het openingsconcert van De Dijk, dat meteen de boeken in kon als meest ontroerende livemoment van het jaar. Wat een energie, wat een euforie.

Blijven slapen, Ik ga zwemmen

Dat soort ervaringen houdt de moed erin voor het volgend jaar waarin dan toch hopelijk, misschien, echt de hekken van de festivalweiden verdwijnen en de zalen weer mogen vollopen. De lijst is veelbelovend – Nick Cave op Best Kept Secret, Pearl Jam op Pinkpop, Måneskin in AFAS Live en Gregory Porter in de Ziggo Dome – en nu al te lang voor zelfs een mens met tien paar oren.

Qua nieuwe albums was 2021 een jaar van goede, maar niet uitzonderlijke kwaliteit. Een onvermijdelijke trend: het corona-album. Het begon zo hoopvol. ‘Shakespeare schreef zijn mooiste sonnetten tijdens een pestuitbraak,’ hoorde je vaker dan je lief was. En inderdaad, Taylor Swift schreef in isolatie prachtige popsongs, Billie Eilish deed hetzelfde. Maar langzamerhand werden de platen met songtitels als Isolation, Love From a Distance of Together Alone een plaag op zichzelf. Gelukkig was daar in november het Britse Elbow dat inventief met de lockdown omsprong. Een noodgedwongen gesloten schouwburg bleek een prachtige opnamestudio.

In de hits van het jaar was corona juist ver weg. Ik ga zwemmen (Mart Hoogkamer), Drivers License (Olivia Rodrigo) of Blijven Slapen (Snelle en Maan) gingen over de zorgeloze tijden waarnaar we allemaal verlangen.

De top 5 van Stefan Raatgever

1. I Don’t Live Here Anymore, The War on Drugs

Meer dan ooit omarmde The War on Drugs op z’n vijfde album de verhalende rock van Bruce Springsteen en Tom Petty, om die vervolgens royaal te overgieten met een saus van dromerige elektronica en uitgesponnen gitaarwerk. Het leverde geen vuist-in-de-luchtrock op voor festivals, maar wel een prachtig coherente plaat die de luisteraar steeds verder meetrekt in het wonderlijke universum van frontman Adam Granduciel.

I Don’t Live Here Anymore, The War on Drugs. Beeld
I Don’t Live Here Anymore, The War on Drugs.

2. Raise the Roof, Alison Krauss en Robert Plant

Na 14 jaar kwam er toch een vervolg op Raising Sand, het duettenalbum met folk- en americanacovers van countrygrootheid Alison Krauss en Led Zeppelinhoofdman Robert Plant. Het resultaat is nagenoeg hetzelfde: een prachtig verstild album van twee stemmen die onverwacht mooi bij elkaar kleuren. Vooral Plant – die in de seventies van de ijselijke gil zijn handelsmerk maakte – verbaast met zijn ingetogen zang. Toptrack: Go Your Way.

Raise the Roof, Alison Krauss en Robert Plant. Beeld
Raise the Roof, Alison Krauss en Robert Plant.

3. Voyage, Abba

De niet voor mogelijk gehouden reünie kwam er toch. Na 41 jaar maakte Abba dan echt zijn laatste album. Geen moment om de suikergeglazuurde Zweedse pop nog eens even naar de moderne tijd te trekken, begrepen liedjeschefs Björn en Benny gelukkig. Voyage heeft alles wat Abba in zijn gloriedagen zo aantrekkelijk maakte: de roomboterzachte melodieën, de schaamteloos catchy refreinen, Scandinavische melancholie en vooral die nog altijd week makend mooie harmonieën van Agnetha en Anni-Frid.

Voyage, Abba. Beeld AP
Voyage, Abba.Beeld AP

4. Happier Than Ever, Billie Eilish

Een tweede album? Dat zou er na haar ovationeel ontvangen debuut misschien wel nooit komen, zei Billie Eilish zelf. De coronalockdown bracht redding. Opnieuw trok Eilish zich met broer Finneas terug op een paar vierkante meter en weer ontstonden er ontroerende en meeslepende liedjes over de groeipijnen van het leven. Met z’n sobere orkestratie en minder dansbare refreinen is Happier Than Ever niet zo onontkoombaar als z’n voorganger, maar de kwaliteit blijft indrukwekkend.

Happier Than Ever, Billie Eilish. Beeld
Happier Than Ever, Billie Eilish.

5. Flying Dream 1, Elbow

Zó maak je dus een coronaplaat. Festivalrockband Elbow maakte gebruik van de sluiting van de theaters door de tweehonderd jaar oude schouwburg van Brighton te huren als repetitielokaal én opnameruimte. Hoewel de songs inhoudelijk – gelukkig – nauwelijks de pandemie raken, is de invloed ervan toch voelbaar. Ingetogen is het toverwoord. Alsof het zwijgende pluche rondom hen de bandleden dwong hun instrumenten te strelen in plaats van aan te slaan.

Flying Dream 1, Elbow. Beeld
Flying Dream 1, Elbow.


De top 5 van Erik Voermans (klassiek)

1. Stravinsky Edition, Riccardo Chailly

Geen betere manier om Stravinsky’s vijftigste geboortedag te herdenken dan met Riccardo Chailly als voorganger. Met zijn ritmische precisie, gevoel voor kleur en zijn historisch besef heeft hij zich al lang en breed bewezen als een ideale dirigent voor deze geniale, bonte en dwarse muziek. Dat maakt van deze box met elf cd’s, met daarop alles wat Chailly ooit voor Decca van Stravinsky opnam, een ware traktatie.

Stravinsky Edition, Riccardo Chailly. Beeld
Stravinsky Edition, Riccardo Chailly.

2. Anton Bruckner, Symfonie nr. 7

Op 15 juni 2019 sloot Bernard Haitink in de NTR ZaterdagMatinee zijn carrière af met een indrukwekkende Zevende symfonie van Bruckner. Het Radio Filharmonisch Orkest zorgde onder zijn leiding voor een magische middag in het Concertgebouw. Het slotapplaus, dat in 2019 negen minuten aanhield, totdat Haitink het welletjes vond, is op de cd sterk ingekort.

Anton Bruckner, Symfonie nr. 7. Beeld
Anton Bruckner, Symfonie nr. 7.

3. een, Sterre Konijn

Zeldzaam geslaagd en ontroerend debuutalbum van zangeres Sterre Konijn, die laveert langs volksmuziek, gecomponeerde klassieke muziek en improvisatie. In stukken van haarzelf (op teksten van Dante, Achmatova en Jonker) van Louis Andriessen en anderen bezingt ze aan liefdesverdriet gerelateerde eenzaamheid die vele gedaanten kan aannemen. Het veelkleurige instrumentarium maakt het af.

een, Sterre Konijn. Beeld
een, Sterre Konijn.

4. Same Self, Same Silence, Hossein Alizadeh, Rembrandt Trio

Pianist Rembrandt Frerichs, bassist Tony Overwater en slagwerker Vinsent Planjer spelen samen met de Iraanse musicus Hossein Alizadeh, die hier de shurangiz beroert, een volgens eigen specificaties gebouwde luithybride. Het resultaat is betoverend. In de uiterst sfeervolle stukken smelt de shurangiz op een fantastische manier samen met het westerse instrumentarium van de Nederlanders en ze interacteren alsof ze nooit anders hebben gedaan.

Same Self, Same Silence, Hossein Alizadeh, Rembrandt Trio. Beeld
Same Self, Same Silence, Hossein Alizadeh, Rembrandt Trio.

5. Le Plaintif, Cordevento

Erik Bosgraaf, meester van de blokfluit, deed met het ensemble Cordevento iets wat nog niet eerder was gedaan: ze maakten een conceptalbum met barokmuziek, met plaintes, klaagzangen, de ­zeventiende-eeuwse Franse variant van het ­lamento. Droevige, of liever melancholische muziek van Marin Marais, Jacques Hotteterre en Michel Pignolet de Montéclair voor droeve tijden, die tegelijkertijd troost en berusting biedt.

Le Plaintif, Cordevento. Beeld
Le Plaintif, Cordevento.

De top 5 van Rajko Disseldorp

1. A, Abel

Originaliteit moet worden beloond. En daarom dit jaar Abel van Gijlswijk op nummer een. Het afgelopen jaar trok hij vooral de aandacht als frontman van zijn band Hang Youth, maar zijn op zijn verjaardag uitgebrachte rapalbum had minstens net zoveel aandacht mogen krijgen. Hij stort rappend zijn ongefilterde gedachten over de luisteraar uit en doet dat met een indrukwekkende bravoure en bovenal een waanzinnige eerlijkheid.

A, Abel. Beeld
A, Abel.

2. Grote versnelling, Kevin

Kevin is al jaren een vaste waarde binnen de Nederlandse hiphop. Sinds zijn vorig jaar verschenen album Animal Stories geeft hij echt gas. Op zijn laatste album Grote Versnelling valt alles samen: zijn stemgebruik, zijn manier van flowen en zijn rijmschema’s. Kevin is een rapper pur sang en heeft op dit album zijn rappen naar een ongekend niveau weten te tillen.

Grote versnelling, Kevin. Beeld
Grote versnelling, Kevin.

3. Vallende engel, Gian

De muziek van Gian, de naam waaronder producer en vocalist Johnny Ray en vocalist Eddie Dukan (beide artiestennamen) als duo opereren, is moeilijk in een hokje te plaatsen. Het is hiphop. Maar het is net zo goed soms jazz, indierock en dan weer rock-’n-roll. Het is vooral een ontzettend eigen geluid. De twee Rotterdammers hebben met Vallende engel een plaat gemaakt die enorm nieuwsgierig maakt naar wat de komende jaren gaat brengen.

Vallende engel, Gian. Beeld
Vallende engel, Gian.

4. Altijd samen, Ronnie Flex

Het lukte hem maar niet. Naar eigen zeggen zat hij na zijn album Rémi (2017) maanden in de studio zonder dat er iets uit zijn vingers kwam. Afgelopen augustus was daar dan toch een opvolger: Altijd samen. Op deze plaat horen we, bijgestaan door vele geweldige zangeressen, vooral een volwassen en gevoelige Ronnie Flex. En die kant van hem gaat nooit vervelen.

Altijd samen, Ronnie Flex. Beeld
Altijd samen, Ronnie Flex.

5. Licht en donker, Froukje

Nog niet eens twee jaar geleden bracht Froukje haar eerste single Groter dan ik uit. Een fris en ander geluid van een toen pas 18-jarige. De verwachtingen waren meteen hooggespannen. Op haar eerste project Licht en donker lost Froukje deze verwachtingen moeiteloos in: zes sterke popliedjes met zoveel mooie zinnen waarnaar je blijft luisteren.

Licht en donker, Froukje. Beeld
Licht en donker, Froukje.

De top 5 van Peter van Brummelen

1. An Evening with Silk Sonic, Silk Sonic

Ze kenden elkaar natuurlijk al, maar pas echt close werden Bruno Mars en Anderson Paak tijdens de wereldtournee die ze samen in 2017 ondernamen. Hun liefde voor de soulmuziek van de jaren zeventig leven ze uit in Silk Sonic, dat op de valreep van het jaar debuteerde met een album dat schaamteloos retro is en zich niet anders laat beluisteren dan met een grijns op het gelaat.

An Evening with Silk Sonic, Silk Sonic. Beeld
An Evening with Silk Sonic, Silk Sonic.

2. Sometimes I Might Be Introvert, Little Simz

Een grote mond lijkt een eerste vereiste om het te maken in de wereld van de hiphop, maar de Brits-Nigeriaanse Simbiatu Abisola Abiola Ajikawo alias Little Simz bewijst dat het ook anders kan. Ze komt muzikaal uit dezelfde hoek als mede-Londenaren Michael Kiwanuka en Sault.

Sometimes I Might Be Introvert, Little Simz. Beeld
Sometimes I Might Be Introvert, Little Simz.

3. We Are, Jon Batiste

Voor de komende uitreiking van de Grammy Awards is zanger en pianist Jon Batiste genomineerd in niet minder dan elf categorieën, waaronder r&b, jazz, filmmuziek en klassiek. Kan alles, die man. En het komt allemaal samen op We Are, een album met ook nog eens een sterke sociale boodschap.

We Are, Jon Batiste. Beeld
We Are, Jon Batiste.

4. Black Acid Soul, Lady Blackbird

De Grace Jones van de jazz wordt ze genoemd. Daar heeft Lady Blackbird qua extravagant uiterlijk inderdaad wel wat van weg, maar muzikaal lijkt ze toch veel meer op Nina Simone. Haar Black Acid Soul, met zwoele en sfeervolle muziek op het snijvlak van jazz en soul, was een van de verrassendste debuten van het jaar.

Black Acid Soul, Lady Blackbird. Beeld
Black Acid Soul, Lady Blackbird.

5. Promises, Pharoah Sanders, Floating Points en The London Symphony Orchestra

Deze samenwerking tussen een Amerikaanse jazzveteraan en een Britse dj schuine streep producer leidt tot negen verstilde, gewijd klinkende stukken. Op het eerste gehoor lijkt er niet heel veel te gebeuren, maar bij elke keer draaien wordt de muziek fascinerender. Heerlijk hoe Sanders (81) zijn sax laat pruttelen en borrelen.

Promises, Pharoah Sanders, Floating Points en The London Symphony Orchestra. Beeld
Promises, Pharoah Sanders, Floating Points en The London Symphony Orchestra.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden