Plus Klassiek

Dirigent Mirga heeft het charisma van de Himalaya

De verwachtingen liggen hoog bij de alom bewierookte dirigent Mirga Gražinytė-­Tyla. De Litouwse stelt echter absoluut niet teleur.

Mirga Gražinytė-Tyla, een tovenares op de bok. Beeld Getty Images

En daar was ze dan eindelijk in het Concertgebouw. Mirga Gražinytė-­Tyla, de meest besproken vrouwelijke dirigent van deze tijd en ook de ­dirigent met de lastigst uit te spreken achternaam. In 2016 werd de nu 33-jarige Litouwse aangesteld als chef-dirigent van het Birmingham Symphony, na een periode waarin ze assistent was van Gustavo Dudamel bij de Los Angeles Philharmonic. Sindsdien waaien vanaf de andere kant van het Kanaal de uitzinnigste verhalen over haar deze kant op.

Is ze echt zo goed? Ik geef maar toe dat hier wat scepsis was. Die verdampte al behoorlijk na het beluisteren van haar debuut-cd op Deutsche Grammophon, met twee symfonieën van Mieczylaw Weinberg (1919-1996). De componist was toen hij stierf in de kranten amper een necrologie waard, maar beleeft nu een wedergeboorte.

Klassiek

Mirga Gražinytė-Tyla
Met City of Birmingham Symphony Orchestra en Yuja Wang (piano)
Gehoord 21/5, Concertgebouw

Gisteravond maakte Mirga (die alom Mirga wordt genoemd omdat iedereen zijn tong breekt over die achternaam) korte metten met alle eventueel nog bestaande reserves. Mirga is het Echte Werk. Ze is piepklein en frêle van gestalte, maar ze heeft het charisma van de Himalaya.

Tovermuziek

Ze staat geaard als een boom op de bok. Haar gebaren zijn even sierlijk als helder en dwingend. Bij haar geen loos gezwaai. Alles heeft betekenis. Zowel de musici als het publiek voelen dat ze muziek radieert, als een medium, dat ze één wordt met het stuk dat ze dirigeert. Daarom zit iedereen muisstil te luisteren, zelfs naar de complete versie van De Vuurvogel, waar aan het begin een paar gevaarlijk geserreerde episodes zitten, die bij onvoldoende spanning meteen voor concentratieverlies zorgen. Zo niet bij Mirga, die toverde met Stravinsky’s tovermuziek.

Ze begon met Weinbergs Rapsodie op Moldaafse thema’s, dat vanuit een oneindige melodische droefheid begon, maar daarna omsloeg in een polka à la Sjostakovitsj, met wie Weinberg goed bevriend was. Het hoge energieniveau werd daarna nog wat tandjes opgeschroefd met Prokofjevs belachelijk virtuoze Vijfde piano­concert, waarin het pianowonder Yuja Wang (ze ging gekleed in een gouden jurkje met de oppervlakte van een washandje) de show stal. Het publiek kon alleen tot bedaren worden gebracht door de Toccata te bisseren.

Hopelijk komt Mirga snel terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden