PlusConcertrecensie

Dirigent Lorenzo Viotti is een grote hit in Amsterdam

De zaal zat bomvol opvallend jonge mensen bij het concert van het Nederlands Philharmonisch Orkest, met Lorenzo Viotti als chef-dirigent.

Erik Voermans
Dirigent Lorenzo Viotti nam achter een drumkit plaats en veranderde het Nederlands Philharmonisch Orkest in een aanstekelijke bigband, met Andreas Ottensamer op klarinet. Beeld Eduardes Lee
Dirigent Lorenzo Viotti nam achter een drumkit plaats en veranderde het Nederlands Philharmonisch Orkest in een aanstekelijke bigband, met Andreas Ottensamer op klarinet.Beeld Eduardes Lee

Voor wie zich afvraagt wat het ‘Viotti-effect’ is, hoe het eruitziet en hoe het klinkt – de concerten van het Nederlands Philharmonisch Orkest van de afgelopen dagen gaven een sprekend voorbeeld. Kenmerken van het Viotti-effect: een uitpuilende Grote Zaal met daarin opvallend veel jonge mensen, twintigers, die je anders zelden ziet bij klassieke concerten. Ook was er een veel hogere energiegraad bij het publiek, dat zich vertaalde in zeer luidruchtig geroezemoes voordat de muziek begon. Dat was zelfs zo luid dat het gebruikelijke verzoek van de omroeper de telefoons op stil te zetten niet meer te horen was. Bovendien klonk er popconcertachtig applaus na elk van de stukken.

Ja, Lorenzo Viotti is een grote hit in Amsterdam. En dat is mooi, want daardoor kan hij zijn missie met grote voortvarendheid ter hand nemen. En wat is die missie? Klassieke muziek naar een jonger publiek brengen en in één moeite door de concertvorm opschudden door meer aandacht voor belichting, sfeer en de feestelijkheid van een gezamenlijke muziekbeleving.

Wat een feest

En hemeltjelief, wat een feest was het. En niet alleen omdat de tweede helft van het programma vanwege de jazzy muziek lichter en heerlijk toegankelijk was en Viotti in Concerto for Clarinet van Artie Shaw achter een drumkit plaatsnam en het NedPhO veranderde in een aanstekelijke bigband, maar misschien wel vooral omdat Viotti in de eerste helft van de avond gewoon, compromisloos, Stravinsky’s Symfonie in drie delen dirigeerde.

Dat stuk is natuurlijk een meesterwerk, maar wel behoorlijk abstracte muziek, die zonder Lorenzo Viotti op de bok hoogstens een halfvolle zaal met serieuze liefhebbers zou vullen. En nu werd het stuk gevreten alsof het een kapsalonnetje was.

Charmant Engels met een Frans accent

Ook een element van het Viotti-effect: hij spreekt de zaal toe in charmant Engels met een Frans accent, maakt werkelijk contact en draagt zo bij tot de collectieve ervaring die een concert is, of zou moeten zijn. En dus nodigde hij het publiek uit tijdens het concert van Shaw met de vingers mee te knippen (klonk prachtig) of mee te zingen. Hij zong de variant op Baloo’s I Wanne Be Like You uit Jungle Book eerst zelf voor, met zijn bariton. En het publiek zong mee. En hoe!

Omdat het de taak van de criticus is zuur te doen, zou je nog kunnen opmerken dat de orkestklank aan de schelle kant was, dat het gekozen tempo in Stravinsky’s Scherzo à la russe echt te snel was, of dat een werkelijke swing nooit echt van de grond kwam, maar wat maakt het uit. Dit was een avond om nooit meer te vergeten. En het goede nieuws is dat het concert is terug te horen op NPO Radio 4.

Klassiek

Door: Nederlands Philharmonisch Orkest o.l.v. Lorenzo Viotti
Solist: Andreas Ottensamer (klarinet)
Werken van Adams, Stravinsky, Bernstein, Gershwin , Shaw
Gehoord: 16/5, Concertgebouw

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden