PlusRecensie

Dirigent Lorenzo Viotti breekt traditie in Concertgebouw

Het Nederlands Philharmonisch Orkest moest wennen aan de akoestiek van het Concertgebouw, maar ging onder leiding van zijn nieuwe chef, Lorenzo Viotti, per programmaonderdeel beter spelen. De avond eindigde in een triomf.

null Beeld Melle Meivogel
Beeld Melle Meivogel

Klassiek

Rossini, Schubert, Strauss.

Door Nederlands Philharmonisch Orkest onder leiding van Lorenzo Viotti.

Gehoord 25/9, het Concertgebouw.

Een van de eerste dingen die Lorenzo Viotti (31), de, kersverse chef-dirigent van het Nederlands Philharmonisch Orkest (en van De Nationale Opera) deed, was de repetities in de NedPhO-koepel waar mogelijk openstellen voor publiek. Er wordt maar al te graag gebruik van gemaakt. De fraaie ruimte midden in de Indische Buurt wordt gretig bezocht door jonge belangstellenden. Gekoppeld aan de opvallende introductiecampagne waarmee Viotti ‘in de markt is gezet’ (toffe peer, houdt van hiphop, is fysiek zeer actief, mooie man met lijf van jonge god) en die zelfs tot een televisieoptreden bij Jinek leidde, heeft dit meteen vruchten afgeworpen. Het orkest trekt nu al een nieuw en veel jonger publiek. De kaartverkoop bij twintig- en dertigjarigen is merkbaar toegenomen, vertelde orkestdirecteur Rob Streevelaar voorafgaand aan Viotti’s eerste concert als officiële chef met het NedPhO.

Het bewijs werd zaterdagavond geleverd. Niet alleen zaten er onmiskenbaar meer jeugdige koppies in de zaal, er werd de hele avond lang tussen alle afzonderlijke delen van de stukken enthousiast geapplaudisseerd. Geroutineerde, dus oude concertgangers doen dit niet. Viotti hoorde het vanaf het rostrum allemaal met een lach op het gezicht aan. Je zag hem denken: missie nu al geslaagd.

Nog een breuk met een vastgeroeste traditie: Viotti begon het concert door een microfoon te pakken en het publiek toe te spreken: ‘What a joy to see so many people!’ De woorden kwamen uit zijn hart en raakten de harten van de mensen in de vrijwel geheel gevulde Grote Zaal, dat voelde je. Daarna legde hij kort en beeldend uit wat het publiek te wachten stond.

Aarzelend begin

Voor de musici was dit eerste concert onwaarschijnlijk spannend. Ze hadden anderhalf jaar niet in het Concertgebouw gespeeld en moesten nu opeens, vrijwel uit het niets omschakelen naar nieuwe speelomstandigheden, zónder anderhalve meter zitafstand op het podium, in een akoestiek die ze waren ontwend. Dat was te merken. Zowel de Ouverture ‘Guillaume Tell’ van Rossini als de Zesde symfonie van Schubert kwamen aarzelend, met de voet op de rem over het voetlicht en klonken daardoor kleurlozer en minder scherp dan gewenst. Maar eerlijk is eerlijk, het eerste thema in Guillaume Tell zorgde onmiddellijk voor ontroering. Hier klonk kamermuziek in zijn puurste vorm, die door Viotti alleen met zijn ogen werd gedirigeerd. Zijn baton hield hij die eerste minuten bewegingsloos voor zich. Wat een lef, wat een vertrouwen richting het orkest. Vind je het gek dat ze nu al met hem weglopen. En hij is nog maar amper bezig.

Na de pauze (jezus, een pauze, dat hadden we ook al heel lang niet meer mogen beleven) klonk er opeens een orkest dat veel vrijer en brutaler durfde te spelen, waardoor in Aus Italien van Richard Strauss, het eerste symfonische gedicht van een bizar 21-jarig talent, een NedPhO klonk zoals we het kenden. In de toegift, het magistraal uitgevoerde Intermezzo uit de tweede akte van Puccini’s Manon Lescaut, deden ze er, bevrijd en ongetwijfeld inwendig jubelend, nog een schepje bovenop.

Lorenzo Viotti. Beeld Melle Meivogel
Lorenzo Viotti.Beeld Melle Meivogel
null Beeld Melle Meivogel
Beeld Melle Meivogel
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden