PlusInterview

Dinand Woesthoff gaat solo: ‘Mijn kids zetten Kane thuis weleens op’

Voormalig Kanefrontman Dinand Woesthoff (48) brengt vrijdag zijn eerste soloalbum uit. Ging het bij Kane om groot, groter, grootst, dit keer heeft de zanger geen enkele verwachting. ‘Mijn ego verlangt geen rocksterrengedrag meer.’

Dinand Woesthoff. Beeld Marie Wanders
Dinand Woesthoff.Beeld Marie Wanders

“Het was een lange ride, maar in oktober 2019 was mijn eerste soloalbum dan toch echt helemaal klaar. Ook had ik sinds lange tijd weer een platenmaatschappij, een promotor en een management. We dachten na over de release: midden maart 2020, dat moest ’m worden.”

“Maar toen schoven de berichten over corona langzaam meer richting de voorpagina’s van de kranten. Al vrij snel wilde ik de stekker uit onze plannen trekken. Niet iedereen was het daarmee eens: we hadden het zo goed voorbereid. Moesten we dat weggooien? Maar uiteindelijk bleek de releasedatum precies gepland op de dag van de eerste grote coronapersconferentie van Rutte.”

“Ik vond er snel berusting in. Dit was zo groot dat elke ambitie van mij volkomen op z’n plek werd gezet. Na drie keer verplaatsen, besloten we: we laten die plannen gewoon los tot het moment weer goed voelt. Dat is dus deze week geworden.”

Hardcore loslaten

“Corona stelde me de vraag: wat is eigenlijk de essentie waarom je doet wat je doet? Alles om de muziek heen werd weggehaald. Uiteindelijk gaat het niet om tickets verkopen, misschien zelfs niet eens over het delen van de muziek, het gaat in eerste instantie over het maken, het mogen vinden van het liedje. Dat is de les: ik doe dit omdat ik gelukkig word van het vinden van muziek.”

“Ja, zo noem ik dat. Vinden. Je kunt je van zo’n liedje afvragen of je het zelf maakt of het je wordt gegeven. Ik neig naar het laatste. Dat zoiets moois me wordt gegeven, is voor mij een connectie met het hogere. Niet dat het daarna niet veel werk is, hè? Het uitgraven, het boetseren van zo’n liedje kan lang duren. Uiteindelijk heb ik vier jaar aan dat album gewerkt.”

“Die jaren volgden op zo’n anderhalf jaar zonder muziek, nadat we in 2014 stopten met Kane. Ik koos er daarna bewust voor om alles en iedereen in de muziekbusiness los te laten. Dat moest ik doen om uit te kunnen vinden wie ik nu precies ben. Als iets zo lang heeft geduurd, met Kane zestien jaar, en zoveel groter is geworden dan verwacht, dan is het nodig om hardcore los te laten.”

“Dat betekende dat ik ook de voordelen ervan moest missen. Muziek was voor mij altijd een soort therapeutische, energetische sessie. Die mogelijkheid om die emoties los te gooien of te delen met anderen was er niet meer. Het podium heb ik in die tijd niet gemist, ook de behoefte om met een band te spelen was er helemaal niet. Maar toch deed het ook pijn. Bij sporters noemen ze dat het zwarte gat. Daar moet je gewoon doorheen.”

Woezel & Pip

“Ik was gestopt vanuit nieuwsgierigheid: wat zou ik nog meer kunnen doen? Ik bedoel: we kunnen in dit leven allemaal veel meer dan één ding. Heb ik echt van genoten. Ik heb een animatiefilm voor Woezel & Pip (de hondjes die werden bedacht door Woesthoffs overleden eerste echtgenote Guusje Nederhorst, red.) gemaakt. Waanzinnig om te doen.”

“Maar uiteindelijk voelde het echt als een rebirth-moment: ik stond weer open om te kijken of er nog muziek in me zat. En begrijp me goed: als die liedjes er niet waren gekomen, was het ook goed geweest, hè. Dan zou ik het ook niet meer proberen en het ook niet missen.”

“Toch mocht ik zestien nummers vinden, waaruit zich er tien makkelijk lieten destilleren. Ze zongen rond in mijn hoofd, waarna ik ze op Ibiza met een oude akoestische gitaar opnam. Nooit gedacht dat uiteindelijk 80 procent van die ruwe opnames op het album zou belanden.”

“Ik breng die nummers nu niet uit omdat mijn ego van me verlangt dat ik de rockster ga uithangen. Ik mag die muziek doorgeven en misschien is er iemand bij wie het aankomt en bij wie dat weer een reactie veroorzaakt. Ik hoop dat, maar ik heb daar geen verwachtingen van.”

Fan van die band

“Dat is wel een verschil met vroeger, ja. Als je jong hebt, heb je grote verwachtingen. Daarin zit veel verlangen naar controle zie ik nu. Hoe ik nu kijk naar die jongen van toen? Het zijn geen verschillende mensen. Je bent vele versies van jezelf. Je hebt de ene nodig om de ander te worden. Voor mij telt alleen wat ik nu kan zijn. Maar ik zie ook: toentertijd brandde precies hetzelfde vuur voor de muziek, dat ik al vanaf mijn vierde, vijfde jaar heb gevoeld.”

“Ik speel live zeker nog nummers van Kane, ja. Something new, something old, something borrowed is het motto voor mijn show in de Gashouder. Ik kies ook een paar covers dus. Welke weet ik nog niet. Als ze maar passen bij mijn state of mind.”

“Met Kane kon het allemaal niet groter en mooier. Maar dat is voorbij. Ik kan van Kane nog goed dingen terugluisteren, hoor. Mijn kids zetten thuis weleens wat op. Dan luister ik met een dikke glimlach. Ik ben fan van die band, ben trots op wat we hebben gedaan.”

“Ja, het ging ons toen om de nummer 1-plek. We waren chagrijnig als we op twee eindigden. Als dat je league is, gaan dat soort metingen meespelen, da’s logisch. Tegenwoordig draait het om streams tellen, volgens mij. Maar dat is voor mij niet relevant, heb het niet meer nodig om zo groot te worden als de band toen was. Ik ben niet bezig met de status van een carrière, alleen maar met de volgende deur die opengaat.”

Het album Luck of Birth verschijnt vrijdag. Op 27 november treedt Dinand Woesthoff op in de Gashouder.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden