Diepgang ontbreekt in diepzeestuk

Het begint veelbelovend: vijf zeemeerminnen liggen op een rots, lonkend naar het publiek. Maar als ze in beweging komen, blijkt hun schoonheid vooral een last: lomp en stug wringen ze zich naar hun rolstoel, waar ze zich met onredelijk veel moeite op weten te manoeuvreren. Nee, die wereld boven water is niets voor hen.

Naarmate Atlantis zich dieper in het water afspeelt, zijn steeds minder licht en kleur te zien.Beeld Bas de Brouwer

De vijf performers van La Isla Bonita werken sinds hun gelijknamige afstudeervoorstelling uit 2015 gestaag aan een sterk oeuvre van fysiek theater met maatschappelijke relevantie. Atlantis is inhoudelijk een stuk minder uitgesproken. Het raakt kort aan maatschappelijke thema’s als het gaat over vervuiling van de oceaan, maar daaromheen wordt vooral richtingloos gefilosofeerd - ‘Had jij niet altijd al als zeesneeuw willen voortbestaan?’ - en vorm, veel vorm.

Atlantis

Door La Isla Bonita, Frascati Producties
Gezien 13/12 in Frascati
Te zien Frascati t/m 22/12, 4/1 Toneelschuur Haarlem

Als vooronderzoek hebben de makers zich verdiept in hydrofeminisme, een ‘watermatige’ denkstroming, die niet de watvraag, maar het hoe en het waar centraal stelt. Vooralsnog resulteert het in een vooral troebele voorstelling. Atlantis is een denkoefening over het loslaten van kaders en structuren en tegelijkertijd is het een theatervoorstelling, die baat heeft bij inhoud en dramaturgie.

Poëtisch en banaal

Naarmate we dieper zakken - van twilight zone naar midnight zone en deepest point - is er steeds minder licht en kleur. Ook geluiden verstommen, en daarmee interactie. De voorstelling eindigt in een zee van donkerte, waarin uiteenlopende zeewezens zwemmen. Zo wordt Atlantis in de vorm vrijwel tot de uiterste consequentie doorge- voerd.

In de eindregie van Paul van der Laan van Mimetheatergroep Bambie levert dat vaak beelden op die zowel poëtisch als banaal zijn: van een mooie meerstemmige rochelzang van de zeemeerminnen tot een prachtige scène rondom een nagesynchroniseerde weeklacht van een opblaasoester.

Het is toe te juichen dat La Isla Bonita na een aantal zeer energieke voorstellingen expliciet voor verstilling heeft gekozen. Tegelijkertijd is het jammer dat het in deze diepzeevoorstelling uiteindelijk ontbreekt aan de diepgang die we van hen gewend zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden