Albumrecensie

Diep gepijnigde Tom Odell intrigeert

null Beeld

De kans is groot dat Tom Odell op de radio voor eeuwig de Elton Johnachtige pianotroubadour blijft van de moderne evergeen Another Love. Zijn debuuthit is alweer negen jaar oud en kreeg ondanks de drie degelijke albums die sindsdien zijn verschenen geen opvolger van vergelijkbaar formaat.

Hoewel die nieuwe wereldhit vermoedelijk ook op zijn vierde plaat ontbreekt, is Monsters wel zijn meest memorabele werkstuk tot nu toe. Dat is voornamelijk te danken aan de diep gepijnigde teksten die lijken te wortelen in een pijnlijke liefdesbreuk. Die veroorzaakte een diepe mentale crisis en, zo getuigt het psychedelische intermezzo Problems, hardnekkig en vooral overmatig alcoholgebruik.

Met de introductie van elektronische beats en stemvervormers neemt Odell daarbij muzikaal ook veel risico. Maar het pakt, op een paar gierende mislukkingen na, overwegend goed uit. De oorzaak is eenvoudig: Odell is een uitstekende songschrijver. Zelfs wanneer de muzikale omlijsting niet altijd lijkt te corresponderen met de inhoud, blijft de basis – het liedje zelf – overeind. Zo staan er een paar ijzersterke popsongs op Monsters. Me and My Friends en Over You Yet bijvoorbeeld. Of het gepijnigde Tears Never Dry.

Het semi-akoestische Don’t Be Afraid of the Dark is een troostrijke afsluiter van een grillige, maar intrigerende plaat.

Pop

Tom Odell
Monsters
(Sony Music)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden