PlusInterview

Dick Baars (71) sluit zijn platenzaak Back Beat Records

Back Beat Records, de in soul en jazz gespecialiseerde platenzaak in de Jordaan, sluit op 1 juli na 32 jaar zijn deuren. Tenzij de verkoop doorgaat.

Dick Baars, een van de oprichters van Back Beat Records: ‘Blijkbaar is het voor mij persoonlijk tijd voor nieuwe dingen.’Beeld Nosh Neneh

Arthur Conley, zanger van het nummer Sweet Soul ­Music, verrichtte in 1988 de opening. Hoe toepasselijk voor een platenzaak die zich specialiseerde in soul en jazz (maar ook funk, blues en wereldmuziek in de bakken had staan). Dick Baars had een tijd gedrumd bij Conley. Partner Jeannet de Jager, met wie hij Back Beat Records begon, was zangeres. “We kenden elkaar uit de muziek, die platenzaak was nattevingerwerk,” zegt Baars (71). “Ik geloof dat we begonnen met 27 elpees en 67 cd’s. Het kon eigenlijk helemaal niet wat we deden, maar we ­deden het. Uit liefde voor de muziek.”

De platenzaak in de Egelantiersstraat is maar 35 vierkante meter groot en dus moest de winkel bij het begin van de coronacrisis dicht; in de piepkleine, met platen en cd’s volgestouwde ruimte was het onmogelijk anderhalve meter afstand te houden. Inmiddels is er grondig opgeruimd. De ‘winkeldochters’ zijn naar de kringloop verhuisd, de winkel is nu geheel coronaproof.

In de twee weken die de winkel dicht was, genoot Baars enorm van zijn vrije tijd. “Blijkbaar is het voor mij persoonlijk tijd voor nieuwe dingen.” Andere winkels doen in deze tijden goede zaken met onlineverkoop, maar die is bij Back Beat Records nooit echt van de grond gekomen. “Dat vind ik wel zulk kutwerk,” zegt Baars onomwonden. “Als onlineplatenhandelaar heb je in feite een kantoorbaan, daar word ik droevig van. Ik vind het leuk om met klanten te ouwehoeren, biertje erbij, gezellig.”

Hepie en Hepie

De geschiedenis van Back Beat Records is er een van pieken en dalen. Goed ging het in de beginjaren, toen de cd een echt gewild product was. Minder ging het toen later, in de jaren negentig, iedereen aan het downloaden sloeg. En een jaar of zeven geleden ging het ineens weer stukken beter toen vinyl, dat Back Beat altijd was blijven verkopen, opnieuw populair werd.

En nu is er Spotify. “Onze klanten hebben er vaak niet veel mee, ik zelf ook niet. Ik gebruik Spotify wel om dingen op te zoeken, maar er echt naar luisteren: nee, ik vind het geluid verschrikkelijk. Ik luister het liefst naar vinyl. Plaat opzetten, er echt voor gaan zitten, met de hoes op schoot. Zo hoort het, vind ik. Dat je halver­wege de plaat moet omdraaien, vind ik ook leuk. Maar ik kan me ook voorstellen dat jonge mensen denken: waar heeft hij het over? Een abonnement op Spotify kost maar 12 euro per maand.”

Sinds twintig jaar runt Dick Baars de winkel ­samen met de een jaar jongere Ed van Bennekom. “Ed en ik kennen elkaar ook van bandjes; hij is gitarist. In de winkel zijn we echt Hepie en Hepie. Wat ik niet weet, weet hij. En andersom. Hij weet wat meer van popmuziek dan ik.”

Toen Vice hem in een stuk over Amsterdamse platenzaken vroeg wat het raarste was dat een klant hem ooit had gevraagd, antwoordde Baars: “Heeft u ook platen van U2?” Hij heeft er gewoon niet zo veel mee, met rockmuziek. “Die raakt me toch niet op de manier zoals soul en jazz dat doen. Aretha Franklin en Ray Charles zijn mijn grote helden. En drummer Art Blakey vind ik geweldig: ik heb hem in 1963 gezien in het Concertgebouw, mijn eerste concert. Maar ik houd ook van oude rock-’n-roll. Mijn eerste plaat was Tutti Frutti van Little Richard, nog op 78 toeren. Mensen kunnen zich nu niet meer voorstellen wat een schok hij in de jaren vijftig teweegbracht.”

Blij de winkel uit

Dat soort dingen, daar lult hij nou graag over met de klanten van Black Beat Records. “En dan gaan we ook echt de diepte in. De soulliefhebber die denkt dat hij alle Aretha Franklins nu wel kent, wijzen we graag op Tommie Young of Betty Harris. En de beginnende jazzliefhebber die Kind of Blue van Miles Davis zo mooi vindt – een plaat waarvan we er bij Back Beat zeker vierduizend hebben verkocht – leggen we graag uit wat Davis verder zoal heeft gedaan. Het is prachtig als je zo iemand blij de winkel uit ziet gaan.”

Back Beat Records had veel vaste klanten, maar ook toeristen wisten de winkel te vinden. “In reisgidsen stonden we vermeld als een Amsterdamse hotspot waar zelfs Mick Jagger eens was. Maar toeristen doen of de winkel een museum is. Ze maken wat foto’s, zeggen hoe nice ze alles vinden en gaan dan zonder iets te kopen weer weg. Daar heb je niet veel aan.”

Maar wacht even, Mick Jagger was in Back Beat? “Ja, maar net op een dag dat ik er zelf niet was. Ik stond wel achter de toonbank toen Van Morrison er was. Eerst kwam er een mannetje vertellen dat hij zo de winkel binnen zou komen en dat ik hem dan vooral niet mocht lastigvallen. Jools Holland hebben we meerdere keren binnen gehad. Die koopt op rekening van de BBC, hij gebruikt de platen voor zijn radioshow.”

Op Facebook maakte Back Beat onlangs de sluiting bekend. Daarbij werd niet alleen de complete winkelcollectie te koop aangeboden (zo’n vijfduizend cd’s en vierduizend elpees, schat Baars), maar werd ook gemeld dat over­name van de zaak mogelijk is. Tot Baars’ vreugde zijn daarvoor serieuze gegadigden.

“Drie jonge gasten, slimme lui, zien er echt wat in,” zegt Baars. “Ze zijn nu druk met de financiering. Ze willen het aanbod in de winkel uitbreiden met hiphop, willen koffie gaan verkopen en optredens in de zaak gaan organiseren en ze willen werk maken van online.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden