PlusOnbewoond eiland

Deze vijf platen neemt platenhandelaar Bas Kleijn mee naar een onbewoond eiland

Bas Kleijn is de nieuwe eigenaar van platenzaak Record Palace en voormalig eigenaar van Homesick Records, een platenzaak gespecialiseerd in Bob Dylan. Deze albums neemt hij mee naar een onbewoond eiland.

Malou Hart
Bas Kleijn  Beeld -
Bas KleijnBeeld -

Raymond van het Groenewoud – Archivaris (2018)

“Ik vind hem het allerbeste als het aankomt op Nederlandstalige muziek. Hij geeft zich in zijn nummers volledig bloot; zijn verdriet, liefde en behoefte aan seks, het komt allemaal terug. Soms zegt hij hele foute dingen ter provocatie, maar daardoor blijft hij intrigerend. Dit is een bloemlezing van hem, ik vind het moeilijk om maar één album te kiezen.”

Scott Walker - Scott 2 (1968)

“Nog zo’n ongrijpbaar figuur. Hij begon als tienerster, maakte daarna surfmuziek en werd bekend als frontman van de Walker Brothers. Ik noem hem altijd de ‘avant-garde Frank Sinatra’: een grote zanger met een grote stem die met een groot orkest speelt. Maar dan buiten de lijntjes. Hij durfde bijvoorbeeld in 1967 al te zingen over transseksualiteit.”

Eefje de Visser – Nachtlicht (2016)

“Ik vind haar helemaal het einde. Het grappige is: je begrijpt helemaal niks van wat ze zingt, de teksten beklijven niet. Ondanks dat ik de nummers al heel vaak heb gehoord, kan ik er met geen één meezingen. En toch snap je waar de liedjes over gaan. De kracht zit niet in de tekst, maar de sfeer van de muziek waar je in gezogen wordt. Er is geen artiest als Eefje de Visser.”

Leonard Cohen – Various positions (1984)

“Veel mensen klagen dat ze verdrietig worden van zijn muziek. De teksten zijn zwaar en de melodie nooit opgewekt. Dat hoor ik ook. Maar tóch word ik er vrolijk van. Zijn muziek werkt geruststellend, kalmerend – ik weet ook niet waarom. Ik luister hier al twintig jaar naar en raak er nooit op uitgekeken, alles is mooi.”

New Order – Substance (1987)

Dit album luister ik op dit moment heel graag. De band komt voort uit Joy Division, die na de zelfmoord van Ian Curtis hergroepeerde als New Order. Het is sombere muziek uit een sombere tijd – melancholisch, maar ook dansbaar. Een tegenstelling die ik wel interessant vind.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden