PlusFilmrecensie

Deze Netflixdocu over Michelle Obama is te gestileerd en smetteloos

In Becoming vallen vrouwen first lady ­Michelle Obama voortdurend in de ­armen.Beeld Courtesy of Netflix

Toen Michelle Obama door de toenmalige first lady Laura Bush werd rondgeleid door het woonvertrek van het Witte Huis schrok ze van de kelners in smoking – bediendes in een pinguïnpak, de meesten van Afro- en Latijns-Amerikaanse komaf. Dat was niet wat ze haar twee puberende dochters wilde meegeven; die moesten gewoon zelf hun kamers opruimen.

Het is een van de anekdotes die Michelle Obama vertelt in de Netflixdocumentaire Becoming over de jaren in haar rol als ‘vrouw van’. Het is een rol die haar leven compleet verandert, maar waarbinnen ze zo goed en zo kwaad als het gaat probeert zo normaal mogelijk te blijven. Tegelijkertijd weet ze dat ze als eerste zwarte first lady een voorbeeldfunctie heeft en dat vanaf het moment dat haar echtgenoot Barack Obama werd verkozen tot president van de Verenigde Staten alle ogen op haar gericht zijn.

Die tweespalt tussen heel normaal en heel bijzonder zijn laat zich voortdurend gelden in het aalglad geproduceerde Becoming – tevens de titel van Obama’s in 2018 verschenen autobiografie. Ter promotie van dat boek reist ze het land door, gevolgd door een cameraploeg die haar zegetocht vastlegt. Michelle doet het voorkomen alsof ze verbaasd is dat gigantische sporthallen volstromen als zij zich laat interviewen door Oprah Winfrey, alsof ze zomaar, van de een op de andere dag getrouwd was met de machtigste man op aarde, alsof het haar ook allemaal maar overkomen is.

Tegelijkertijd vallen vrouwen haar voortdurend huilend in de armen, heeft ze een entourage met wie ze bidt voor ze het podium betreedt en is elk gesprek dat ze voert een opeenvolging van powerquotes. Tegen een kleuterklas zegt ze dat ‘iedereen speciaal is’ en tegen een meisje preekt ze: “Ik hoop dat mijn verhaal jou aanspoort om de kracht te zien in jouw verhaal, en dat je je dat toe-eigent.”

Interessanter zijn de verhalen over Michelles jeugd in Chicago, over de raciale spanningen en over hoe moeilijk het was om als zwarte vrouw geaccepteerd te worden op de vooraanstaande universiteiten waar ze studeerde. Dat racisme stak ook de kop op toen de Obama’s het Witte Huis betrokken. Michelle spreekt zich slechts in bedekte termen uit over Donald Trump, maar de deceptie over zijn verkiezing, en het aantal zwarte Amerikanen dat niet de moeite nam om te gaan stemmen, is duidelijk merkbaar.

Echt intiem wordt Becoming nooit, daarvoor is het geheel te gestileerd en daarvoor is van tevoren te goed nagedacht over welk beeld er van Michelle neergezet moest worden. Becoming is een veilige documentaire, waarin het team-Obama en het productiebedrijf van de Obama’s, Higher Ground, overduidelijk zelf de regie voerden. Daardoor blijft de vraag wie zij nou echt is onbeantwoord. En, ernstiger, door het smetteloze imago dat zij tentoonspreidt, begin je als kijker ook te twijfelen aan de waarachtigheid van de film.

Die twijfel wordt gevoed in de weinige keren dat Barack Obama in de documentaire aan het woord komt. “Soms zegt ze dingen waarvan ik denk…: wacht even, zo is het niet helemaal gegaan.”

“Maar het is mijn versie van het verhaal,” valt Michelle hem in de rede. Dat geldt voor de gehele documentaire.

Becoming

Regie Nadia Hallgren
Te zien via Netflix

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden