PlusFilmrecensie

Deze film werd verboden door de Algerijnse regering

De Algerijnse regering verbood vorig jaar september, zonder opgaaf van redenen, de release van de film Papicha van de Algerijnse regisseur Mounia Meddour. Daarmee zou ook de inzending voor de Oscar voor de Best International Feature Film in gevaar komen, maar het Oscar­comité besloot de film toch op de longlist te zetten. Papicha werd uiteindelijk niet genomineerd.

Het tegenhouden van de film door de Algerijnse overheid had natuurlijk met de inhoud te maken. Die is niet echt pro-Algerijns. De film draait om de achttienjarige studente Frans Nedjima, die ervan droomt een boetiek te openen. Ze ontwerpt kleding en verkoopt die in de toiletten van nachtclubs aan papicha’s: hippe, jonge vrouwen.

We bevinden ons in het Algerije van de late jaren negentig. Er woedt een burgeroorlog – op televisie en radio ­horen we over aanslagen – en religieuze fundamentalisten zaaien angst. Een docent die in het Frans lesgeeft wordt hardhandig onderbroken – “Spreek Arabisch!” – en met een zak over zijn hoofd weggevoerd.

Nedjima speelt de klassieke rol van de opstandeling. Ze wil koste wat het kost haar onafhankelijkheid bevechten en laten zien, en strijdt daarmee ook voor haar vrijheid. Ze rukt posters waarop vrouwen wordt opgedragen hijabs te dragen van de muren.

Daarop besluit ze een modeshow te organiseren. Dat kan natuurlijk niet goed gaan. Meddour laat goed zien hoe de vrouw constant wordt beperkt en onderdrukt. Soms subtiel, maar herhaaldelijk ook minder subtiel, als ze mannen laat zeggen dat vrouwen thuis horen te zitten. Een veelzeggend, maar niet bijster origineel argument om vrouwenonderdrukking te laten zien.

Alles verandert als Nedjima’s vrijgevochten zus Linda wordt vermoord. Het zet Nedjima nog meer aan om die modeshow ook echt, ondanks voortdurende tegenslag, door te laten gaan. Met een (helaas) nogal voorspelbare afloop. Maar misschien kon dat ook niet anders.

Meddour putte voor haar film uit eigen ervaringen. Ze wilde deze periode in de Algerijnse geschiedenis – die we volgens haar alleen kennen door het aantal slachtoffers dat viel te betreuren – aangrijpen door te laten zien dat er niet alleen ellende was, maar dat er ook vrouwen als Nedjima waren.

Nedjima wil namelijk niet vluchten, wat misschien de makkelijke reflex zou zijn van iemand die onderdrukt wordt. Zij ziet haar toekomst in Algerije, ondanks alles. Dat is een sterk punt in de film.

Voor het Algerijnse publiek zal het wellicht een schokkende, politieke film zijn, voor de westerse kijker zal het een bevestiging zijn van vooroordelen. Met daaraan vastgeplakt een zekere woede, en een gevoel van onrechtvaardigheid. Die arme papicha’s...

Papicha

Regie Mounia Meddour
Met Lyna Khoudri, Shirine Boutella, Amira Hilda Douaouda
Te zien in Cinecenter, Filmhallen, Kriterion, Rialto

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden