PlusInterview

Deze Amsterdammers stemmen mee voor de Oscars: ‘We lazen het in de krant’

Portret van Peter en Petra Lataster die dit jaar voor het eerst stemmen voor de Oscars. Beeld Nosh Neneh
Portret van Peter en Petra Lataster die dit jaar voor het eerst stemmen voor de Oscars.Beeld Nosh Neneh

De Amster­damse documentairemakers Peter Lataster en Petra Lataster-Czisch zijn gevraagd mee te stemmen voor de Oscar voor beste documentaire. Maandagmiddag worden de nominaties bekend. ‘Ik hoop dat er een niet-Amerikaanse film wint.’

Op welke films ze hebben gestemd bij de komende Oscarnominaties houden de Amsterdame documentairemakers netjes voor zich. “Maar verder mogen we je alles vertellen,” zegt Peter Lataster. “Dat denken we tenminste, maar we hebben het niet aan iemand gevraagd,” vult Petra Lataster-Czisch aan.

Zondagnacht worden de nominaties bekendgemaakt in 23 categorieën. De Amsterdamse documentairemakers Peter Lataster (Amsterdam, 1955) en Petra Lataster-Czisch (Dessau, 1954), bekend van gelauwerde documentaires zoals Niet zonder jou (2010), Wakker in een boze droom (2013) en De kinderen van juf Kiet (2016), werden vorig jaar juli door de Academy of Motion Picture Arts and Sciences uitgenodigd om te stemmen in de categorie ‘lange documentaire’.

De Academy nodigde destijds ruim 800 filmprofessionals uit om lid te worden, vooral met het doel om meer diversiteit binnen de organisatie te krijgen. Bijna de helft van de nieuwe leden is vrouw, een op de drie is van kleur, de helft van de nieuwe Academy-stemmers komt niet uit de VS. Ook de Nederlandse cameraman Jasper Wolf en stuntman Willem de Beukelaer zijn sinds vorig jaar lid van de Academy en mogen dus deze jaargang voor het eerst stemmen voor de Oscars.

“We lazen het in de krant, pas een paar dagen later ontvingen we een officiële mail van de Academy,” zegt Petra Lataster-Czisch.

PL: “Het was een heel erg Amerikaanse mail; dat het een eer was om ons als lid van de Academy te verwelkomen, enzo, en er werd hoog opgegeven over onze staat van dienst.”

PL-C: “We dachten eerst dat het spam was, omdat we een fikse bijdrage moesten betalen.”

Eind mei kregen de Latasters een eerste lading documentaires toegewezen, daarna werd hun pakket iedere maand aangevuld. “Het was het paradijs,” aldus Petra Lataster-Czisch. “Het viel zo goed als samen met corona. Alles was dicht; wij zaten binnen opgesloten want we zijn super voorzichtig en zien bijna niemand, maar wij waren in de gelegenheid om thuis voortdurend nieuwe documentaires te kijken. De wereld kwam elke avond bij ons in huis.”

Portret van Peter en Petra Lataster. Beeld Nosh Neneh
Portret van Peter en Petra Lataster.Beeld Nosh Neneh

Versoepelde toelating

Er werden deze jaargang 238 lange documentaires ingestuurd, waarmee het vorige record van 170 inzendingen ruimschoots werd gebroken. De enorme longlist (met My Rembrandt van Oeke Hoogendijk en Ze noemen me Baboe van Sandra Beerends als Nederlandse inzendingen) is het gevolg van de coronapandemie; vanwege de wereldwijde sluiting van bioscopen en filmtheaters zijn de toelatingseisen voor deelname versoepeld. In plaats van een daadwerkelijke theatrale uitbreng, was de intentie om een film in de bioscoop uit te brengen al genoeg. Een andere manier om op de longlist terecht te komen, was het winnen van een prijs op een festival.

PL: “De reglementsaanpassing betekent een enorme winst voor kleinere films uit andere landen dan de Verenigde Staten. Met De kinderen van juf Kiet hebben we destijds samen met onze Amerikaanse distributeur serieus gekeken of we konden meedingen. Maar dan moest ie tegelijk worden uitgebracht aan de Westkust en de Oostkust en je moest een enorm bedrag besteden aan publiciteit. Onze distributeur kon helemaal niet mee in dit geweld, dus dat was einde verhaal. Amerikaanse documentaires zijn altijd in het voordeel. Want welke Europese documentaire krijgt nu een uitbreng in de VS? Dat komt maar heel weinig voor.”

PL-C: “Nog steeds is driekwart Amerikaans, maar ik heb prachtige films gezien uit alle hoeken van de wereld. Over demonstrerende jongeren in Hongkong. Over een Oekraïense moeder en haar dochter aan de grens met Rusland in oorlogstijd – een mooi gegeven, heel zorgvuldig gemaakt.”

“En zonder beroemdheid die een inleidend praatje houdt over het hoofdpersonage. Dat zie je in veel Amerikaanse documentaires. Waarmee je dus eigenlijk zegt dat de hoofdpersoon zelf niet interessant genoeg is.”

PL: “Het is ook weer niet zo dat alle Amerikaanse documentaires niet deugen. Time van Garrett Bradley is een bijzondere film. En ik heb ook geboeid gekeken naar My Psychedelic Love Story, een typische Errol Morrisdocumentaire over de vriendin van LSD-goeroe Timothy Leary.”

Grote doek

De Latasters hebben geen beamer of thuisbios; ze kijken de documentaires op hun tv. “Dat is soms pijnlijk. Films als Notturno, Gunda en The Truffle Hunters moet je eigenlijk op het grote doek zien. Maar we zijn allang blij dat we ze kúnnen zien,” aldus Peter Lataster.

PL-C: “Gunda stond niet op ons lijstje, maar we hebben ook veel films gekeken naast de verplichte nummers.”

PL: “Ze willen dat je zoveel mogelijk ziet, maar dat is niet verplicht. ‘We encourage you to see as many films as you can … nou, dat willen wij. De lange speelfilms kunnen wij ook zien, maar daar zijn we nog niet aan toegekomen.”

PL-C: “We krijgen veel mails van publiciteitsbureaus met ‘for your consideration’ en er worden speciale online screenings met Q&A’s georganiseerd, maar daar doen we niks mee.”

Met een lach: “Er zijn ook nog geen flessen champagne afgeleverd.”

PL: “Was het maar waar!”

Ze hebben allebei meer dan honderd films gezien en letten op dezelfde dingen – van de signatuur van de maker en de uniciteit tot technische aspecten. Over de meeste zaken zijn ze het eens, maar niet over alles.

PL-C: “Nee, gelukkig niet.”

PL: “We mogen ook apart stemmen. We zijn twee leden.”

PL-C: “Er zijn veel overeenkomsten, maar het zijn geen identieke lijstjes. Op die van mij staan ook ‘damesfilms’. My Octopus Teacher, bijvoorbeeld, vind ik een heel leuke film, maar het is een twijfelgeval.”

Ze twijfelt even, zegt dan: “Ik zeg het gewoon. Ik hoop dat dit jaar een documentaire van buiten de VS wint. Mijn liefde gaat toch meer uit naar films die je laten kijken, die poëtisch zijn en waar je eigen verbeelding mee mag doen.”

PL: “Er zitten gelukkig veel prachtige, kleine films tussen, die zijn gemaakt met heel weinig middelen. Dat is zo knap. Vaak zie je dat een film is gemaakt met heel veel geld, maar levert dat helemaal niks op.”

PL-C: “Maar we moeten nog twee van de vijftien documentaires op de shortlist bekijken. Misschien zit daar nog een meesterwerk bij.”

De Oscarnominaties worden maandagmiddag bekendgemaakt. De uitreiking van de 93ste editie van de Academy Awards is op 26 april in Los Angeles.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden