Derksen: 'Ik merk aan mijn vrouw dat ze nooit kijkt'

Johan Derksen mag dan met pensioen zijn, rustig wordt zijn leven nooit. Tijdens het WK voetbal praat hij vijf weken lang over vrouwen, ijdelheid, mannelijke kwalen en o ja, voetbal.

Beeld ANP Kippa

Dit was het plan: na zijn pensionering als hoofdredacteur van Voetbal International eind vorig jaar zou Johan Derksen (65) met zijn vrouw een huis of appartement in Amerika kopen en zich daar terugtrekken.

Dit is de realiteit: Derksen is drukker dan ooit. Met muziekprogramma's op radio en tv, zijn wekelijkse column in de papieren Voetbal International (VI), met het leiden van VI's boekenuitgeverij waarvoor hij nog vrijwel dagelijks op de redactie in Gouda komt.

En dan moet het WK voetbal nog losbarsten. Vanaf maandag komt VI Oranje vijf weken lang elke avond rechtstreeks vanuit het Kurhaus op tv, met Derksen en René van der Gijp als stamgasten bij presentator Wilfred Genee aan tafel.

'Zoals wij praten, dat is kantinejargon. Daardoor staat het heel dicht bij de kijkers, ook veel vrouwen. Die moeten al die wedstrijden met hun man kijken, dan vinden ze ons wel lollig. We zijn een beetje plat en ranzig. Daardoor voelen mensen zich betrokken bij ons. Maar in de beginjaren had ik totaal geen idee hoeveel impact televisie had, er ging een wereld voor me open. Ik werd gevraagd voor reclamespotjes, ik heb samen met Genee met een aantal smakeloze liedjes hoog in de hitparade gestaan, ik heb nu een eigen voetbalbordspel, mensen willen een kledinglijn met me. Dat overkomt je. En ik ben wel zo hebberig dat ik die centjes graag even in mijn zak steek, als een fatsoenlijk bedrijf mij belt voor een reclamespotje. Daar heb ik helemaal geen slecht gevoel bij.'

Is het leuk om met u samen te leven?
'Ik denk niet dat ik zo lastig ben, maar ik ben wel heel veel weg. En ik zit veel in deze kamer. Ik moet wel een vrouw hebben die zichzelf kan vermaken. Isabelle is wat jonger en heeft in alles een andere smaak. Ze wil nog weleens heel hard Pink Floyd draaien, dat irriteert me mateloos. Er is niets erger dan dat je je muzieksmaak bij andere mensen opdringt. Daarom luister ik altijd met een koptelefoon, ik wil anderen al die zwaarmoedige blues niet aandoen. Mijn vrouw is ook van de filmhuisfilms, daar heb ik niet zo veel mee; de problematiek van Iraanse vrouwen, zulke thema's. Film is voor mij echt ontspanning.'

Gaat u wel met haar mee?
'O, jawel. Als we in Amerika zijn plan ik allerlei concerten waar we naartoe gaan. Dan moet je overdag wisselgeld betalen, naar het Dali-museum en zo.'

Wat bindt jullie?
'Goh, dat is moeilijk onder woorden te brengen. Ik heb een saai, degelijk huwelijk. Daarbij: het is mijn derde, dus het wordt me een beetje te kostbaar om hier ook weer een puinhoop van te maken. Ik heb de rekening inmiddels wel betaald.'

Hugo Borst schreef in 2011 in deze krant dat u niet het vermogen hebt om iets liefs te zeggen.
'Daar heeft hij misschien wel gelijk in. Als ik het doe is het doorspekt met cynische humor. Ik ben wel heel stabiel. Als de kinderen een probleem hebben, of er is iets met mijn vrouw, dan ben ik er voor ze. Maar het is niet zo dat ik ze overspoel met lieve woordjes. Zou ik dat wel doen, dan zou ik mezelf geweld aandoen. En ik vind dat iedereen ook het recht heeft om een beetje zichzelf te blijven.'

Schamen uw kinderen zich weleens voor hun vader?
'Ik geloof niet dat mijn kinderen en mijn vrouw vaker dan drie keer per jaar kijken, het interesseert ze niets. In het begin was het spannend, nu hebben ze het wel gezien. Ik merk aan mijn vrouw dat ze nooit kijkt. Vorig jaar hadden we de eindejaarsuitzending, met zogenoemde hoogtepunten. Al zappend kwam ze daar langs, ik zat naast haar op de bank. Ze kijkt naar me en zegt: 'Hoe kan dat?' Ik legde uit dat het een compilatie was, en toen zapte ze vrolijk verder. Ze bekijkt altijd of RTL het geld overmaakt, dat wel.'

Zijn oudste dochter raadde haar vader onlangs aan 'dat voetbal lekker te laten zitten'. 'Ik heb nog twee jaar verplichtingen bij RTL en de uitgever van VI, maar als die periode voorbij is, denk ik dat ik haar advies opvolg en spoorloos verdwijn. Dan haal ik mijn snor eraf en laat ik mijn haar kort knippen. Geloof me, dan kan ik hier door de winkelstraat lopen zonder dat iemand denkt: daar heb je 'm.'

Beeld anp
Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden